انجمن بازرگانی ایران و کانادا

ما پای ایران ایستادیم؛ اما «ایستادن» در اقتصاد یعنی چه؟ در فضای اقتصادی امروز، حرف‌زدن از ایران ساده است؛ اما کار کردن با ایران داستان دیگری است. تحریم، محدودیت انتقال پول، بی‌ثباتی، تغییر مقررات و ریسک‌های تجاری، هزینه فعالیت اقتصادی را بالا برده‌اند. بنابراین اگر قرار باشد درباره آینده تجارت ایران صحبت کنیم، نمی‌توانیم این مشکلات را نادیده بگیریم. اما یک اشتباه بزرگ‌تر هم وجود دارد: اینکه ریسک را با نبود ظرفیت اشتباه بگیریم. ایران هنوز کارخانه دارد. هنوز تولیدکننده دارد. هنوز نیروی متخصص دارد. هنوز محصول و بازار دارد. و مهم‌تر از همه، هنوز شبکه بزرگی از ایرانیان خارج از کشور وجود دارد که به سرمایه، تکنولوژی، بازار و ارتباطات بین‌المللی دسترسی دارند. مسئله اصلی شاید دیگر فقط «تولید کردن» نباشد؛ بلکه «وصل کردن ظرفیت‌های موجود» باشد. 🔗 مسئله، پراکندگی ظرفیت‌هاست یک تولیدکننده ممکن است محصول و کارخانه داشته باشد، اما بازار خارجی نداشته باشد. یک فعال اقتصادی در خارج از کشور ممکن است بازار و شبکه فروش داشته باشد، اما تأمین‌کننده مناسب پیدا نکند. یک سرمایه‌گذار سرمایه دارد، اما تیم اجرایی یا پروژه قابل اتکا ندارد. یک متخصص، دانش حقوقی، مالی یا فنی دارد، اما به پروژه مناسب دسترسی ندارد. بنابراین ارزش شبکه زمانی ایجاد می‌شود که این قطعات واقعاً به یکدیگر متصل شوند. 🇮🇷🇨🇦 چرا نگاه ما فقط «ایران–کانادا» نیست؟ ایران می‌تواند بخشی از زنجیره تولید و توانمندی باشد. کانادا می‌تواند بخشی از ساختار، اعتبار و ارتباطات بین‌المللی را فراهم کند. و بازار نهایی می‌تواند در هر نقطه‌ای از جهان شکل بگیرد. این یعنی نباید تجارت را فقط در یک رابطه دوجانبه خلاصه کرد. گاهی یک ظرفیت تولیدی در ایران، یک شبکه تجاری در کانادا و یک مشتری در کشور سوم می‌توانند سه ضلع یک پروژه تجاری باشند. ارزش واقعی، در اتصال این سه نقطه ایجاد می‌شود. ⚠️ اما این مسیر با شعار ساخته نمی‌شود «حمایت از ایران» اگر فقط به یک جمله احساسی تبدیل شود، ارزش اقتصادی محدودی دارد. حمایت واقعی می‌تواند یعنی: 📌 معرفی یک تولیدکننده توانمند به بازار مناسب 📌 اتصال یک پروژه به سرمایه‌گذار واجد شرایط 📌 پیدا کردن شریک تجاری مناسب 📌 انتقال دانش و تکنولوژی 📌 ایجاد ارتباط با توزیع‌کننده خارجی 📌 کمک به آماده‌سازی محصول برای بازار مقصد 📌 یا حتی یک معرفی درست که یک ارتباط تجاری جدید ایجاد کند. گاهی یک ارتباط درست، از یک سرمایه‌گذاری بزرگ ارزشمندتر است. 🎯 نقش انجمن چیست؟ هدف انجمن بازرگانی ایران و کانادا این نیست که مشکلات موجود را انکار کند یا برای شرایط پیچیده اقتصادی نسخه ساده ارائه دهد. نقش ما می‌تواند این باشد که: ظرفیت‌های پراکنده → شبکه شوند شبکه → فرصت بسازد فرصت → پروژه شود و پروژه → ساختار تجاری واقعی پیدا کند. بدون وعده‌های غیرواقعی و بدون ساده‌سازی مشکلات. 🇮🇷 ایران را نه رمانتیک ببینیم، نه حذف کنیم اگر ایران را فقط با بحران‌هایش ببینیم، ظرفیت‌هایش را از دست می‌دهیم. اگر هم مشکلاتش را نبینیم، تصمیم تجاری واقع‌بینانه‌ای نخواهیم داشت. نگاه حرفه‌ای باید هر دو را هم‌زمان ببیند: ریسک را بشناسد؛ ظرفیت را هم ببیند. چون سخت بودن کار با یک بازار، با بی‌ارزش بودن آن بازار یکی نیست. سؤال اصلی امروز ما پای ایران ایستاده‌ایم. اما این ایستادن قرار نیست فقط یک موضع باشد. قرار است به ساختن، وصل‌کردن و ایجاد فرصت تبدیل شود. حالا سؤال ما از شماست: 🇮🇷 شما چه چیزی در اختیار دارید که می‌تواند یک قطعه از این شبکه باشد؟ سرمایه؟ تولید؟ محصول؟ بازار؟ تکنولوژی؟ تخصص؟ ارتباط؟ یا حتی یک معرفی درست؟ شاید چیزی که برای شما یک ارتباط ساده است، برای یک تولیدکننده یا فعال اقتصادی دیگر، آغاز یک مسیر تجاری جدید باشد

