Elizabeth

«Նիկոլը որոշել է շարունակել Պապի գործը՝ Եկեղեցին քանդելու ուղղությամբ։ Բայց նպատակը Գարեգին Երկրորդը չէ։ Նպատակը հենց Եկեղեցին է։ Եկեղեցին հայ ժողովրդի ամենահին ինստիտուտներից մեկն է։ Այն գոյություն ունի դարեր շարունակ։ Այն վերապրել է թագավորների, սուլթանների, կայսրությունների և խորհրդային շրջանի ժամանակները։ Համոզված եմ՝ կվերապրի նաև նիկոլին։ Բայց գլխավոր հարցը սա չէ։ Գլխավոր հարցն այն է, թե այս ամենը ինչ հետք է թողնելու մեր հասարակության վրա և ինչ եզրակացություններ ենք անելու մենք ինքներս։ Սա կմիավորի՞ մեզ, թե՞, ընդհակառակը, ավելի կբաժանի։ Եկեղեցում պահվում է ոչ միայն մեր հավատը։ Այնտեղ պահվում են մեր պատմությունը, մեր ինքնությունը և մեր հավաքական հիշողությունը։ Դարեր շարունակ հենց Եկեղեցին է օգնել պահպանել հայ ժողովրդին, նրա մշակույթը, ավանդույթներն ու ազգային ինքնագիտակցությունը՝ դառնալով այն կարևորագույն ինստիտուտներից մեկը, որն ապահովել է մեր պետականության շարունակականությունը։ Հենց այդ պատճառով էլ այն ամենը, ինչ այսօր կատարվում է Եկեղեցու շուրջ, անխուսափելիորեն դառնում է ամբողջ հասարակությանը վերաբերող հարց»։

Արամ Վարդևանյանին հայտնում եմ իմ լիակատար աջակցությունը։ Եվ ինձ իսկապես ցավ է պատճառում գիտակցելը, թե ինչի միջով է հիմա անցնում մեր ընկերը։ Ֆիզիկական ցավը հնարավոր է դիմանալ։ Նույնիսկ ամենաուժեղը։ Կարելի է ցավազրկող ընդունել։ Բայց ինտելեկտի նկատմամբ բռնության դեմ դեղամիջոց դեռ չեն ստեղծել։ Դիտել, թե ինչպես են մարդիկ, որոնք, իմ խորին համոզմամբ, դժվարությամբ կարող են ինքնուրույն փողոց անցնել, չափազանց խելացի դեմքով հարց ուղղում Արամ Վարդևանյանին՝ անկեղծորեն կարծելով, թե չափազանց խելացի հարց է տալիս, մի տեսարան է, որից իսկապես սիրտս ցավում է: Ընդ որում՝ դեմքի արտահայտությունն այնպիսին է, կարծես հենց հիմա հնչելու է միտք, որը փոխելու է համաշխարհային իրավագիտության հիմքերը։ Ընդհանրապես, այն փաստը, որ այս մարդիկ կարողանում են խոսել, ինձ զարմացնում է մոտավորապես այնքան, որքան կզարմանայի, եթե ձին հանկարծ սկսեր մեջբերել «Եվգենի Օնեգին»։ Այն էլ՝ արտահայտիչ տոնայնությամբ։ Արա՛մ, դիմացիր Ֆիզիկական փորձություններն անցնում են։ Բայց այս ամենը լուրջ դեմքով լսելն արդեն իսկ իսկական սխրանք է։

