خدمت چهره به چهره

⁨ دوستان من مشکلی شخصی با این خانم ندارم. پدر ایشان هم فرد قابل احترامی است. لطفا به این مبحث «کتابمقدسی نگاه کنید» مغالطه «اشتراکِ لفظ - Equivocation» در یک نگاه در این مغالطه، ایشان صرفاً به دلیل شباهت آوایی و تلفظیِ یک صدای طبیعی (مثل دم و بازدم) با یک واژه زبانی (مثل “یهوه”)، نتیجه می‌گیرد که آن صدای طبیعی حتماً همان واژه است و معنای الهیاتی دارد. اما متاسفانه این نوع تفسیر یا هرمونوتیک کاریزمات - پنطیکاست، یک نگاه سطحی و ساده سازی معنایی از واژگانی می باشد که ریشه در ایمان مسیحی دارد. این نگاه سمبولیک و نمادین خطر اضافه شدن تعاریفِ تازه و تفاسیر من درآوردی از کلام خداست. ایشان (این خانم) نیاز به شاگردسازی و تعلیم دارد و نه موعظه کردن. «ای برادران من، بسیاران از شما معلم نشوند، زیرا می‌دانید که ما داوریِ سخت‌تری خواهیم یافت.» یعقوب ۱:۳

⬅️#نقد کتاب مقدس ⬅️ نقد ۱۵ 📖 متی ۸:‎ ۱۲ — آیا جهنم مکانی تاریک است یا در آن نور وجود دارد؟ ❓ اشکال:‎ عیسی جهنم را مکانی با «تاریکی بیرون» توصیف کرد:‎ 📖 متی ۸:‎ ۱۲؛ ۲۲:‎ ۱۳؛ ۲۵:‎ ۳۰ اما از سوی دیگر، کتاب‌مقدس جهنم را مکانی با «آتش» و شعله‌های خاموش‌نشدنی توصیف می‌کند:‎ 📖 مکاشفه ۲۰:‎ ۱۴ 📖 مرقس ۹:‎ ۴۸ اما آتش و شعله نور تولید می‌کنند.‎ پس چگونه جهنم می‌تواند هم مکانی کاملاً تاریک باشد و هم آتش در آن وجود داشته باشد؟ ✅ پاسخ:‎ «آتش» و «تاریکی» هر دو تصاویر و استعاره‌های قدرتمندی هستند که به‌درستی واقعیت هولناک جهنم را توصیف می‌کنند.‎ 🔥 جهنم به آتش تشبیه شده است، زیرا مکانی برای نابودی و عذاب است.‎ 🌑 و به تاریکی بیرون تشبیه شده است، زیرا انسان‌ها در آن برای همیشه گم‌شده و محروم خواهند بود.‎ هرچند جهنم مکانی واقعی است، لازم نیست تمام توصیف‌هایی که دربارهٔ آن به‌کار رفته‌اند، به‌صورت تحت‌اللفظی تفسیر شوند.‎ کتاب‌مقدس برای توصیف این واقعیت هولناک از تصاویر و استعاره‌های گوناگون استفاده می‌کند.‎ برای مثال، کتاب‌مقدس دربارهٔ خدا می‌گوید:‎ «تو را به پرهای خود خواهد پوشانید، و زیر بال‌هایش پناه خواهی گرفت.» 📖 مزمور ۹۱:‎ ۴ اگر این تصویر را تحت‌اللفظی تفسیر کنیم، باید نتیجه بگیریم که خدا واقعاً پر و بال دارد! روشن است که منظور آیه چنین چیزی نیست؛ بلکه این تصویر، محافظت و پناه خدا را بیان می‌کند.‎ به همین ترتیب، برای توصیف سرنوشت ابدی گمشدگان نیز از تصاویر مختلفی استفاده شده است.‎ برای نمونه:‎ 📖 مرقس ۹:‎ ۴۳–۴۸ جهنم را با تصویری از آتش خاموش‌نشدنی توصیف می‌کند.‎ در مقابل:‎ 📖 مکاشفه ۲۰:‎ ۳ از «چاه بی‌انتها» سخن می‌گوید.‎ اگر همهٔ این تصاویر را کاملاً تحت‌اللفظی بدانیم، ممکن است ظاهراً با یکدیگر ناسازگار به نظر برسند؛ اما هرکدام تصویری روشن و قدرتمند از واقعیت مجازات ابدی ارائه می‌کنند.‎ 📖 نتیجه:‎ هیچ تناقضی میان «آتش» و «تاریکی» وجود ندارد.‎ این دو تصویر، جنبه‌های متفاوتی از واقعیت هولناک جهنم را بیان می‌کنند:‎ 🔥 آتش:‎ عذاب و مجازات 🌑 تاریکی بیرون:‎ گم‌گشتگی و محرومیت ابدی بنابراین، متی ۸:‎ ۱۲ با دیگر توصیف‌های کتاب‌مقدس دربارهٔ جهنم تناقضی ندارد.‎