تغییر الگوی تجارت در پساجنگ گفت‌وگوی محمد وحیدی‌راد، تحلیل‌گر تجارت بین‌الملل، در صفحه نخست روزنامه تعادل منتشر شد. چاپ امروز | ۱۴۰۵/۰۵/۲۰ در این گفت‌وگو، به موضوع تغییر الگوی تجارت در دوران پساجنگ و ضرورت بازتعریف نگاه تجاری، ساختارهای اقتصادی و مسیرهای جدید همکاری پرداخته شده است. مشروح گزارش را از طریق لینک زیر می‌توانید مطالعه کنید: https://www.taadolnewspaper.ir/001fjl @CanadaIranCA

هشدار اجرایی برای واردکنندگان و صادرکنندگان کابینت و مصنوعات چوبی به کانادا از ۳۱ ژوئیه ۲۰۲۶، برخی کابینت‌ها، روشویی‌ها و قطعات چوبی وارداتی برای مصارف تجاری مشمول عوارض حفاظتی موقت ۲۵٪ شده‌اند. این اقدام براساس اعلامیه رسمی CBSA می‌تواند تا ۲۰۰ روز ادامه داشته باشد؛ تا زمانی که CITT درباره ضرورت اقدام حفاظتی نهایی تصمیم‌گیری کند. دامنه اعلام‌شده فقط کابینت کامل نیست و می‌تواند شامل موارد زیر نیز باشد: • فریم، باکس، در، کشو و اجزای کشو؛ • پنل پشتی و انتهایی؛ • محصولات ساخته‌شده از چوب طبیعی، MDF، plywood، particle board، fibreboard یا bamboo؛ • کالای مونتاژشده، بازشده، Flat-Pack یا Ready-to-Assemble؛ • محصول تکمیل‌شده یا ناتمام؛ • برخی مجموعه‌های همراه با سینک، کانتر یا قطعات غیرچوبی. این عوارض علاوه بر سایر حقوق گمرکی، مالیات‌ها و عوارض احتمالی محاسبه می‌شود. در مثال رسمی CBSA، برای کالایی با Value for Duty معادل ۱٬۰۰۰ دلار و نرخ MFN صفر: • عوارض حفاظتی: ۲۵۰ دلار؛ • مبنای محاسبه GST: ۱٬۲۵۰ دلار؛ • GST: معادل ۶۲٫۵۰ دلار؛ • مجموع پرداختی مرزی: ۳۱۲٫۵۰ دلار. واردکنندگان و تأمین‌کنندگان باید فوراً این موارد را بررسی کنند: ۱. HS Classification دقیق کالا؛ ۲. کشور و مدارک مبدأ؛ ۳. Value for Duty؛ ۴. تاریخ حرکت و مدارک In-Transit؛ ۵. سفارش‌ها و قیمت‌های صادرشده پیش از ۳۱ ژوئیه؛ ۶. ثبت صحیح Safeguard در CARM؛ ۷. اثر عوارض بر قیمت فروش و حاشیه سود. اگر سفارش باز یا محموله در مسیر دارید، اطلاعات محرمانه را در گروه منتشر نکنید. نام شرکت، شرح کالا، HS Code، کشور مبدأ و وضعیت حمل را به‌صورت خصوصی برای دبیرخانه ارسال کنید تا موضوع دسته‌بندی و به مسیر تخصصی گمرکی ارجاع شود. این اطلاع‌رسانی جایگزین نظر گمرکی یا حقوقی اختصاصی نیست. انجمن بازرگانی ایران و کانادا Canada Iran Business Association منبع رسمی: CBSA Customs Notice 26-17 به‌روزرسانی اعلامیه: ۵ آگوست ۲۰۲۶ @CanadaIranCA

⁨ در تجارت بین‌الملل، داشتن یک شریک قابل اعتماد می‌تواند تفاوت میان یک فرصت موفق و یک تصمیم پرریسک باشد. انجمن بازرگانی ایران و کانادا با تکیه بر شبکه تخصصی خود، مجموعه‌ای از خدمات تجاری و بازرگانی را برای فعالان اقتصادی، سرمایه‌گذاران و صاحبان کسب‌وکار ارائه می‌دهد: ▪️ خدمات تجاری و بازرگانی ▪️ خدمات حقوقی و مشاوره تخصصی ▪️ ویزای تجاری و مسیرهای مرتبط با توسعه کسب‌وکار ▪️ خدمات نمایشگاهی و حضور در رویدادهای بین‌المللی ▪️ خدمات حمل‌ونقل و لجستیک بین‌المللی ▪️ تسهیل ارتباطات و توسعه همکاری‌های تجاری هدف ما تنها ارائه خدمات نیست؛ بلکه ایجاد مسیرهای مطمئن برای توسعه کسب‌وکار، گسترش ارتباطات حرفه‌ای و ورود هوشمندانه به بازارهای بین‌المللی است. برای آشنایی بیشتر با خدمات انجمن و دریافت مشاوره،با ما در ارتباط باشید.

