Artistic Murders

@ArtisticMurders

هیچ کاری از دست من برنمی‌آید. گذشته، استخوان‌های روحم را زیر آوار خودش دفن کرده و آینده، دهانِ تاریکی‌ست که هر روز کمی بیشتر به سمتم باز می‌شود. دیگر نه برای نجات خودم تقلا می‌کنم و نه امیدی به معجزه دارم. فقط خودم را به جریان بی‌اعتنای زمان سپرده‌ام؛ همان اقیانوسی که هیچ‌کس را به ساحلِ نخستش بازنمی‌گرداند. عقربه‌های ساعت فقط زمان را نشان نمی‌دهند؛ آرام و بی‌صدا چیزی را از من کم می‌کنند. اتاق در سکوتی سنگین فرو رفته و من هر تیک‌تاک را مثل میخی می‌شنوم که بر تابوتِ روزهای از دست‌رفته کوبیده می‌شود. جهان بی‌تفاوت به راه خودش ادامه می‌دهد و این بی‌تفاوتی، از هر طوفانی هولناک‌تر است. آدم گاهی آن‌قدر زنده می‌ماند که دیگر مرگ هم برایش اتفاق مهمی نیست. تنها چیزی که باقی می‌ماند، تماشای فرو ریختن روزهاست؛ روزهایی که می‌آیند، بی‌آنکه وعده‌ای بیاورند، و می‌روند، بی‌آنکه چیزی با خود ببرند. شاید رنج همین باشد؛ نه فریاد، نه خون، نه پایان... فقط ادامه یافتنِ بی‌رحمانه‌ی زندگی. @ArtisticMurders

@ArtisticMurders

@ArtisticMurders

من به ندرت توانسته‌ام از مرز بین تنهایی و معاشرت بگذرم.تنهایی بر من چنان نفوذی دارد که هرگز خطا نمی‌کند. تنهایی که گذشته از هرچیز، جزو وجود من است، انگار که من فقط از استخوان تشکیل شده‌ام. #یادداشت‌ها #فرانتس_کافکا @ArtisticMurders

@ArtisticMurders

هر روز غم تازه‌تری آمد و نگذاشت دنبال غم کهنه‌ی دیروز بگردیم، ما حنجره در حنجره در حنجره بغضیم ما آینه در آینه در آینه دردیم‌... •امید صباغ‌• @ArtisticMurders

@ArtisticMurders

@ArtisticMurders

@ArtisticMurders