-B̸𝘳ꪮ𝘬𝘦𝘯 𝘮ꪮꪮ𝘯,

https://t.me/boost/nenejsiwkbee

و بیش از این منتظر ماندن صلاح نیست تو نخواهی آمد.. بدرود اِی؛ عزیزِ سال‌های طولانی‌ام، بدرود.

اولین کسی بودی که درد و قشنگ نشونم دادی؛نه با رفتنت،با موندن نصفه نیمه‌ت. تو نیومدی عاشقم کنی،اومدی تا بفهمم چطور میشه به یه آدم بخوای،نفس بدی،زنده بمونی... و آخرش بفهمی هیچ‌وقت واقعا کنارت نبوده. اولین کسی بودی که قلبمو روشن کردی فقط برای اینکه بهتر ببینی کجاشو باید بشکنی. حالا هر شب یه نسخه از خودم می‌میره به احترام تو.عجیبه... هنوز اسم این سقوطو عشق میزارم.

اولین کسی بودی که اومدی توی زندگیم مثل یه نور کم رنگ توی اتاقی تاریک... اما همون تو اولین نفری شدی که خاموشم کردی. من به بودنت عادت کردم،به صدایی که نمی‌اومد، به حضوری که نصفه بود اما تمام منو می‌لرزوند.رفتی... و عجیب اینه که نبودنت از بودنت ترسناک‌تره؛ مثل سایه‌ای که از دیوار جدا نمی‌شه و هر شب یادم میاره منو به چی وابسته کرده بودی. هنوزم دلم میون یه عشق نیمه‌جان و یه لحظه ارامش،همیشه سمت تو سقوط می‌کنه.

برگردم؟نمی‌بینی خوابشم دیگه.

تو به من میگی بد ولی خودخواهی

برو دیگه مردی برا من باشه اصلا بردی منو ولی میدونم واست نمیکنه کارا منو کسی باهم رسیدیم بالا ولی بالا منو زدی غریبه شدیم حالا چی

یه وقتایی هم هست که انقدر فکر کردی،انقدر تو فکرت جنگیدی انقدر رفتی و برگشتی،انقدر دو دو تا چهارتا کردی انقدر حدس زدی،بیش بینی کردی،انقدر کم اوردی و انقدر تو فکرت مردی و زنده شدی... که آخرش گفتی ولش کن بالاخره یه چیزی میشه دیگه یا میشه یا نمیشه،یا میاد یا نمیاد یا خوب میشه یا بد... این همه فکر نداره،این همه حال خراب کردن نداره این همه بد قلقی و ناراحتی نداره از یه جایی به بعد هممون یهو میزنیم زیر همه چیز میگیم ولش کن دیگه خسته شدم یا میشه یا نمیشه بعضی وقتام باید رهاش کرد،این فکر لعنتی رو میگم باید به حال خودش رهاش کرد،مهم نباشه چی میشه بالاخره یا میشه یا نمیشه

دیوارها بلندتر شده‌اند،انگار سقف نزدیک‌تر،و من بین این دو،فشرده‌ام. خستگی نه فقط در استخوان است،در پلک‌هاست،در تصمیم‌های کوچکِ روزمره که دیگر توانِ آغازشان نیست. درد یک مهمان ناخوانده است،که میزبان را برده است زیرِ خاکسترِ تنهایی،و هر شب روی زخم‌های دیروز، نمک می‌پاشد. غم،یک رودخانهٔ آرام است که تمامِ شهر را آرام‌آرام فرو می‌برد،و من در قایقی شکسته،فقط نظاره‌گرم.

بیا تا ناله‌ای بر سینه بنشانم، که این جان ز بارِ غربت و آلامِ دوران شد پریشان. به هر سو می‌کشم پا، جاده‌ای پیشم سیاه است، نفس‌ها در گلو مانده، دلم چون سنگ، آه است. چو شمعی سوختم در محفلی تاریک و خاموش، نه گرمایی ز من باقی، نه نوری مانده بر دوش. گرفتارِ غمم، عمریست در این زندانِ بی در، شرابِ درد نوشیدم، که جان آمد به سر، در. جهان همچون قفس شد، بال‌ها بسته، پرم درد، زبانم از سخن خالی، که از فریاد هم سرد.

https://t.me/nenejsiwkbee

خون می‌چکد از دیده در این کنج صبوری این صبر که من میکنم افشردن جان است _هوشنگ ابتهاج

بعضی چیزها را نمی‌توان گفت. بعضی چیزها را احساس می‌کنید،رگ و پی شما را می‌تراشد و دل شما را آب می‌کند،اما وقتی که می‌خواهید بیان کنید،می‌بینید بی‌رنگ و جلاست. _بزرگ علوی

درباره من قضاوت نکنید... من خودم درباره خودم قضاوت کرده‌ام و الان مدت هاست که خودم را محکوم کرده‌ام،مدت هاست... _داستایوفسکی

《گاه‌باید‌رویید،از پس‌آن‌باران‌گاه‌باید‌خندید،برغمی‌بی‌پایان》 _سهراب سپهری

00:00

یه روزی'تعریف خواهم کرد؛ که این روز‌ها چقدر خسته بودم و چقد دوام اوردم!

بارها تو دلم به آدما گفتم:از تو یکی انتظار نداشتم.

من دیگه ادم تحمل کردن نیستم.