اگر آمریکا بازار اصلی توست، سؤال بعدی نباید «تعرفه چقدر است؟» باشد اگر بخش بزرگی از فروش یک شرکت به بازار آمریکا وابسته باشد، تغییر تعرفه فقط یک هزینه جدید روی فاکتور نیست؛ می‌تواند کل مدل درآمدی شرکت را تحت فشار قرار دهد. ممکن است تعرفه افزایش پیدا کند، اما اثر واقعی آن از چند مسیر منتقل شود: 🔹 کاهش حاشیه سود 🔹 افزایش قیمت نهایی برای خریدار 🔹 کاهش قدرت رقابت محصول 🔹 تغییر رفتار مشتریان آمریکایی 🔹 فشار بر قراردادهای بلندمدت 🔹 افزایش موجودی و سرمایه در گردش 🔹 تغییر تصمیم شرکت درباره تولید، انبار یا توزیع اما مسئله عمیق‌تر از تعرفه است. 🎯 مسئله اصلی: وابستگی به یک بازار فرض کنید ۷۰ درصد درآمد یک شرکت از آمریکا می‌آید. اگر شرایط این بازار تغییر کند، شرکت فقط با کاهش فروش مواجه نیست؛ تمرکز درآمدی آن تبدیل به یک ریسک استراتژیک می‌شود. به همین دلیل مدیر حرفه‌ای نباید فقط بپرسد: «تعرفه چقدر خواهد شد؟» بلکه باید بپرسد: اگر فروش آمریکا ۲۰ درصد کاهش پیدا کرد، چه می‌کنیم؟ اگر ۴۰ درصد کاهش پیدا کرد چطور؟ و مهم‌تر از همه: آیا بازار جایگزین داریم؟ 🌍 بازار جایگزین، یک‌شبه ساخته نمی‌شود ورود به بازار جدید فقط پیدا کردن یک مشتری نیست. قبل از آن باید بررسی شود: 📊 اندازه و قدرت خرید بازار 📋 مقررات و استانداردها 📦 بسته‌بندی و الزامات محصول 💰 قیمت رقابتی 🤝 شریک یا توزیع‌کننده محلی 🚚 مسیر لجستیک 📑 ساختار قرارداد 💵 روش دریافت وجه و ریسک مالی بنابراین ساخت بازار دوم باید قبل از وقوع بحران آغاز شود. ⚠️ اما تنوع بازار به معنی «فرار از آمریکا» نیست آمریکا همچنان می‌تواند بازار اصلی و بسیار ارزشمندی باشد. هدف، حذف بازار اصلی نیست؛ هدف این است که هیچ بازار واحدی آن‌قدر بزرگ نباشد که تغییر شرایطش بتواند کل شرکت را زمین بزند. یک شرکت مقاوم می‌تواند هم‌زمان: 🇺🇸 بازار اصلی خود را حفظ کند؛ 🌎 بازار دوم را توسعه دهد؛ 🌍 و برای بازار سوم زیرساخت ایجاد کند. این یعنی تبدیل تنوع بازار به ابزار مدیریت ریسک. جمع‌بندی در تجارت بین‌الملل، سؤال مهم فقط این نیست که: «امروز کجا بیشتر می‌فروشیم؟» سؤال مهم‌تر این است: «اگر شرایط آن بازار فردا تغییر کرد، چه گزینه‌ای داریم؟» شرکتی که بازار دوم را بعد از بحران پیدا می‌کند، معمولاً مجبور به تصمیم‌گیری تحت فشار است. اما شرکتی که از قبل بازارهای جایگزین ساخته، قدرت انتخاب دارد. 🇨🇦 انجمن بازرگانی ایران و کانادا تلاش می‌کند تحولات تجاری را از سطح خبر فراتر ببرد و آن‌ها را به زبان ریسک، تصمیم و فرصت تجاری برای فعالان اقتصادی ترجمه کند.