🟥 #سخن_بزرگان 🔵  Persianchristians.com ✝️ @ChehreBeChehreh ☎️ @IranKelisa

چهار ابزار پیروزی بر گناه 🔵  Persianchristians.com ✝️ @ChehreBeChehreh ☎️ @IranKelisa

⬅️ #دعا   🔵  Persianchristians.com ✝️ @ChehreBeChehreh ☎️ @IranKelisa

⬅️#نزدیکتر_بیا نشان دادن مهربانی «محبت مهربان است.» (اول قرنتیان ۱۳: ۴) مهربانی، بدی را با نیکی پاسخ می‌دهد. دو مرد که در جهت مخالف یکدیگر در مسیر باریکی در کوهستان حرکت می‌کردند، ناگهان روبه‌روی هم قرار گرفتند. در یک سوی مسیر پرتگاهی عمیق بود و در سوی دیگر صخره‌ای عمودی؛ بنابراین نمی‌توانستند از کنار یکدیگر عبور کنند. هرچه بیشتر تلاش می‌کردند خود را از کنار هم رد کنند، درمانده‌تر و کلافه‌تر می‌شدند. اوضاع بی‌راه‌حل به نظر می‌رسید تا اینکه یکی از آن دو، بی‌آنکه سخنی بگوید، روی مسیر دراز کشید تا دیگری بتواند از روی او عبور کند. این تصویری از مهربانی است؛ مهربانی حاضر است حتی اجازه دهد دیگران از روی آن عبور کنند، اگر این کار به نفع آنان باشد. واژۀ یونانی که در اول قرنتیان ۱۳: ۴ «مهربان» ترجمه شده، در معنای تحت‌اللفظی به مفهوم «سودمند»، «خدمتگزار» یا «نیک‌خواه» است. بنابراین، مهربانی صرفاً آن رفتار شیرین و ملایمی نیست که معمولاً با شنیدن این واژه به ذهنمان می‌آید؛ بلکه به معنای سودمند بودن برای دیگران است. مهربانی روی دیگرِ صبر است. صبر، بدرفتاری دیگران را تحمل می‌کند؛ اما مهربانی، بدرفتاری آنان را با اعمال نیک پاسخ می‌دهد. خدا والاترین نمونۀ مهربانی را هنگامی نشان داد که راه نجات را برای گناهکاران گمشده فراهم کرد. در تیطوس ۳: ۳–۵ می‌خوانیم: «زیرا ما نیز زمانی نادان، نافرمان و فریب‌خورده بودیم و در بند انواع شهوات و لذت‌ها به سر می‌بردیم و زندگی خود را در کینه و حسادت می‌گذراندیم؛ منفور بودیم و از یکدیگر نفرت داشتیم. اما چون مهربانی خدا، نجات‌دهندۀ ما، و محبت او نسبت به انسان‌ها آشکار شد، ما را نجات داد.» عیسی فرمود: «یوغ مرا بر خود گیرید و از من بیاموزید، زیرا حلیم و افتاده‌دل هستم، و برای جان‌های خود آرامی خواهید یافت. زیرا یوغ من آسان و بار من سبک است» (متی ۱۱: ۲۹–۳۰). واژه‌ای که در اینجا «آسان» ترجمه شده، همان واژه‌ای است که در اول قرنتیان ۱۳: ۴ «مهربان» ترجمه شده است. در واقع عیسی می‌گوید: «به من اعتماد کن؛ من تو را نجات خواهم داد و مهربانی خود را به تو نشان خواهم داد.» از آنجا که «چشیده‌اید که خداوند مهربان است» (اول پطرس ۲: ۳)، باید مشتاق باشید که شما نیز با دیگران مهربان باشید. پولس نیز همین را از ایمانداران قرنتس می‌خواست. او می‌دانست که آنان توانایی چنین محبتی را دارند، اما لازم بود از روش‌های خودخواهانهٔ خود توبه کنند و اجازه دهند محبت بر زندگی‌شان حاکم شود. پیشنهاد برای دعا دنیای گناه‌آلودی که در آن زندگی می‌کنیم، فرصت‌های فراوانی برای نشان دادن مهربانی به دیگران در اختیار ما قرار می‌دهد. از خداوند بخواه امروز به تو کمک کند تا از هر فرصتی برای مهربانی و نیکی به دیگران به‌خوبی استفاده کنی. برای مطالعۀ بیشتر متی ۵: ۳۸–۴۸ را بخوان و به نمونه‌های عملی مهربانی که عیسی از پیروان خود می‌خواهد، توجه کن.