Այսօր 9րդ գումարման Ազգային ժողովի առաջին նիստի օրն էր։ Իշխանությունը, որը նույնիսկ վարչական ահռելի ռեսուրսի գործադրմամբ չի ստացել ընտրողների 50%-ից ավելիի աջակցությունը, առաջին իսկ օրը որոշել էր խորհուրդներ տալ ընդդիմությանը։ Խորհո՞ւրդ։ Միակ բանը, ինչի մասին դուք իսկապես կարող եք դասագիրք գրել, սուտն է։ Հիշեցնեմ ընդամենը մեկ օրինակ։ Ընտրություններից առաջ Նիկոլը ահաբեկում էր ժողովրդին, որ եթե իրենք չստանան 50+1 տոկոս, ապա սեպտեմբերին աղետաբեր պատերազմ է լինելու։ Այսօր արդեն Ռուբինյանը փորձում էր բացատրել, որ ամեն ինչ այդքան էլ այդպես չէր: Իսկ հիմա՝ մի քանի խոսք ձեր նորեկներին։ Դուք երևի կարծում եք, որ նախորդներից ավելի խելացի եք, ավելի անհրաժեշտ, ավելի անփոխարինելի։ Սխալվում եք։ Նայեք, թե ինչ եղավ ձեզնից առաջ ամենաակտիվներին։ Նրանց օգտագործեցին այնքան ժամանակ, քանի դեռ պետք էին։ Նրանք կլանում էին հասարակության զայրույթը, պաշտպանում էին և պաշտում էին նիկոլին, արդարացնում էին ամեն ինչ, հարձակվում էին բոլորի վրա։ Հետո նրանց պարզապես շպրտեցին։ Ես դրա մասին բազմիցս խոսել եմ: Այսօր նույնը կրկնում եմ ձեզ։ Նիկոլը մի օր այլևս իշխանության չի լինելու։ Դա անխուսափելի է։ Բայց նա պատասխան չի տալու ձեր փոխարեն։ Նա կրկին կասի, որ ոչինչ չգիտեր, ոչ մի հրաման չի տվել, ոչ մի պատասխանատվություն չունի։ Նա արդեն այսօր է դա ասում։ Իսկ դուք կմնաք մենակ։ Դուք կմնաք ձեր պատասպանատվության հետ միայնակ։ Հիշեք պատմության մեկ օրինաչափություն. բոլոր նման համակարգերում առաջնորդները առաջին հերթին փրկում են իրենց, իսկ հետո զոհաբերում են ամենահավատարիմ կատարողներին։ Դուք նրանց համար գործընկեր չեք։ Դուք նրանց համար ընդամենը ծախսվող ռեսուրս եք։ Եվ երբ գա այդ օրը, ձեզանից ոչ ոք Նիկոլ համար չի արժենա այնքան, որքան սեփական ազատությունն ու անվտանգությունը։ Մտածեք դրա մասին հիմա։ Վաղը կարող է արդեն ուշ լինել։

Աննա Հակոբյանը արդեն մի քանի օր է խոսում կանանց նկատմամբ բռնության մասին՝ ընտանիքում և ոչ միայն։ Թեման ճիշտ է։ Բայց հարցն այն է՝ թե ով է այն բարձրաձայնում և ինչո՞ւ հենց հիմա։ Պատասխանը պարզ է։ Որովհետև այսօր այս թեմայով խոսում են բազմաթիվ կին ինֆլյուենսերներ։ Որովհետև նրանց պետք են կանանց ձայները։ Բայց դու իրավունք չունես խոսելու կանանց պաշտպանության մասին։ 2018 թվականից քո ամուսինը և նրա քաղաքական թիմը խրախուսել են կանանց նկատմամբ ատելությունը, հետապնդումն ու նվաստացումը՝ միայն նրանց քաղաքական հայացքների համար։ Թիրախ էին դառնում ոչ միայն կին պատգամավորները, այլև նրանց երեխաները։ Վերջերս քո ամուսինը երեխայի աչքի առաջ հրապարակայնորեն նվաստացրեց մի կնոջ։ Մեկ այլ կին զրկվեց աշխատանքից՝ իշխանությանը քննադատելու համար։ Աննա՛, նախ ամուսնուդ սովորեցրու հարգել կանանց։ Իսկ որտե՞ղ էիք դու, երբ քաղաքական հայացքների պատճառով կալանքի տակ գտնվող մորը զրկեցին սեփական երեխային տեսնելու իրավունքից։ Դա բռնություն չէ՞։ Իսկ երբ ես անձամբ ոստիկանություն դիմեցի ձեր բլոգերներից մեկի դեմ՝ ատելության խոսքի և հետապնդման համար, գիտե՞ք ինչ եղավ։ Ոչինչ։ Որովհետև ձեր իշխանության օրոք «կանանց պաշտպանությունը» գործում է միայն այն դեպքում, երբ դա քաղաքականապես շահավետ է։ Կանայք ձեր նախընտրական գործիքը չեն։ Կանայք ձեր էլեկտորատը չեն։ Եթե տարիներ շարունակ լռել եք կանանց նկատմամբ անարդարության, նվաստացման և քաղաքական հետապնդումների ժամանակ, այսօր բարոյական իրավունք չունեք խոսելու նրանց պաշտպանությունից։ Լռե՛ք։