اگر آمریکا بازار اصلی کسب‌وکارت است، این سؤال را از خودت بپرس: اگر فردا شرایط این بازار تغییر کند، درآمد بعدی شرکتت از کجا می‌آید؟ خیلی از شرکت‌ها وقتی درباره تعرفه و محدودیت‌های تجاری صحبت می‌کنند، فقط به یک عدد نگاه می‌کنند. اما پشت همان عدد ممکن است یک سؤال بزرگ‌تر پنهان باشد: آیا بیش از حد به یک بازار وابسته‌ایم؟ امشب در پست جدید انجمن، دقیق‌تر بررسی می‌کنیم که چرا بازار دوم نباید بعد از بحران ساخته شود. 👀 اگر صادرات یا فروش بین‌المللی دارید، این پست را از دست ندهید

وقتی آینده قابل پیش‌بینی نیست، باید برای چند آینده آماده بود در محیط اقتصادی امروز، اتکا به یک پیش‌بینی قطعی می‌تواند یکی از پرریسک‌ترین تصمیم‌های مدیریتی باشد. نرخ ارز، تعرفه‌ها، هزینه حمل، نرخ بهره، محدودیت‌های تجاری، تحولات سیاسی و رفتار بازار می‌توانند در مدت کوتاهی تغییر کنند. بنابراین مسئله اصلی این نیست که «آینده دقیقاً چه خواهد شد؟»؛ مسئله این است که اگر شرایط تغییر کرد، «ما چقدر آماده‌ایم؟» 🔹 مدیریت سناریو دقیقاً از همین نقطه شروع می‌شود. یک کسب‌وکار حرفه‌ای باید حداقل سه وضعیت را روی میز داشته باشد: 🟢 سناریوی پایه اگر شرایط تقریباً مطابق انتظار پیش برود، چه می‌کنیم؟ 🔵 سناریوی مطلوب اگر بازار بهتر از انتظار حرکت کرد، سرمایه و ظرفیت خود را کجا منتقل می‌کنیم؟ 🔴 سناریوی بحرانی اگر هزینه‌ها افزایش یافت، مسیر حمل مختل شد یا حاشیه سود کاهش پیدا کرد، چه چیزی را تغییر می‌دهیم؟ اما داشتن سناریو به‌تنهایی کافی نیست. هر سناریو باید Trigger یا نقطه فعال‌شدن تصمیم داشته باشد؛ یعنی شاخصی که به مدیر می‌گوید زمان تغییر مسیر فرا رسیده است. برای مثال: 📌 افزایش قابل‌توجه هزینه حمل 📌 تأخیر طولانی در تحویل 📌 کاهش حاشیه سود از حد تعیین‌شده 📌 تغییر تعرفه یا مقررات 📌 محدود شدن یک مسیر بانکی 📌 کاهش تقاضای بازار در این شرایط، مدیر نباید تازه شروع به تصمیم‌گیری کند؛ تصمیم باید از قبل طراحی شده باشد. از طرف دیگر، در دوره‌های بی‌ثباتی، چهار دارایی اهمیت ویژه پیدا می‌کنند: 💰 نقدینگی برای عبور از شوک‌های کوتاه‌مدت 📚 اطلاعات معتبر برای تصمیم‌گیری سریع 📑 قراردادهای درست برای کنترل ریسک 🤝 شبکه قابل اتکا برای پیدا کردن مسیرهای جایگزین 🎯 جمع‌بندی هیچ مدیر یا تحلیلگری نمی‌تواند آینده را با قطعیت پیش‌بینی کند. اما می‌توان ساختاری ایجاد کرد که با تغییر شرایط، کسب‌وکار مجبور نباشد از صفر تصمیم بگیرد. مزیت رقابتی در دوره بی‌ثباتی، پیش‌بینی آینده نیست؛ آمادگی برای چند آینده متفاوت است. انجمن بازرگانی ایران و کانادا تلاش می‌کند تحلیل تحولات اقتصادی و تجاری را از سطح خبر فراتر ببرد و به ابزار تصمیم‌گیری برای فعالان اقتصادی تبدیل کند

خودکشی صنعتی با هزینه دلاری اینکار را نکنید! بماند به یادگار

فرصت‌های تجاری ایران با اوراسیا؛ با تمرکز بر بازار قزاقستان 🤝🇮🇷 قزاقستان به‌عنوان یکی از مهم‌ترین اقتصادهای منطقه اوراسیا، فرصت‌های قابل‌توجهی برای توسعه تجارت، صادرات و همکاری‌های اقتصادی با ایران فراهم کرده است. در کارگاه آنلاین «فرصت‌های تجاری ایران با اوراسیا با تأکید بر قزاقستان»، با حضور: دکتر حسن ولی‌بیگی مشاور اتاق مشترک بازرگانی ایران و قزاقستان با مهم‌ترین مسیرها و راهکارهای ورود موفق به بازار قزاقستان آشنا شوید. 📅 تاریخ برگزاری: ۲۹ مرداد ⏰ ساعت: ۱۷ تا ۲۰ 💻 برگزاری: آنلاین این کارگاه فرصتی ارزشمند برای فعالان اقتصادی، صادرکنندگان، تولیدکنندگان و علاقه‌مندان به توسعه بازارهای بین‌المللی است. برگزارکنندگان: 🔷 دپارتمان آموزش شرکت مدیریت بین‌المللی سایا، با همکاری انجمن بازرگانی ایران و کانادا و مرکز تجاری و بازاریابی محصولات و خدمات ایرانی در کانادا 👇👇👇 جهت ثبت‌نام و دریافت اطلاعات بیشتر، کلمه “اوراسیا” را کامنت کنید. راه‌های ارتباطی: 📱 09924009714 ☎️ 02122764672