فایل تصویری درس امروز دانیال https://www.youtube.com/live/fWURh2Hv7-0?is=Hqj2BxospLQHFePK

🔻🔺عزیزان توجه داشته باشید. امروز جلسه بررسی کتاب دانیال ۱ ساعت زودتر برگزار خواهد شد! ساعت ۱۷:۳۰ به وقت تهران

هر چیزی را که بیش از خدا دوست بداریم یا خدمت کنیم، به بُتی تبدیل می‌شود که نیروی ما را تحلیل می‌برد. بت‌هایی مانند شغل، پول یا روابط هرگز سیر نمی‌شوند و هیچ‌گاه از ما راضی نخواهند شد. اما پرستش خدای حقیقی، خدای محبت کامل، ما را احیا می‌کند و نیرویی تازه می‌بخشد. — تیم کلر

⬅️ #دعا   🔵  Persianchristians.com ✝️ @ChehreBeChehreh ☎️ @IranKelisa

⬅️#نزدیکتر_بیا پیروزی از راه انتقام نگرفتن «محبت بردبار است» اول قرنتیان ۱۳: ۴ محبت انتقام نمی‌گیرد. ما معمولاً بردباری را تواناییِ انتظار کشیدن یا تحمل کردنِ بی‌شکایت می‌دانیم؛ چه در برابر مردم، چه در برابر شرایط. امّا واژۀ یونانی‌ای که در اول قرنتیان ۱۳: ۴ به «بردباری» ترجمه شده، به‌طور خاص به بردباری در برابر مردم اشاره دارد. معنای لفظی آن «دیرخشم بودن» است و از کسی سخن می‌گوید که وقتی به او بدی می‌شود، به‌راحتی می‌تواند تلافی کند، امّا انتخاب می‌کند چنین نکند. این نوع بردباری، فضیلتی روحانی است که بازتاب خودِ خداست غلاطیان ۵: ۲۲. این فضیلت را نمی‌توان صرفاً در سطح انسانی بازتولید کرد. امّا برای مسیحیان، باید شیوۀ زندگی باشد. پولس گفت: «من … از شما استدعا می‌کنم که به‌گونه‌ای رفتار کنید که شایستۀ دعوتی باشد که به آن خوانده شده‌اید؛ با کمال فروتنی و ملایمت، با بردباری، و با محبت یکدیگر را تحمل کنید» افسسیان ۴: ۱–۲. خودِ خدا عالی‌ترین نمونۀ بردباری است. پطرس گفت: «او نسبت به شما بردبار است و نمی‌خواهد کسی هلاک شود، بلکه همه به توبه برسند» دوم پطرس ۳: ۹. کسانی که فیض او را رد می‌کنند، در واقع «دولتِ مهربانی و حلم و بردباری او» را خوار می‌شمارند رومیان ۲: ۴. در دنیای یونانی ـ رومیِ روزگار پولس، تلافی کردنِ توهین یا آسیب شخصی، فضیلت به شمار می‌رفت. انتقام نگرفتن نشانه‌ای از ضعف تلقی می‌شد. جامعۀ ما نیز تا حد زیادی همین‌گونه است. قهرمانان ما معمولاً کسانی‌اند که با قدرت بدنی یا شکایت و دادگاه، پاسخ می‌دهند و حق خود را می‌گیرند. امّا این نگاهِ خدا نیست؛ نگاه مسیح نیز چنین نبود، همان مسیحی که برای قاتلان خود دعا کرد: «ای پدر، ایشان را بیامرز، زیرا نمی‌دانند چه می‌کنند» لوقا ۲۳: ۳۴. وقتی بردباریِ خود را می‌سنجی، به یاد داشته باش که انتقام همیشه آشکار و شدید نیست. اغلب پنهان و ظریف است؛ مثل اینکه وقتی همسرت به تو بدی کرده، محبتت را از او دریغ کنی، یا از دوستی که تو را آزرده، فاصله بگیری و کناره‌گیری کنی. امّا محبتِ خداپسندانه هرگز انتقام نمی‌گیرد. این محبت بیش از آنکه به احساسات خود اهمیت دهد، به احساسات دیگران توجه می‌کند. بردباریِ خداوند نسبت به خودت را به یاد آور و اجازه بده روح او همان بردباری را در تو نیز به وجود آورد. پیشنهاد برای دعا اگر نسبت به کسی که به تو بدی کرده، در دل خود رنجش و کینه نگه داشته‌ای، آن را نزد خداوند اعتراف کن و هر کاری از دستت برمی‌آید انجام بده تا با آن شخص آشتی کنی. برای مطالعۀ بیشتر پیدایش ۵۰: ۱۵–۲۱ را بخوان. برادران یوسف چه ترسی داشتند؟ یوسف در برابر درخواست آنان برای بخشش چگونه واکنش نشان داد؟ خدا چگونه از گناه برادران استفاده کرد تا مقاصد خود را به انجام برساند؟