Երեկ դատարանը կալանավորեց մի կնոջ, որն ունի անչափահաս երեխա։ Ավելին՝ նրան արգելեցին տեսակցել նույնիսկ սեփական երեխային։ Եվ այս ամենը՝ նրա քաղաքական հայացքների համար։ Ամենասարսափելին այն է, որ այս որոշումը կայացրին և իրականացրին կանայք։ Կնայք մեկ այլ կնոջ զրկեցին սեփական երեխային տեսնելու հնարավորությունից։ Բայց, իհարկե, սա Նիկոլը չէ։ Նա արդեն հայտարարել է, որ ոչ մի բանի համար պատասխանատվություն չի կրում, որևէ հրաման չի տվել և ընդհանրապես ոչինչ չգիտի։ Այդ պատճառով դիմում եմ բոլոր ուժային կառույցների աշխատակիցներին, ովքեր ասում են, թե պարզապես հրաման են կատարում։ Տղե՛րք, ձեր ղեկավարը հայտարարում է, որ նման հրամաններ չեն եղել։ Այսինքն՝ իր իսկ տրամաբանությամբ սա ձեր սեփական նախաձեռնությունն է։ Իսկ եթե այդպես է, ապա ամբողջ պատասխանատվությունն էլ ձեր վրա է։ Հիշեք մի պարզ ճշմարտություն. նման ռեժիմները միշտ փլուզվում են։ Սա նույնպես փլուզվելու է։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո բազմաթիվ նացիստ պաշտոնյաներ և կատարողներ փորձում էին արդարանալ՝ ասելով, թե «միայն հրաման էին կատարում»։ Սակայն այդ արդարացումը նրանց չազատեց պատասխանատվությունից։ Պատմությունն արդեն տվել է այդ հարցի պատասխանը։ Ձեզ նույնպես պատասխանատվությունից չեն ազատի ո՛չ որևէ հրամանի հղումները, ո՛չ էլ «այդպես էր պետք» արդարացումը։ Ես նույնիսկ մի փոքր ցավում եմ ձեզ համար։ Շատ մեծ խելք պետք չէ հասկանալու համար ամենապարզ բաները։ Նայեք Միխաիլ Սաակաշվիլիի ճակատագրին։ Նա որպես քաղաքական գործիչ անհամեմատ ավելի փորձառու և ուժեղ էր, քան Նիկոլը։ Նայեք, թե ինչ եղավ նրա և նրա թիմի հետ։ Ձեզ ավելի ծանր է լինելու։ Որովհետև Նիկոլը այն մարդկանցից չէ, ով պատասխանատվություն է վերցնում իր վրա։ Նա արդեն այսօր հրապարակավ հրաժարվում է դրանից։ Մտածեք դրա մասին, քանի դեռևս հնարավորություն ունեք ինքներդ պատասխան տալու ձեր որոշումների և գործողությունների համար։