دو مهلت برای یک مأموریت تجاری؛ اما فقط یکی از آن‌ها شما را واجد بررسی برای جلسات B2B می‌کند دولت کانادا ثبت‌نام «مأموریت تجاری تیم کانادا به هند» را برای شرکت‌ها و سازمان‌های کانادایی آغاز کرده است. این مأموریت از ۱۲ تا ۱۷ اکتبر ۲۰۲۶ در مومبای و بنگلور برگزار می‌شود و منیندر سیدهو، وزیر تجارت بین‌الملل کانادا، هدایت آن را بر عهده خواهد داشت. ارزش عملی این برنامه فقط حضور در یک هیئت تجاری نیست؛ بخش مهم آن، امکان برگزاری جلسات تجاری B2B از پیش هماهنگ‌شده برای شرکت‌های واجد شرایط و پذیرفته‌شده است. اما دو مهلت متفاوت وجود دارد: • ۹ آگوست ۲۰۲۶، ساعت ۲۳:۵۹ به وقت پاسیفیک: مهلت شرکت‌هایی که خواهان جلسات B2B هستند؛ • ۳۰ آگوست ۲۰۲۶: مهلت سایر شرکت‌ها و سازمان‌ها، بدون برخورداری از جلسات B2B. بنابراین، برای شرکتی که واقعاً به دنبال خریدار، شریک، توزیع‌کننده یا فرصت تجاری در هند است، تاریخ اصلی ۹ آگوست است؛ نه ۳۰ آگوست. حوزه‌های دارای اولویت: • هوافضا و صنایع فضایی؛ • فناوری پاک و گذار انرژی، به‌ویژه انرژی پاک و آب و فاضلاب؛ • فناوری اطلاعات و ارتباطات، شامل هوش مصنوعی، امنیت سایبری و نیمه‌رساناها؛ • علوم زیستی، شامل زیست‌داروها و تجهیزات پزشکی؛ • جنگلداری و محصولات چوبی؛ • محصولات غذایی دارای ارزش افزوده و مواد اولیه صنایع غذایی. چه شرکت‌هایی شانس واقعی‌تری دارند؟ شرکت‌های کانادایی صادرات‌آماده‌ای که محصول یا خدمت تجاری‌شده دارند، برای بازار هند تحقیق کرده‌اند، منابع لازم را به توسعه بین‌المللی اختصاص داده‌اند و فعالیت آن‌ها منفعت اقتصادی قابل اثباتی مانند صادرات، تولید یا اشتغال برای کانادا ایجاد می‌کند. این یک ثبت‌نام عمومی با پذیرش خودکار نیست. اولویت با شرکت‌های کوچک و متوسط است و ارزیابی صرفاً براساس اطلاعات مندرج در درخواست انجام می‌شود. شرکت‌های صرفاً واردکننده یا بازصادرکننده کالاهای عمدتاً غیرکانادایی، مؤسسات ارائه‌دهنده خدمات ویزا و مهاجرت و شرکت‌های تسهیل‌کننده تأسیس بیزینس در کانادا، در دامنه این مأموریت قرار ندارند. انجمن‌ها و اتاق‌های بازرگانی نیز واجد دریافت جلسات B2B نیستند. برای شرکت در مأموریت هزینه ثبت‌نام دولتی دریافت نمی‌شود؛ اما هزینه پرواز، اقامت و ترتیبات سفر بر عهده شرکت‌کننده است. اگر واجد شرایط هستید، منتظر روز آخر نمانید و مستقیماً از مسیر رسمی اقدام کنید. اطلاعات رسمی: https://www.tradecommissioner.gc.ca/en/trade-events-training/2026/10/team-canada-trade-mission-india.html فرم درخواست: https://form.simplesurvey.com/f/s/TCTM-MCEC_IND اعضای سازمانی انجمن که درخواست خود را ثبت می‌کنند، می‌توانند نام شرکت، وب‌سایت و زیرحوزه انتخابی خود را با عبارت INDIA 2026 برای دبیرخانه ارسال کنند. انتخاب و پذیرش متقاضیان صرفاً در اختیار دولت کاناداست و انجمن نقشی در تضمین پذیرش ندارد. انجمن بازرگانی ایران و کانادا @CanadaIranCA