🔻🔺عزیزان توجه داشته باشید. امروز جلسه بررسی کتاب دانیال ۱ ساعت زودتر برگزار خواهد شد! ساعت ۱۷:۳۰ به وقت تهران

🔻🔺 برادران و خواهرانمان در مسیح به فیض خداوند پنجشنبه ۱۳ آگوست (۲۲ مرداد ماه) مجموعه ای آموزشی «از کتاب و حیات» برگزار خواهد شد 📖 هفته بیست و هفتم کتاب دانیال نبی مدرس: مانی محمدی 👆 در پایان هر جلسه بصورت آنلاین پرسش و پاسخ ها را خواهیم داشت. 🔗 جلسات در گوگل میت بصورت زنده برگزار می شود. از شما دعوت میکنیم به این مجموعه به ما بپیوندید. ⏳ زمان برگزاری جلسات: هر پنجشنبه ۱۷:۰۰ به وقت اروپای مرکزی ۱۸:۰۰ به وقت آنکارا ساعت ۱۸:۳۰ به وقت تهران ۱۹:۰۰ به وقت ایروان و تفلیس ۱۹:۳۰ به وقت کابل

⬅️ #دعا   🔵  Persianchristians.com ✝️ @ChehreBeChehreh ☎️ @IranKelisa

⬅️#نزدیکتر_بیا محبت در عمل «محبت بردبار است و مهربان؛ حسد نمی‌برد؛ فخر نمی‌فروشد؛ متکبر نیست؛ رفتار ناشایست ندارد؛ نفع خود را نمی‌جوید؛ به‌آسانی خشمگین نمی‌شود؛ بدی‌ها را به حساب نمی‌آورد؛ از ناراستی شاد نمی‌شود، بلکه با راستی شادی می‌کند؛ همه‌چیز را تحمل می‌کند، همه‌چیز را باور می‌کند، به همه‌چیز امید دارد و در برابر همه‌چیز پایداری می‌کند» (اول قرنتیان ۱۳:‎ ۴–۷). محبت را نمی‌توان به‌سادگی تعریف کرد، اما می‌توان آن را از رفتارهایی که به وجود می‌آورد شناخت.‎ پولس تصویری از آن محبتی ترسیم می‌کند که عیسی می‌خواهد در زندگی هر ایمانداری پدید آورد.‎ در واقع، این تصویر، خودِ مسیح است؛ زیرا او کامل‌ترین تجسم محبت است.‎ برخلاف بسیاری از ترجمه‌های انگلیسی که این ویژگی‌ها را به‌صورت صفت بیان می‌کنند، در متن یونانی همۀ آن‌ها فعل هستند.‎ بنابراین، تأکید پولس بیشتر بر این نیست که محبت چیست، بلکه بر این است که محبت چه می‌کند و چه نمی‌کند.‎ در مقابل رفتار خودمحورانۀ ایمانداران قرنتس، سخنان پولس توبیخی جدی است.‎ او در واقع می‌گوید:‎ «محبت بردبار است، اما شما بی‌صبر هستید.