Այսօր Քննչական կոմիտեն հրապարակել է մի խղճուկ կատակերգության ժանրի գեղարվեստական ֆիլմ, որտեղ ԱԱԾ-ի տասը աշխատակից գետնին են տապալում Գագիկ Ծառուկյանին։ Չեմ պատրաստվում իմաստ փնտրել այս ամենի մեջ, որովհետև այն ակնհայտ է։ Պատվիրատուն Նիկոլն է։ Հերթական անհաջող փորձը՝ թեկուզ մի պահ բուժելու իր հիվանդագին էգոն։ Ուզում եմ մի բան ասել քեզ, Նիկոլ։ Դու միշտ մնալու ես խղճուկ, ում էլ որ փորձես ուրիշների ձեռքերով ասֆալտին փռել։ Դրանից դու ոչ ավելի ուժեղ կդառնաս, ոչ ավելի տղամարդ, ոչ էլ ավելի արժանապատիվ։ Դու պարզապես հերթական անգամ ցուցադրում ես քո ներքին վախկոտությունն ու անարժանությունը։ Քո անունն արտաբերելն անգամ ինձ համար զզվանք է և մտքի հակասանիտարիա։ Դու պղծել ես այն ամենը, ինչին դիպել ես։ Պետական ինստիտուտները վերածել ես քո էժան քաղաքական ներկայացման դեկորացիաների, իսկ մարդկանց՝ քո բարդույթները սպասարկող մասսայական տեսարանի դերակատարների։ Բայց գիտե՞ս, Նիկոլ, ի տարբորություն քեզ՝ ես երբեք չեմ երազել քեզ ասֆալտին փռված տեսնել։ Երևի որովհետև ես ունեցել եմ հրաշալի մանկություն, և չեմ ստանում հաճույք մարդկանց նվաստացումից, նույնիսկ եթե խոսքը քո մասին է։ Ես ուրիշ բան եմ ուզում։ Ես ուզում եմ, որ մի օր քեզ դատի արդար և անկախ դատարանը։ Որ քո յուրաքանչյուր խոսքը, որոշումը, գործողությունը ստանա իր իրավական և պատմական գնահատականը։ Որ պատասխան տաս յուրաքանչյուր ստի, դավաճանության, կործանված ճակատագրերի և այն ամենի համար, ինչ դու արել ես այս երկրի հետ։ շոու չէ , Այլ՝ դատ։ Եվ երբ մի օր մնաս առանց թիկնապահների, առանց պաշտոնի, առանց ուժային կառույցների, առանց քարոզչության և առանց պետական ապարատի հետևում թաքնվելու հնարավորության, այդ ժամանակ կտեսնենք իրականում քանի հոգիս կարաս փռես ասֆալտին

Անկեղծ ասեմ՝ ինձ բացարձակապես չի հետաքրքրում՝ ընդդիմությունը վերցրե՞լ է մանդատները, թե՞ ոչ։ Այդ տարբերակներից ոչ մեկն ինքնին ինձ համար ոչ հաղթանակ է, ոչ պարտություն։ Ինձ հետաքրքրում է միայն մեկ բան՝ գործողությունների հստակ ծրագիրն ու դրա արդյունքը։ Եթե ինչ-որ մեկը կարծում է, որ կարող է փոփոխությունների հասնել խորհրդարանում՝ թող աշխատի։ Եթե մյուսները վստահ են, որ պետք է մարդկանց դուրս բերել փողոց՝ թող դա անեն։ Մի բան միայն չեմ հասկանում․ ինչո՞ւ իշխանության դեմ պայքարելու փոխարեն ոմանք այդքան եռանդով պայքարում են միմյանց դեմ։ Մի՞թե մեկը բացառում է մյուսին։ Թե՞ մեր գլխավոր նպատակը դարձել է ապացուցել, թե ում մարտավարությունն է «ճիշտ», այլ ոչ թե հասնել արդյունքի։ Դադարեցրեք մրցել, թե ում ճանապարհն է ավելի ճիշտ։ Ցույց տվեք ձեր ռազմավարությունը։ Որովհետև մարդկանց վաղուց այլևս չեն հետաքրքրում ձեր անվերջ վեճերը։ Մարդկանց հետաքրքրում է միայն մեկ բան՝ արդյունքը։