کشتی شاید اجازه عبور داشته باشد؛ اما آیا اجازه پرداخت و پوشش بیمه هم دارد؟ گزارش تازه رویترز نشان می‌دهد مسئله بازگشایی تنگه هرمز دیگر فقط تعیین یک مسیر دریایی نیست. گره اصلی اکنون میان سه نظام متفاوت شکل گرفته است: مسیر و مجوز عبور؛ قواعد تحریم و پرداخت؛ و اعتبار پوشش بیمه کشتی. براساس این گزارش، در مذاکرات جاری هنوز توافق نهایی نشده است؛ اما ایران دریافت رقمی معادل ۵ تا ۷ درصد ارزش محموله را مطرح کرده، عمان درباره رقمی در حدود ۳ درصد گفت‌وگو می‌کند و آمریکا با هرگونه عوارض اجباری مخالف است. اگر رقم ۵ تا ۷ درصدی نهایی شود، برای یک محموله فرضی ۱۰ میلیون دلاری، فقط هزینه مورد بحث می‌تواند بین ۵۰۰ تا ۷۰۰ هزار دلار باشد؛ پیش از محاسبه حق بیمه جنگی، هزینه تأخیر یا تغییر مسیر. اما مسئله بزرگ‌تر فقط مبلغ نیست. نهاد ایرانی معرفی‌شده برای مدیریت این پرداخت‌ها از سوی OFAC تحریم شده است. از طرف دیگر، انجمن بازار لویدز بندی را برای استفاده بیمه‌گران جنگی منتشر کرده که براساس آن، در صورت انجام پرداخت مرتبط با عبور از هرمز، پوشش کشتی مربوطه می‌تواند خاتمه یابد. در نتیجه، یک کشتی ممکن است از نظر فیزیکی امکان عبور داشته باشد، اما شرکت کشتیرانی همچنان با این پرسش‌ها روبه‌رو باشد: آیا پرداخت وجه از نظر تحریم‌ها مجاز است؟ وجه دقیقاً به چه شخص یا نهادی پرداخت می‌شود؟ آیا بیمه‌گر کتبی تأیید می‌کند که پس از پرداخت، پوشش همچنان معتبر است؟ آیا بانک، شرکت حمل و مالک کشتی این سازوکار را می‌پذیرند؟ هزینه‌های جدید، تأخیر و تغییر مسیر در قرارداد بر عهده کدام طرف است؟ نتیجه تجاری روشن است: اعلام یک توافق سیاسی یا تعیین مختصات مسیر، به‌تنهایی به معنای بازگشایی عملیاتی مسیر نیست. پیش از صدور قیمت قطعی یا پذیرش تعهد تحویل، باید امکان عبور، پرداخت، بیمه و اجرای قرارداد به‌صورت هم‌زمان و کتبی تأیید شود. وضعیت هر محموله نیز باید براساس طرفین معامله، مسیر بانکی، شرکت حمل، بیمه‌نامه و قرارداد همان محموله جداگانه بررسی شود. انجمن بازرگانی ایران و کانادا محمد وحیدی‌راد @CanadaIranCA

محصول خوب، هنوز محصول صادراتی نیست بسیاری از تولیدکنندگان تصور می‌کنند اگر محصولی در بازار داخلی فروش خوبی داشته باشد، ورود به بازارهای بین‌المللی نیز تنها به یافتن یک خریدار یا شرکت در یک نمایشگاه وابسته است. اما در عمل، تجارت بین‌الملل منطق متفاوتی دارد. بازارهای جهانی پیش از آنکه کیفیت محصول را ارزیابی کنند، آمادگی تجاری محصول را بررسی می‌کنند. به همین دلیل، تفاوت اصلی میان یک کالای تولیدشده و یک کالای صادراتی، تنها در کیفیت یا قیمت نیست؛ بلکه در فرآیند تجاری‌سازی (Commercialization) نهفته است. نخستین گام، طبقه‌بندی صحیح محصول است. یک محصول غذایی، مکمل، آرایشی یا بهداشتی، هرکدام تحت مقررات متفاوتی قرار می‌گیرند. حتی یک ادعای درج‌شده روی بسته‌بندی یا یک تغییر در ترکیبات، می‌تواند مسیر قانونی ورود محصول به بازار مقصد را تغییر دهد. پس از آن، نوبت به برچسب‌گذاری (Labelling) می‌رسد؛ بخشی که بسیاری از تولیدکنندگان آن را صرفاً ترجمه اطلاعات محصول می‌دانند. در حالی که در بازارهایی مانند کانادا، الزامات لیبل شامل زبان‌های رسمی، ترکیبات، هشدارها، اطلاعات مسئول محصول، مقدار خالص و ادعاهای مجاز است و رعایت آن‌ها بخشی از الزامات قانونی ورود کالا محسوب می‌شود. موضوع مهم دیگر، قابلیت ردیابی (Traceability) است. در بسیاری از صنایع غذایی، باید مشخص باشد مواد اولیه از کجا تأمین شده‌اند، هر محصول با چه کد تولیدی عرضه شده، به چه مقصدی ارسال شده و در صورت بروز مشکل، چگونه می‌توان فرآیند جمع‌آوری هدفمند (Recall) را انجام داد. این موضوع امروز یکی از ارکان اصلی مدیریت ریسک در زنجیره تأمین جهانی است. در محصولات آرایشی و بهداشتی نیز صرف داشتن یک فرمول مناسب یا بسته‌بندی جذاب کافی نیست. بررسی ترکیبات، استفاده از نام‌گذاری استاندارد INCI، درج هشدارهای لازم، تهیه لیبل دوزبانه و انجام فرآیندهای قانونی مرتبط، بخشی از مسیر ورود به بازارهای بین‌المللی است. اما تجاری‌سازی تنها به مقررات محدود نمی‌شود. یک محصول زمانی آماده حضور در بازار جهانی است که میان محصول، استانداردها، بسته‌بندی، برند، قیمت‌گذاری، کانال توزیع، قراردادهای تجاری و شناخت بازار هدف هماهنگی وجود داشته باشد. حذف یا نادیده گرفتن هر یک از این اجزا می‌تواند حتی بهترین محصول را از ورود به بازار بازدارد. تجربه بسیاری از تولیدکنندگان نشان می‌دهد که چالش اصلی، نبود محصول باکیفیت نیست؛ بلکه تبدیل یک کالای تولیدی به یک پیشنهاد تجاری قابل فروش در بازار جهانی است. فاصله میان این دو مرحله، همان جایی است که ارزش تحلیل، برنامه‌ریزی و آماده‌سازی حرفه‌ای آشکار می‌شود. انجمن بازرگانی ایران و کانادا با تمرکز بر توسعه تجارت بین‌الملل، تلاش می‌کند این فاصله را با ارائه تحلیل، انتقال دانش بازار و ایجاد ارتباط میان تولیدکنندگان و ساختارهای تخصصی مرتبط کاهش دهد؛ زیرا موفقیت در صادرات، پیش از آغاز مذاکره با خریدار، از آمادگی محصول برای ورود به بازار مقصد آغاز می‌شود.

