𝘌𝘷𝘦𝘯𝘵 𝘏𝘰𝘳𝘪𝘻𝘰𝘯ـ"

همه چیز توی این بازه ی زمانی از زندگیم خیلی طول کشید، ولی بازم انگار چیزی جز چشم‌ بر هم زدنی نبود و گذشت!

ظرفیت آدم در مقابل درد تقریبا نامحدوده. اما ظرفیتش برای «معنا دادن به درد» نامحدود نیست. و سرانجام یک جایی، خستگی جای امید رو می‌گیره.

تا حالا براتون پیش اومده از زنده بودن خسته بشید؟ من الان از زنده بودن خسته ام!

شاید ترسناک‌ترین زندان، جایی نباشد که در را به رویت بسته‌اند؛ جایی باشد که آن‌قدر به دیوارهایش عادت کرده‌ای که دیگر حتی به فکرِ بیرون رفتن هم نمی‌افتی..

هیچ‌چیز به اندازه‌ی آدمِ انتقادناپذیر، بددهن، غیرمنطقی و گرفتارِ توهمِ آگاهی، فرساینده و خطرناک نیست؛ چون نادانی و اندیشه نکردن خودش را نه تنها ضعف بلکه فضیلت می‌پندارند. این گونه افراد تنها بلندتر از دیگران حرف می‌زنند..

در جهانی که 'تکرار' قانون نانوشته‌ی زندگی بسیاری است، متفاوت بودن، نوعی طغیانِ باشکوه است. آنان که از مرزهای اندیشه عبور می‌کنند، هرگز اسیر روزمرّگی نمی‌شوند؛ و گاهی تنها یک تصمیم، فاصله‌ی میان یک زندگی معمولی و یک افسانه‌ی ماندگار است..

حتی این حقیقت‌ها هم شبیه سیاه‌چاله‌اند! می‌پرسی چرا؟! واضح است. نمی‌خواهید حقیقت را بدانید؛ حتی نمی‌خواهید درصدی به آن نزدیک شوید. تمام گفته‌هایتان، تمام دفاع‌هایتان، هرچه هست و نیست، نه از سر دلسوزی، بلکه چیزی جز بازیِ کثیفِ سیاست نیست. وقتی حقیقت با منافع در تضاد باشد، حقیقت را دفن می‌کنید؛ نه با خاک، بلکه با انبوهی از شعارها، تیترها، تحلیل‌ها و هیاهو. آن‌قدر صدا تولید می‌کنید که سکوتِ حقیقت دیگر شنیده نشود. سیاه‌چاله‌ها نور را می‌بلعند؛ شما نیز هر روز، حقیقت را می‌بلعید. نه برای آنکه به پاسخ برسید، بلکه برای آنکه پرسشی باقی نماند. زیرا پرسش، آغازِ فروپاشیِ روایت‌هایی است که سال‌ها برای حفظشان هزینه کرده‌اید. شاید روزی، همه چیز تغییر کند. اما حقیقت نیازی به رأی اکثریت ندارد. حقیقت، حقیقت می‌ماند؛ حتی اگر همه از کنار آن عبور کنند، حتی اگر همه چشم‌هایشان را ببندند..

کلا بدون استعاره ساختن نمیتونم صحبت و زندگی کنم!

Not every abyss consumes..

«شاید من هم برای ادامه دادن و ناامید نشدن، به یک "خانم اِلم" یا به یک "عمو فیلیپ" نیاز دارم؛ کسی که نه معجزه کنه و نه مسیر رو به جای من بره، فقط در لحظه‌ای که همه‌چیز تاریک به نظر می‌رسه، یادم بیاره که هنوز همه‌ی فصل‌های زندگی نوشته نشده‌اند. همین.»

جهان هرگز قول نداد که قابل‌فهم باشد. فقط سکوت، فاصله و رازهای بی‌پایان را پیش روی ما گذاشت. شاید به همین دلیل است که همچنان جست‌وجو می‌کنیم؛ نه چون انتظار پاسخ داریم، بلکه چون شگفتی، خودش برای ادامه دادن کافی است..

‹در نهایت، تنها چیزی که از زندگی میخواستم، آرامش بود›

و آدم ها! قرار نیست هرچیز به ظاهر زیبایی حقیقت داشته باشه. زیبایی ظاهری واقعا گول زننده است، بزرگ و کوچک نمیشناسه و همه رو درگیر دام خودش میکنه، و این ممکنه به ظاهر تعریف ساده و آشکاری باشه، اما فراموشکاری هم ویژگی انسان هاست.

گذر از این بحث، تعصب چیز عجیبیه! فرد و نگاهش رو محدود میکنه و اجازه ی وارسی و نگاه کردن به زوایای مختلف موضوعات رو نمی‌ده. حتی جالب تر از اون گاهی فرد حتی نمیدونه داره تعصبی رفتار میکنه، و به قدری روی اشتباه‌ خودش پافشاری میکنه که آدم میمونه چی بگه.

به طوری که حتی فرد نمادی رو که استفاده میکنه نمیدونه برای چیه و از کجا اومده، دوست من! قبل از استفاده از یک نماد برو و حداقل پيشينه ی اون رو بخون.

حباب مجازی رو هیچ وقت فراموش نکنید، شما هر محتوایی که توی اینستا ببینید با توجه به الگوريتم، همونا نشونتون داده میشه، این خیلی چیز بدیهی ای هست، ولی متوجه نمیشم چرا هنوز عده ای پافشاری دارن!