Մի օր կարող եք արթնանալ և հասկանալ, որ ձեր գաղտնի կյանքն այլևս գաղտնի չէ։ Այսօր ասում են՝ սա հեռախոսների գողության դեմ պայքարի համար է։, բայց հեռախոսներ վաղուց չեն գողանում: Վաղը կիմանան՝ որտեղ ես, ում հետ ես և ինչ ես անում։ Սա անվտանգության մասին օրենք չէ։ Սա ամբողջական վերահսկողության մասին օրենք է։ Երբ նիկոլն ու իր խմբակը մեկ տեղում կենտրոնացնում են քաղաքացիների անձնական տվյալները, առաջանում է իրական վտանգ, որ դրանց օգտագործման շրջանակը ժամանակի ընթացքում կարող է ընդլայնվել։ Այդ պահին հարցն արդեն հեռախոսների մասին չէ։ Հարցը քո անձնական կյանքի, ազատության և գաղտնիության մասին է։ Եթե այսօր լռես, վաղը կարող ես հայտնվել մի իրավիճակում, որտեղ քո անձնական կյանքն այլևս իրականում անձնական չի լինի։ և չգիտես ինչպես կօգտագործվի քո դեմ ինչի դիմաց: Արտահոսքերը կլինեն ամենօրյա հենց քո մասին:

Ոչ լեգիտիմ և անգլուխ։ Դու մարդկանց վախեցնում էիր պատերազմով՝ ասելով, որ եթե 50%+1 չստանաս, սեպտեմբերին սարսափելի պատերազմ է լինելու։ Չստացար։ Հիմա կա միայն երկու տարբերակ․ կամ գիտակցաբար ստում էիր ժողովրդին՝ քո աթոռը պահելու համար, կամ պարտավոր ես բացատրել, թե ինչու պետք է պատերազմի ու խաղաղության հարցը կախված լինի բացառապես քո իշխանությունից։ Տարիներ շարունակ ասում էիր, որ Արցախը վաղուց էր հանձնված, և դրա մեղավորը դու չէիր։ Բայց Արցախը Ալիևը վերցրեց հենց քեզանից։ Հիմա նույն տրամաբանությամբ հարց է առաջանում․ եթե, քո խոսքով, Արցախը վաղուց էր հանձնված, բայց վերցվեց քո օրոք, ապա վաղը Հայաստա՞նն էլ ես հայտարարելու, որ վաղուց էր հանձնված, պարզապես վերցրեցին քո իշխանության ժամանակ։ Այսօր միակ օգտակար բանը, որ կարող ես անել Հայաստանի համար, հեռանալն է։ Պարզապես հեռացիր։

🤦 Армения должна создать условия для возвращения «западных азербайджанцев». Их возвращение на «родные земли» в сложившихся новых реалиях неизбежно, в беседе с журналистами на III конгрессе-фестивале «Возвращение в Западный Азербайджан» в Ордубаде заявил руководитель «Общины Западного Азербайджана», депутат Азиз Алекберли. Никол и его содители. К вам родственники хотят приехать жить... @yerevan_speaks

Փաստացի ֆյուռեռի ադրբեջանական պռոբնիկը այսօր պատերազմ հայտարարեց ՀՀ քաղաքացիներին։ «Ես գնալու եմ հասցեական յուրաքանչյուրի հետևից, ով ինձ դեմ է քվեարկել»։ Հիշեք այս խոսքերը։ Գիտեք նա ինչ է անում՝ հանում է ծնողին երեխայի դեմ, հանում է եղբորը եղբոր դեմ, հարևանին՝ հարևանի, ընկերոջը՝ ընկերոջ դեմ։ Բաժանել, պիտակավորել, թշնամացնել։ նրան քիչ են եղել իր աջակիցների ձայները, նրան պետք է դարձնել նրանց հանցակից: Մի օր էլ կասի ներկեք նրանց դռները, ով ինձ դեմ է քվեարկել, որ իմանանք ում հետևից ենք գնում: Սա այլևս քաղաքական բանավեճ չէ։ Սա ապագայի շուրջ քննարկում չէ։ Սա հայտարարություն է մի մարդու, որը քաղաքացիներին բաժանում է «յուրայինների» և «թշնամիների»։ Ժողովրդավարության մեջ քաղաքական գործիչը մրցում է ընդդիմախոսների հետ։ Իսկ երբ իշխանությունը սկսում է պայքարել սեփական քաղաքացիների դեմ, դա արդեն այլ բան է։ Եթե մարդուն հետապնդելու պատճառը նրա քվեն է, ապա խնդիրը քաղաքացու մեջ չէ։ Խնդիրը իշխանության մեջ է։ 500 հազար քաղաքացի թշնամի չէ։ 500 հազար քաղաքացի Հայաստանը է։ Եվ ոչ մի իշխանություն իրավունք չունի պատերազմ հայտարարել սեփական ժողովրդի դեմ։

