علی سلطانی

موسیقی با چشمانِ بسته... @aliii_soltaniiii

نوشته بود: زنان در قوطی‌های خالی کنسرو، شمعدانی می‌کارند و در حلب‌هایِ خالی روغن، درخت. زنان همیشه همه‌چیز را از مرگ پس می‌گیرند...

برایِ امروز @aliii_soltaniiii

شاگرد: چگونه خودم را بابتِ اشتباهاتم ببخشم؟ شمس: تو آدمی را محاکمه می‌کنی که دیگر وجود ندارد. او تاوان داد تا تو امروز آگاه باشی.

اعتراف کرده‌ای دوستم داری حالا در چله‌ی تابستان از آسمان تهران باران باران باران! #علی_سلطانی @aliii_soltaniiii

مقایسه قتلِ احساس ِ زنده بودن است... نمیر لطفاً ! @aliii_soltaniiii

برای امروز :) @aliii_soltaniiii

و من به تو قول می‌دهم عزیزِ من؛ که در زندگی‌ات شبی خواهد بود که از شدت خوشحالی خوابت نمی‌برد.

میاز و مناز و متاز و مرنج چه تازی به کین و چه نازی به گنج 💬فردوسی

سه دقیقه وُ بیست ثانیه؛ رها کن همه چی رو این موسیقی رو پلی کن. یکی از موسیقی‌های متنِ فیلم اودیسه‌ست ؛ بی‌نظیره 🤌🏻 ترجیحاً با چشمانِ بسته... @aliii_soltaniiii

همه‌چيز از همان شب‌های کشدار تابستان شروع شد! وقتی همسايه‌ی جديد طبقه‌ی بالایی بی‌خوابی به سرش می‌زد و نيمه‌شب می‌ايستاد در بالکن اتاق‌ و يک موسيقی را مدام گوش می‌داد و نگاه از ستاره‌ها برنمی‌داشت... آن روزها زندگی برايم جز حالِ يکنواختی چيزی نداشت. اما به آن ساعت از شب که می‌رسيد تکيه می‌دادم به نرده‌های بالکن و بدون اينکه خبر داشته باشد همراهش موسيقی گوش می‌دادم. بدون اينکه بفهمد شريک لحظه‌هايش شده بودم. حتی سيگارم را وقتی روشن می‌کردم که به اتاقش برگشته بود تا بوی بيتابی‌ام به مشامش نرسد. بعد از مدت‌ها ذوقِ کور شده‌ی نوشتنم، تازه شده بود اما جرأت آشتی با قلم و کاغذ را نداشتم و تا خيالم از نبودنش راحت می‌شد در گيجی‌ِ ناشی از بيخوابی شروع می‌کردم به بداهه گفتن‌هایی که از حرف‌هايش با ستاره‌ها نشات می‌گرفت و همانجا در بالکن خوابم می‌برد. چند باری در آسانسور ديده بودمش، دختری با سرو وضعی نامرتب و موهای فرخورده‌ای که با شانه، غريبه بودند و چشمانی که از آينه به لب‌هايم زل می‌زد تا شايد بگويم آن حرفی را که دهانم را خشک کرده بود. اما من به تنهایی عادت کرده بودم و ترس به اعترافِ دوست داشتن تمام جانم را فرا می‌گرفت و رضايت می‌دادم به همان موسيقی و نيمه‌شب‌های پرالتهابی که مخفيانه همراهيش می‌کردم و به خيال بوييدن آغوشش به خواب می‌رفتم. او در گذشته جا مانده بود و خاطرات تلخش تنها نقطه‌ی اشتراک شب‌هايش با من بود و من همانند سينمایی متروک بودم که مدام در حال اکران يک فيلم بی‌سر و ته بود. يک فيلم بی‌سر ‌و ‌ته که تمام بليط‌هايش را از قبل به آتش کشيده بودند تا هيچ‌کس روی صندلی‌هايش به تماشا ننشيند. شب‌های زيادی به همين ترتيب مي‌گذشت و تا نزديک صبح بی‌خبر از حالِ هم، همراه هم بوديم تا اينکه سه شبِ متوالی سر قرارش با آسمان نيامد! صبح روز چهارم جلوی درب خانه‌اش رفتم اما هر چه در زدم باز نکرد. فهميدم سه روز است از خانه بيرون نيامده... در را شکستم و داخل شدم و يک‌راست به سمت اتاق خوابش رفتم بی‌خوابی‌هايش تمام شده بود و برای هميشه چشم‌هايش را بسته بود! با قاب عکسی در آغوش! و شيشه‌ی قرصی خالی، روی ميز کنار تخت خوابش! ديوار اتاق پر بود از شعرهایی که به خيالم هيچ‌وقت نفهميد برايش می‌خواندم. گرچه فهميده بود اما هيچ‌وقت نگفت... نگفت چون گاهی آدم به جایی می‌رسد که توان شروعی دوباره را ندارد به جایی می‌رسد که هيچ آينده‌ای را با گذشته‌اش طاق نمی‌زند اينجا نقطه‌ی پايان است! پايانی که انگار هيچ‌وقت، هيچ نقطه‌ی آغازی نداشت!  #على_سلطانى 📚 چيزهايى هست كه نمی‌دانى @aliii_soltaniiii