‎ محبت مهربان است، اما شما نسبت به کسانی که با شما هم‌عقیده نیستند، نامهربانید.‎ محبت حسد نمی‌برد، اما شما به کسانی که عطایای روحانی خاصی دارند، حسادت می‌کنید.‎ محبت فخر نمی‌فروشد، اما شما به دانسته‌های الهیاتی خود می‌بالید.‎ محبت متکبر نیست و رفتار ناشایست ندارد، اما شما اغلب با یکدیگر گستاخانه و بی‌ادبانه رفتار می‌کنید.‎ محبت نفع خود را نمی‌جوید، اما شما خودمحور هستید.‎ محبت به‌آسانی خشمگین نمی‌شود، اما شما با یکدیگر نزاع می‌کنید.‎ محبت بدی‌ها را به حساب نمی‌آورد، اما شما کینهٔ یکدیگر را در دل نگه می‌دارید.‎ محبت از ناراستی شاد نمی‌شود، اما شما از شکست دیگران خوشحال می‌شوید.‎ محبت با راستی شادی می‌کند، اما شما کلام خدا را تحریف می‌کنید و از آن اطاعت نمی‌کنید.‎ محبت همه‌چیز را تحمل می‌کند، اما شما حالت دفاعی و دلخوری به خود می‌گیرید.‎ محبت آماده است بهترین را دربارۀ دیگران باور کند، اما شما به‌سرعت بدترین را تصور می‌کنید.‎ محبت هرگز دست از امید نمی‌کشد و می‌تواند سخت‌ترین مخالفت‌ها را تحمل کند، اما شما ضعیف و کم‌تحمل هستید.» پولس می‌خواست ایمانداران قرنتس کمبودهای محبت خود را در پرتو حقیقت ببینند و آن‌ها را اصلاح کنند.‎ ما نیز باید همین کار را انجام دهیم.‎ پس هنگامی که هر یک از ویژگی‌های محبت را بررسی می‌کنی، از روح‌القدس بخواه قلبت را پاک سازد تا دیگران بتوانند تصویر زیبای محبتی را که پولس ترسیم کرده است، در زندگی تو ببینند.‎ پیشنهاد برای دعا اول قرنتیان ۱۳:‎ ۴–۷ را بخوان و به‌جای واژۀ «محبت»، نام «عیسی» را قرار بده.‎ سپس او را به‌خاطر همۀ کمالات و زیبایی‌هایش ستایش کن.‎ برای مطالعۀ بیشتر اول یوحنا ۳:‎ ۱۳–۱۸ را بخوان.‎ این بخش دربارهٔ محبت چه تعلیم می‌دهد؟

ایا شما با خواندن «دعای توبه» مسیحی شدید؟ متاسفانه ممکنه ایرادی در این کار باشد! https://youtu.be/dwwu06uLS8c?is=_qAShj1xvmxeqyUX