Ընդդիմություն, միասնությունն այլևս ընտրություն չէ։ Դա անհրաժեշտություն է։ Նիկոլը կարող է հայտարարել ցանկացած թիվ և անել ցանկացած հայտարարություն։ Բայց լեգիտիմությունը հնարավոր չէ նկարել։ Հարյուր հազարավոր քաղաքացիներ չեն անհետանա միայն այն պատճառով, որ Նիկոլին հարմար է ձևացնել, թե նրանք գոյություն չունեն կամ թե բոլորն իրենց ձայները վաճառել են։ Պատմությունը դեռ չի ավարտվել։ Գիտե՞ք, թե ինչ է տեղի ունենում հիմա։ Նիկոլը փորձում է գողանալ ոչ միայն մեր ձայները, այլև անարդարության զգացողությունը։ Նա ցանկանում է հնարավորինս արագ ստեղծել այն պատրանքը, թե ամեն ինչ արդեն ավարտվել է, որ հասարակությունը կհաշտվի և կասի․ «Չստացվեց, կփորձենք նորից 2031 թվականին»։ Երբ Նիկոլը հայտարարում է, որ ավելի քան 500 000 ձայն գնվել է, նա վաճառված է անվանում հարյուր հազարավոր սեփական հայրենակիցների։ Նա չի կարող հավատալ, որ այսքան մեծ թվով մարդիկ անկեղծորեն ատում են իրեն, և որ դա բացարձակապես անվճար է՝ պայմանավորված իրենց համոզմունքներով։ Ես կարծում եմ, որ հենց այդ պատճառով է, որ լեգիտիմության հարցը շարունակում է բաց մնալ։ Եվ այստեղ արդեն բավարար չէ պարզապես արձանագրել խախտումները կամ վրդովվել տեղի ունեցածից։ Այժմ ամեն ինչ կախված է մեկ բանից՝ որքան համախմբված կլինի ընդդիմությունը։ Սա կարող է դառնալ կամ մեր վերջնական պարտությունը, եթե յուրաքանչյուրը գործի առանձին և առաջնորդվի անձնական հավակնություններով, կամ պատմական առիթ՝ միավորվելու մեկ ճակատի շուրջ՝ հանուն ընդհանուր նպատակի։ Այսօր հարցը միայն այն չէ, թե ով է ստացել իշխանությունը։ Հարցն այն է, թե արդյոք հասարակությունն ու ընդդիմադիր ուժերը կունենա՞ն բավարար կամք՝ պաշտպանելու իրենց ընտրությունը և հասնելու քաղաքական փոփոխությունների բացառապես օրինական և ժողովրդավարական մեթոդներով։

Ժողովուրդը մերժել է նիկոլին 51% Ես հասկանում եմ, որ շատերն այժմ էմոցիաների ազդեցության տակ են։ Բայց եկեք նայենք փաստերին։ Նիկոլը կորցրել է իր լեգիտիմությունը։ Ընտրություններն ուղեկցվել են բազմաթիվ խախտումներով․ առավելագույն չափով օգտագործվել է վարչական ռեսուրսը, գործադրվել է ճնշում, ներգրավվել են իշխանությանը մոտ կանգնած քրեական տարրեր և օլիգարխներ։ Եվ նույնիսկ այս ամենի պայմաններում իշխանությունը չի ստացել սահմանադրական մեծամասնություն՝ հավաքելով ընդամենը 49%։ Մեզ ասում էին, որ ունենալու են 70%։ Արդյունքում՝ 49%։

