مَن،

در سینه تلخم راه می‌رود اندوهی که نمی‌دانم نامش چیست. - شمس لنگرودی

چشمان من از بین هزار، فقط او را می‌دیدند، و چشمان او بعد از آن هزار، دیگر سویی برای دیدن من نداشت.

_او در هیچکس تکرار نشد.

موسیقی چیزی است که با ان میشود حماقتی مانند زندگی را تحمل کرد

گاهی تنها آدمی که باید دلداریش بدی، خودتی.

غیر از خودمان به هر سمتی دویدیم، غربت بود.

برای کشتی های بی حرکت، موج ها تصمیم می‌گیرند.

تمام ماجرا همین است، من جز من هیچ ندارد.

گاهی وقت‌ها سکوت بهترین حرف و نبودن بهترین حضور است.

یاد بگیریم تا آدم‌ها از احساسات‌شون خیلی واضح صحبت نکردن، هیچ قصه‌ای توی سرمون نسازیم.

دوستم داشتى اما نه آنقدر كه برايم بجنگی؛ دوستت داشتم، همانقدر كه برايت در جنگ‌ها بميرم.

خوبم؛ اما اگر فکر کنم، گریه‌ام خواهد گرفت.

وقتی به شدت غمگین و خسته می‌شد، از آدم‌ها فاصله می‌گرفت و حرف نمی‌زد.

گفته بودم اگر بوسه دهی توبه کنم که دگر با تو ازین خطاها نکنم بوسه دادی و چو برخاست لبت از لب من، توبه کردم که دگر توبه ی بیجا نکنم.

بوته‌های خار را در زمین من نکار؛ شاید فردا پابرهنه به دیدنم بیایی. -غادة ‌السمان.

در غیاب آنکه دوستش داری، یتیم خواهی بود، حتی اگر تمام دنیا تو را در آغوش بگیرند. -محمود درویش.

من هیچم و تو در تمام هیچِ من همه‌ای.🤍

سپس به همان چیزی که بودم برگشتم: «یک سکوت طولانی، اجتناب از گفتگو‌ و میل به تنهایی.»

و اما چشم‌ها عمیق‌تر از دست‌ها لمس می‌کنند.