#دفاعیات ❓ اگر خدا کسی را وسوسه نمی‌کند، چرا عیسی گفت:‎ «ما را در آزمایش میاور»؟ آیا خدا ممکن است انسان را به گناه وسوسه کند؟ 📖 متی ۶:‎ ۱۳ | یعقوب ۱:‎ ۱۳ 🙏 در دعای معروف عیسی می‌خوانیم:‎ «ما را در آزمایش میاور، بلکه از آن شریر رهایی ده.» 📖 متی ۶:‎ ۱۳ اما یعقوب می‌گوید:‎ «خدا هرگز کسی را وسوسه نمی‌کند.» 📖 یعقوب ۱:‎ ۱۳ 🤔 پس این دو آیه را چگونه باید در کنار هم فهمید؟ 🔎 نکتۀ کلیدی در واژۀ «آزمایش» است.‎ در متن یونانی، واژۀ πειρασμός (peirasmos) می‌تواند با توجه به سیاق، به معنای آزمایش، امتحان یا وسوسه باشد.‎ بنابراین، این واژه همیشه به معنای «وسوسه به گناه» نیست.‎ 📖 خدا می‌تواند ایمان انسان را بیازماید، اما او را به گناه تحریک نمی‌کند.‎ برای مثال، کتاب‌مقدس می‌گوید:‎ «خدا ابراهیم را آزمود.» 📖 پیدایش ۲۲:‎ ۱ هدف خدا سقوط ابراهیم نبود؛ بلکه ایمان او در آزمون قرار گرفت.‎ ❓ پس وسوسه از کجا می‌آید؟ یعقوب پاسخ روشنی می‌دهد:‎ «هر کس هنگامی وسوسه می‌شود که هوای نفس خود او را می‌کشد و فریب می‌دهد.» 📖 یعقوب ۱:‎ ۱۴ بنابراین، خدا سرچشمۀ وسوسه به گناه نیست.‎ ✝️ حتی در مورد عیسی نیز می‌خوانیم:‎ «آنگاه عیسی به دست روح به بیابان برده شد تا ابلیس او را وسوسه کند.» 📖 متی ۴:‎ ۱ دقت کنید:‎ روح، عیسی را به بیابان هدایت کرد؛ اما وسوسه‌کننده، ابلیس بود.‎ این دو یکی نیستند.‎ 🙏 پس وقتی دعا می‌کنیم:‎ «ما را در آزمایش میاور» از خدا نمی‌خواهیم که ما را وسوسه نکند؛ زیرا خدا اساساً کسی را به گناه وسوسه نمی‌کند.‎ بلکه از او می‌خواهیم ما را در موقعیتی که ممکن است زیر فشار آن سقوط کنیم، تنها نگذارد و از قدرت شریر حفظ کند.‎ 🛡 ادامۀ همان دعا، معنا را روشن‌تر می‌کند:‎ «بلکه از آن شریر رهایی ده.» 📖 متی ۶:‎ ۱۳ تمرکز دعا بر این است که انسان در برابر آزمایش و حملۀ شریر به حفاظت و یاری خدا نیاز دارد.‎ عیسی به ما می‌آموزد به توانایی خود تکیه نکنیم.‎ ✅ جمع‌بندی آیا متی ۶:‎ ۱۳ و یعقوب ۱:‎ ۱۳ با یکدیگر تناقض دارند؟ خیر.‎ خدا ممکن است اجازه دهد ایمان ما آزموده شود، اما هرگز ما را برای ارتکاب گناه وسوسه نمی‌کند.‎ 💡 آزمون می‌تواند ایمان را آشکار و تقویت کند؛ اما وسوسه می‌خواهد انسان را به گناه بکشاند.‎ 🔵  Persianchristians.com ✝️ @ChehreBeChehreh ☎️ @IranKelisa

🔵  Persianchristians.com ✝️ @ChehreBeChehreh ☎️ @IranKelisa

«برگزیدگی انسان به این دلیل نیست که خدا از قبل دیده باشد او روزی ایمان می‌آورد یا کارهای نیک انجام می‌دهد؛ همان‌طور که آرمینیوسی‌ها باور دارند. بلکه برگزیدگی کاملاً از اراده، فیض و خواست حاکمانۀ خدا سرچشمه می‌گیرد. در واقع، خودِ خداست که ایمان را در انسان پدید می‌آورد و او را قادر می‌سازد تا اعمال نیک انجام دهد.» — لوئیس برکهوف یا به زبانی ساده‌تر: «خدا ما را انتخاب نمی‌کند چون می‌داند روزی ایمان خواهیم آورد یا انسان‌های خوبی خواهیم شد. برعکس، او از روی فیض و ارادۀ حاکمانۀ خود برمی‌گزیند، و سپس همان خدا ایمان و توان انجام کارهای نیک را نیز در ما به وجود می‌آورد.»