Интересно наблюдать, как люди, которые сами не смогли ничего изменить, сегодня с уверенностью рассказывают, что должна делать оппозиция и как ей следует действовать. Я не собираюсь давать советы титульной оппозиции. Но требую одного — сделать всё возможное, чтобы мы смогли победить. Необходимо превратить наши голоса в силу улицы и законным путём отстранить Никола от власти. Эти выборы показали самое главное: нас, единомышленников, более полумиллиона. Это огромная цифра. Потому что полмиллиона человек — это уже не тот электорат, который можно игнорировать. Это общественная сила, которая обязана быть организованной, последовательной и настойчивой. Наша оппозиция считает, что, взяв мандаты, сможет сделать больше. Я буду уважать это решение и помогать. Но давайте выйдем из эмоциональной плоскости. Что означает фраза: «Мы не хотим, чтобы у Никола работали в качестве оппозиции»? У народа власть действует как власть. Точно так же и оппозиция у народа должна действовать как оппозиция. Мандат — это не подарок Никола. Это голос народа. Поэтому я прошу всех выйти из квадратного мышления, посоветоваться со специалистами в области конституционного права и принять не эмоциональное, а прагматичное и наиболее правильное решение. Сейчас важна не позиция. Сейчас важен результат. Люди сделали свой выбор. Теперь очередь за теми, кто получил доверие народа. Мы не имеем права упустить эту возможность.

Давайте подведём предварительные итоги выборов 7 июня. И прежде всего я хочу обратиться к тем, кто впервые оказался в рядах оппозиции. Не разочаровывайтесь. Мы живём так уже 8 лет. Никто не говорил, что будет легко. Но победа будет. У нас украли голоса и украли нашу победу. По пунктам. 1. На протяжении многих лет в отношении оппозиции осуществляется давление. Особенно в предвыборный период — каждый день аресты, каждый день обыски. 2. В стране продолжаются политические преследования и запугивание людей за их политические взгляды. 3. Всего за один день до выборов было задержано более 200 человек. Это беспрецедентное давление на политический процесс. 4. Когда было подсчитано всего около 10% голосов, в основном из регионов и небольших избирательных участков, Никол Пашинян уже объявил о своей безоговорочной победе. Утром выяснилось, что у него нет конституционного большинства. Почему работа Центральной избирательной комиссии была остановлена именно в тот момент, когда процент поддержки власти начал снижаться? Мы констатируем: эта власть не является легитимной. Власть может объявлять себя победителем. Но легитимность определяется не заявлениями, а доверием народа. Победа любит последовательных. Победа любит дисциплинированных. Победа любит тех, кто не сдаётся. Для меня главный итог этого дня очевиден. Нас много. И мы никуда не исчезнем. Об остальном поговорим после публикации окончательных результатов.

«Ընտրությունների արդյունքում հաղթել է ՔՊ-ն և միանձնյա կձևավորի կառավարություն»,-հայտարարեց վարչապետ Փաշինյանը ճեպազրույցի ընթացքում: Փաշինյանն այս հայտարարությունն անում է ԿԸՀ-ից առաջ, երբ դեռ ամփոփված են ընտրատեղամասերի միայն 10 տոկոսի արդյունքները ԿԸՀ վերջին տվյալով, սակայն, 455 տեղամասերի արդյունքներով ՔՊ-ն առջևում է, հաջորդում են «Ուժեղ Հայաստան»-ը, «Հայաստան»-ը, ԲՀԿ-ն: Վարչապետը նաև հայտարարեց՝ իր ասելիքը և պլանը չի փոխվել, մրցակից ուժերի լիդերները պետք է քրեական պատասխանատվության ենթարկվեն, «քրեաօլիգարխիայի ունեզրկումը պետք է մեծ տեմպերով և արագ տեղի ունենա»:

‼️ԱՀԱԶԱՆԳ