استوریای امروز رو ببین 🫶🏻 https://www.instagram.com/aliii_soltaniiii/?hl=en

قرار نیست کسی نجاتم دهد، خودم باید خودم را نجات دهم. حتی باید خودم را از دستِ خودم نجات بدهم و خودم را وادارم که گام‌های کوچکی به جلو بردارم. همه‌ی روز هر روز و حتی وقتی حس و حالش را ندارم . 💬مل رابینز

شايد سخت‌ترين نبردِ آدم زيستن اُميدوارانه شونه به شونه‌ى نااُميدى باشه...

برایِ تویی که بیداری شبت بخیر دلت آروم (قلب)

«من چی می‌خوام» فکر کنم آرامش فقط مال کسیه که می‌تونه به این سؤال جواب بده… و آدمی می‌تونه بهش جواب بده که هویت‌ش شکل گرفته. بلاتکلیفی واقعاً جهنمه! وقتی ندونی از رابطه‌ت چی می‌خوای همش جنگه! وقتی ندونی از شغلت چی می‌خوای همش خستگیه! وقتی ندونی از زندگی چی می‌خوای همش پوچیه!… فرض بگیر دنیا یه مأموری داره که آرزوها رو برآورده می‌کنه!… حالا فکر کن تو هر روز یه فکری می‌کنی… دنیا دقیقا چی باید بهت بده!؟ عزیزم؛ تو جهان رو هم با این بلاتکلیفی سردرگم می‌کنی!!! و نهایتاً سهم کامل از هیچ چیزی بهت تعلق نمی‌گیره!… شاید جادوی «استمرار» همینه اصلاً … و جالب اینجاست، وقتی تکلیفت با خودت معلومه، حتا اگه به موفقیت نرسی، احتمالاً بازم احساس بازندگی و خسران نداری! «من چی می‌خوام» بهش فکر کن این سؤال، شروع خیلی از تجربه‌ها… و احتمالاً پایانِ خیلی از بلاتکلیفی‌هاست … #علی_سلطانی

وقتی مرد گلوله را اختراع کرد؛ یک زن، استفانی کولک، جلیقه‌ی ضدگلوله را اختراع کرد .

شبم از بی‌ستارگی، شبِ گور در دلم پرتو ستاره‌ی دور آذرخشم گهی نشانه گرفت گه تگرگم به تازیانه گرفت برسرم آشیانه بَست کلاغ آسمان تیره گشت چون پرِ زاغ مرغِ شبخوان که با دلم می‌خواند رفت و این آشیانه خالی ماند آهوان گم شدند در شب دشت آه از آن رفتگان بی‌برگشت... 💬هوشنگ ابتهاج