NUR

از اون همه انرژی، امید، انگیزه و آرزو تنها یه سردرد همیشگی مونده.

هیچ‌جا جای ما نیست و هیچ‌کس هم آدمِ ما نیست، انگار همیشه معلق بینِ موندن و رفتنیم.

اگه از پس حساسیت و حسودیم بر اومدی، من مالِ تو.

متاسفانه هر بار که توی چشمای یه دختر دیگه نگاه کنی، چشمای من یادت میاد.

از من فقط یه سردرد باقی مونده.

بله بنده در اندوه تابستانی به سر میبرم.

تا خدا به داد ما برسد، ما به خدا رسیده ایم

الان خیلی خستم ولی بعدا راجبت گریه میکنم.

آدما از مرگ و خون میگن ؛ با صد تا حسرت به گور میرن.. - یاس

تو میتونی بهتر یا حتی بدتر از منو پیدا کنی ولی همانند منو هرگز.

بعد چند ماه حتی نوشتنم برام طاقت فرسا بود.

برای هر نفسِ دوباره، جنگ ناعادلانه‌ای با خیابان‌ها دارم… بوی غم، بوی شرمساری، بوی ناحقی، بوی بی‌شرفی و بوی خون! همه مانع نفس کشیدنم می‌شوند. انگار اگر نفس بکشم، همه‌شان بر سرم آوار می‌شوند. انگار غم چنگ می‌اندازد و خفه‌ام می‌کند. انگار خون بالا می‌آورم. انگار…

عزیزم با منی که یه ترم ۶ماهِ رو توی دو روز جمع میکنم حرف از روانی بودن نزن.

حالا قبوله توی ایران به دنیا اومدن دست خودم نبود ولی دانشجوی ایرانی شدن که دیگه کاملا انتخاب خودم بود!

احساس می‌کنم توی دی ماه همه چیمو از دست دادم و هیچ جوره نمی‌تونم به خودِ قبلیم برگردم.