چرا بسیاری از محصولات باکیفیت، هرگز صادر نمی‌شوند؟ مشکل همیشه کیفیت محصول نیست؛ گاهی فاصله میان تولید و تجاری‌سازی، بزرگ‌ترین مانع ورود به بازارهای جهانی است. در ادامه بررسی می‌کنیم چرا یک محصول موفق در بازار داخلی، لزوماً آماده صادرات نیست

مهندسی سرمایه؛ ستون پنهان پروژه‌های صنعتی وقتی درباره یک پروژه صنعتی ۱۰ یا ۲۰ میلیون دلاری صحبت می‌شود، نخستین پرسشی که معمولاً مطرح می‌شود این است: «چه کسی این همه پول را تأمین می‌کند؟» اما در عمل، این پرسش دقیق نیست. در پروژه‌های صنعتی حرفه‌ای، ارزش کل پروژه لزوماً برابر با میزان سرمایه نقدی اولیه سرمایه‌گذار نیست. آنچه اهمیت دارد، طراحی صحیح ساختار منابع مالی و نحوه تأمین هر بخش از پروژه است. یک پروژه صنعتی معمولاً از چند جزء مستقل تشکیل می‌شود؛ از جمله خرید تجهیزات، آماده‌سازی محل، سرمایه در گردش، تأمین مواد اولیه، هزینه‌های راه‌اندازی، منابع انسانی و ذخایر مالی برای مدیریت تأخیرها یا ریسک‌های اجرایی. هر یک از این بخش‌ها ویژگی‌های متفاوتی دارند و به همین دلیل، روش تأمین مالی آن‌ها نیز یکسان نیست. برای مثال، ممکن است تأمین تجهیزات از طریق وام تجهیزات انجام شود، سرمایه در گردش از خط اعتباری تأمین گردد، بخشی از هزینه‌ها از محل آورده سهام‌داران پرداخت شود و بخشی دیگر با استفاده از اعتبار فروشنده یا قراردادهای تجاری مدیریت شود. به همین دلیل، مهندسی سرمایه به معنای پیدا کردن یک منبع مالی واحد نیست؛ بلکه به معنای ترکیب هوشمندانه ابزارهای مختلف تأمین مالی برای کاهش ریسک و افزایش پایداری پروژه است. در این میان، استفاده از اهرم مالی (Financial Leverage) نیز می‌تواند ظرفیت اجرای پروژه را افزایش دهد؛ اما این ابزار همان‌قدر که توان رشد را بیشتر می‌کند، در صورت محاسبات نادرست می‌تواند ریسک را نیز چند برابر کند. اگر جریان نقدی، زمان‌بندی بازپرداخت، فروش واقعی یا سرمایه در گردش به‌درستی پیش‌بینی نشده باشد، حتی پروژه‌ای با ظرفیت بالا نیز ممکن است با چالش‌های جدی مواجه شود. یکی دیگر از خطاهای رایج، یکسان دانستن سه نقطه زمانی مهم در پروژه است: آغاز عملیات اجرایی؛ رسیدن به نقطه سربه‌سر؛ دستیابی به سود هدف. این سه مرحله معمولاً فاصله زمانی قابل‌توجهی با یکدیگر دارند و در این فاصله، پروژه همچنان به سرمایه در گردش، مدیریت نقدینگی و کنترل هزینه‌ها نیاز خواهد داشت. در نهایت، سرمایه‌گذاری حرفه‌ای تنها به این پرسش خلاصه نمی‌شود که «چقدر سرمایه داریم؟» بلکه باید مشخص باشد: هر منبع مالی از کجا تأمین می‌شود؛ هزینه استفاده از آن چقدر است؛ در چه زمانی وارد پروژه خواهد شد؛ در چه بخشی مصرف می‌شود؛ و چگونه بازپرداخت یا تسویه خواهد شد. به همین دلیل، در پروژه‌های بزرگ صنعتی، معماری سرمایه معمولاً اهمیت بیشتری از حجم سرمایه دارد. انجمن بازرگانی ایران و کانادا نیز در حوزه پروژه‌های صنعتی، نقش خود را در شناسایی اولیه فرصت‌ها، تحلیل ساختار پروژه، طراحی مسیرهای همکاری و ایجاد ارتباط میان پروژه‌های واجد شرایط و متخصصان مستقل مالی، حقوقی و سرمایه‌گذاری تعریف می‌کند و از ارائه هرگونه تضمین سود یا تأمین مالی قطعی پرهیز دارد. در اقتصاد امروز، سرمایه نقطه آغاز یک پروژه است؛ اما ساختار صحیح سرمایه، عامل اصلی تداوم، رشد و موفقیت آن خواهد بود.

