Dialogues teach the greatest lessons

تو متوجه چیزایی که رها میکنم میشی، نه زخمام.

هیچ‌وقت نفهمیدم چرا باید آدم‌ هارو به قسمت‌های دوست‌ داشتنی و دوست‌ نداشتنی تقسیم کرد.

من و من همیشه بیش از حد عمیق درحال مکالمه هستیم.

بزرگ ترین جنایت این سرزمین، عادی شدن رنج است.

هر انسانی داستانی دارد که اگر آن را بشنوی دیگر نمیتوانی از او متنفر باشی.

عمیق ترین شکل بردگی، عطش برای درک شدن توسط دیگران است.

از آن پس دیگر با غم نجنگیدم، کنارش نشستم مثل دو مسافری که می دانند تا پایانِ راه هیچ یک از دیگری جدا نخواهد شد.

همه ی چیزهایی که ریختی تو خودت، بالاخره یه روز تو رو میکشن.

اشک هایش می‌توانست رودخانه ای را پر کند.

بزرگ ترین توهین به یک انسان، انکار رنج اوست.

احساسشو قایم میکرد ولی یادش میرفت چشماش حرف میزنن.

تقویم ها بیهوده ورق می‌خورند، هفت ماه گذشت و من هنوز در دی ماه یخ زده‌ ام.

شاید لازم نیست برای هرچیزی بجنگیم؛ بباز، بیا بیرون و خودتو نجات بده.

مگر چقدر پیچیده بودم که هیچکس مرا نفهمید؟

" در آخر واقعا پرواز میکنم یا غرق میشم؟ "

چه شده که همه سر جنگ با مرا دارند؟ من که خود از پا درآمده‌ام.

گاهی یک درس تمام زندگی رو می‌بلعه.

آن شب فکر میکردم میمیرم، ایمان داشتم که دیگر نمیتوانم در دنیا دوام بیاورم. اما شب های زیادی گذشت و من زنده ماندم.

قبل اینکه نابودت کنه، باید رهاش کنی.