「بِه‌ليمـو」

دلم می‌خواد بعضی آهنگارو توو دلم پنهون کنم، تا فقط مالِ خودم باشه.

به خودم نگاه می‌کنم. به قلبَم. می‌شناسمش؟ نمی‌دونم. به چشم‌هام. دست‌هام. موهام. آشناست برام؟ نمی‌دونم. غریبه‌ست؟ نه. دوره؟ نه. مَنه؟ نمی‌دونم. نمی‌دونم؟ یه قدم می‌رم جلوتر. کمه. یه قدمِ دیگه. دوباره. دوباره. دوباره. من این قلب رو می‌شناسم. این برقِ چشم‌ها رو. یچیزایی داره یادم میاد..

چرا بارون نمی‌باره؟ می‌ترسَم از یادت برم.

تو دیدی هیچ ماٰهی را که او شُد سیر از این دَریا؟.. - مولانا

چیزی رو واسه بعد نذارید، بعد‌ها زندگی می‌گذره/.

صبر و زمان؛ نجات‌دهنده‌ست. این‌که با خودت مهربون باشی. حسِ غم رو حقِ خودت بدونی و نخوای سرکوبش کنی. که خودت رو بابتِ رها نکردن سرزنش نکنی. منتظرِ رهایی نباش. یهو به خودت میای می‌بینی رها شدی، بدونِ این‌که متوجهش باشی ..

زهـرا دلم تنگ شده براش:)ولی اون عین خیالش نیست و داره زندگیشو میکنه:) واقعا چطور باید رها کرد:)‌ ‌ ‌‌‌ ‌

اگه قرار باشه اتّفاق بیوفته، اتّفاق میوفته؛ انقدر بهش فکر نکن.

- قول می‌دهم که آسِمان شوم؛

اگر می‌خواهی ارزشِ خویش بدانی، بنگر که به چه چیز دل بسته‌ای. - شیخ بهایی

چه بدانم عزیزِ من؛ حتی اگر تو میانِمان دیواری بکشی، من در نهایت آن دیوار را به رنگی که دوستش داری نقّاشی خواهم کرد/.

چرا به جای لعنت فرستادن به تاریکی، یه چراغ روشن نمی‌کنی؟

اگه دوستِت دارم آهنگ بود؛

هنوز رگه‌های باریک و زیبایی از مهرَبونی دیده می‌شه و این واقعاً امیدوار کننده‌ست💞.

در زندگ‌ بعدی‌ام برگِ سبزِ کوچکی خواهم شد، رها در دشتی بزرگ و رقصان در آسِمان.

عمّروا بيوتِكُم بِالْمُحبّة، الأَماكِن دونِ الحُبّ خَراب. خانه‌هایتان را با محبت آباد کنید، مکان‌هایی که در آن‌ها عشق نباشد، ویرانه‌اند/.