چرا بعضی پروژه‌های ۲۰ میلیون دلاری، با ۲۰ میلیون دلار پول نقد آغاز نمی‌شوند؟ بسیاری تصور می‌کنند ارزش یک پروژه، همان میزان سرمایه نقدی موردنیاز آن است؛ در حالی که در پروژه‌های صنعتی، موفقیت بیش از آنکه به حجم سرمایه وابسته باشد، به مهندسی ساختار سرمایه وابسته است. در ادامه، نگاهی می‌اندازیم به مفهوم اهرم‌های مالی و نقش آن‌ها در طراحی پروژه‌های صنعتی.

اطلاعیه مهم اعضای محترم کانال انجمن بازرگانی ایران و کانادا، لطفاً توجه فرمایید برخی تبلیغات که در محیط تلگرام با برچسب Ad نمایش داده می‌شوند، به‌صورت خودکار توسط تلگرام در کانال‌ها قرار می‌گیرند. این‌گونه تبلیغات، حتی اگر در صفحه کانال مشاهده شوند، هیچ ارتباطی با انجمن بازرگانی ایران و کانادا، مدیران، ادمین‌ها یا فعالیت‌های رسمی انجمن ندارند. بنابراین، کانال انجمن بازرگانی ایران و کانادا هیچ‌گونه مسئولیتی در قبال محتوای این تبلیغات، ادعاها، پیشنهادها، لینک‌ها، خدمات یا پیامدهای احتمالی استفاده از آن‌ها بر عهده نمی‌گیرد. لطفاً تنها مطالب، اطلاعیه‌ها و پیام‌هایی را ملاک قرار دهید که مستقیماً توسط ادمین رسمی کانال منتشر شده‌اند. با سپاس انجمن بازرگانی ایران و کانادا

قیمت حمل را دیگر یک عدد ثابت فرض نکنید گزارش امروز رویترز از دریای سیاه، فقط یک خبر مربوط به کشتیرانی نیست؛ یک هشدار مستقیم برای صادرکنندگان، واردکنندگان و مدیرانی است که در حال قیمت‌گذاری یا عقد قرارداد بین‌المللی هستند. متوسط هزینه روزانه نفتکش‌ها در این منطقه، تنها طی یک هفته از کمی بیش از ۲۰۰ هزار دلار به بیش از ۳۰۰ هزار دلار رسیده است. هزینه بیمه جنگی برای ورود به برخی پایانه‌ها نیز طی دو هفته، از حدود یک درصد به حداکثر دو درصد ارزش کشتی افزایش یافته است. هم‌زمان، نااطمینانی در تنگه هرمز و دریای سرخ نشان می‌دهد که اختلال مسیر دیگر یک اتفاق استثنایی و محدود به یک منطقه نیست. این تحولات لزوماً به معنای افزایش فوری قیمت همه کالاها و مسیرها نیست؛ اما پیش از ارائه قیمت یا امضای قرارداد جدید، پنج موضوع باید روشن باشد: ۱. اگر مسیر یا بندر اصلی قابل‌استفاده نبود، مسیر دوم چیست؟ ۲. قیمت حمل و پیشنهاد فروش تا چه تاریخی اعتبار دارد؟ ۳. افزایش ناگهانی هزینه حمل، سوخت یا بیمه بر عهده کدام طرف است؟ ۴. قرارداد برای تغییر اجباری مسیر، بسته‌شدن بندر یا لغو پوشش بیمه چه پیش‌بینی‌ای کرده است؟ ۵. در صورت تغییر زمان تحویل، خریدار چگونه و در چه مهلتی مطلع خواهد شد؟ در شرایط ناپایدار، کالای ارزان‌تر با مسیر نامطمئن الزاماً پیشنهاد رقابتی‌تری نیست. خریدار فقط محصول نمی‌خرد؛ اطمینان از تحویل را نیز می‌خرد. انجمن بازرگانی ایران و کانادا منبع: رویترز ۵ آگوست ۲۰۲۶ https://www.reuters.com/world/surge-black-sea-attacks-adds-strain-global-commodity-flows-2026-08-05/ @CanadaIranCA