امهال بدهی‌ها

کنکور تو ایران یک منجلابی هست که هر سال روان یک میلیون بچه رو نابود میکنه بعد یک عده خودشیفته وجود دارن که بدون گفتن هیچ فاکتور دیگه‌ای هی میان میگن الکی استرس دارین من هیچی سال کنکور نخوندم ۳ رقمی یا دو رقمی یا کوفت درد شدم اخه دوزاری نفهم نابغه‌ تو نمیدونی بابات به سیستم میداده یا مامانت؟ سوالات رو برات خریده بودن یا با اجنه در ارتباط بودی که نخونده رفتی سر جلسه سه رقمی شدی؟ وگرنه با این مافیا کنکور منی که دو سال تو کارش بودم مطمئنم خود تسلام نمیتونه درصد فیزیکش رو بدون خوندن بالا بزنه. کاپ عن طلایی نوابغ مال شماست کاش لال بمیرید و به بقیه حس کمبود ندید مخصوصا تو این چند روز اخر.

هربار که میبینم از اشتباهات مردم تو یک حوزه صبحت میشه یاد اون بیماری میافتم که تو لوله گاما(لوله شیشه‌ای بدون در) نمونه مدفوع اورده بود. جای شلوغی بود پذیرش لوله‌ها رو برچسب خورده میداد به بیمار بره نمونه‌گیری به بیمار دوتا لوله نمونه خون در بسته داده بودن با یک ظرف ادرار بیمار نفهمیده بود این لوله گاما برای جداسازی سرم هست و ربطی بهش نداره سرویس که رفته بود بعد ظرف ادرار، لطف کرده بود لوله رو کاملا پر برامون اورده بود. حالا اینکه چجوری تا ته اون لوله نازک پر شده بود هنوز برای منم سواله😁.

کاش میشد به ۱۸ سالگیم میگفتم مراحل زندگی انقدر سخت و پر فشار میشن که برای یک ازمون انقدر سخت نگیر و اسیب نزن به خودت.

درس خوندن زیاد باعث میشه بخوام از پنجره بپرم.

▪️پزشکیان: هرکسی میتونه بیاد کمک کنه تا هرکس یه قسمت از این پاز‌ل رو حل کنه. ▪️حدادعادل: پازل نیست؛ جورچینه. ▪️پزشکیان: خداوکیلی من نمیدونم جورچین چیه.‌ تازه یاد گرفتم ههههه . . -Rada- @uttweet

کلاس درس «ریاضی ولایی» با تدریس آیت‌الله محمدباقر خرازی -Rada- @uttweet

بعد سرکار ۷ ساعت درس خوندم و الان مغزم جوری شده که باید یاداوری کنم که پلک بزن نفس بکش نمیر.

دستکش بفروشم درامدم بهتر میشه

#نظر_نامحبوب استقلال نداشتن برای یک مرد، درست مثل لطافت و ظرافت نداشتن برای یک زنه. -Dr.mohammad.garavand nia- @sut_tw

به مناسبت روز گربه لام خون محیطی گربه این شکلیه

واکنش یه عرزشی تو مترو به پوشش اختیاری زنان : @AfshaHot

یکی از رو پام تو مترو یک جوری رد شد که اومدم خونه دیدم نگین ناخنم افتاده و کل کفش پر خونه.

رنج پرستی چیست و رنج پرست کیست؟ چرا در فرهنگ ما، آدم‌ها هر چقدر بیشتر خط بکشند روی دل‌خوشی‌هایشان، محبوب‌ترند؟ انگار یک قانون نانوشته به ما می‌گوید آدمی که می‌خندد، آدمی که تنش را و لحظه‌هایش را دوست دارد و دنبال لذت است، یک جای کارش می‌لنگد؛ اما آن کسی که مدام می‌سوزد، لب می‌گزد و در سکوت آب می‌شود، تندیسِ اخلاق و نجابت است. ما اسم این تله‌ی غم‌انگیز را گذاشته‌ایم «رنج‌پرستی»؛ یعنی مقدس کردنِ درد، و گره زدنِ زجر کشیدن به اصالت و پاکیِ روح. در این نگاه، لذت یک مهمانِ ناخوانده و مشکوک است و شادی، چیزی است که باید بابتش جریمه بدهید. این بت‌سازی از درد، بی‌دلیل در جانِ ما ننشسته است. وقتی انسان در طول زمان زیر بار جبر و غصه‌هایی می‌ماند که زورِ بازوانش به تغییرشان نمی‌رسد، روانش برای اینکه از استیصال نشکند، پناه می‌برد به یک فریبِ بزرگ. به خودش می‌گوید: «این رنجی که می‌کشم، ضعف من نیست؛ نشانه‌ی بزرگی و روحِ پاک من است.» این‌طوری است که زخمِ تن و روان، از یک «دردِ تحمیلی» به یک «انتخابِ مقدس» تبدیل می‌شود. آدم به جای اینکه دنبالِ درمانِ زخم باشد، شروع می‌کند به پرستیدنِ آن؛ چون احساس می‌کند اگر دردش را از او بگیرند، دیگر هیچ سرمایه‌ای برای افتخار کردن ندارد. این رنج‌پرستی، یک عذاب وجدانِ دائمی مثل سایه به دنبالِ ما می‌کشد. در این فرهنگ، جهان مثل یک محکمه‌ی سخت‌گیر است و ما همیشه بدهکاریم. برای همین است که وسطِ بلندترین خنده‌ها یا عمیق‌ترین لذت‌هایمان، یک‌دفعه دلمان می‌ریزد و می‌گوییم: «خدا به خیر کند این همه خندیدیم...» انگار باور داریم که سهمِ طبیعیِ ما از زمین فقط اندوه است و اگر لحظه‌ای کاممان شیرین شد، حتماً باید منتظر تاوانش باشیم. نمود بدطعم قابِ این قصه را می‌توان در همان «ایثارگری‌های افراطی» دید؛ کسانی که تمام نیازهای جسمی، عاطفی و خواسته‌های دلشان را سرکوب می‌کنند تا تصویر یک قربانیِ بی‌نقص را بسازند. اما این از خود گذشتن‌ها، معمولاً بی‌هزینه نیست. کسی که سال‌ها خودش را از ساده‌ترین لذت‌ها محروم کرده، خشم و اندوهِ پنهانش را شبیه یک بدهیِ سنگین روی دوشِ اطرافیانش می‌گذارد: «من جوانی و خوشی‌ام را پای شما سوزاندم، پس شما هم حق ندارید بدون من شاد باشید.» این‌طور است که رنج، به ابزاری برای به بند کشیدنِ دیگران تبدیل می‌شود. حالا اگر بپرسید «رنج‌پرست کیست؟» می‌گویم کسی است که هویتش را با دردهایش بافته و شادمانیِ دیگران، آینه‌ی تنهاییِ اوست. برای چنین آدمی، دیدنِ کسی که رها زندگی می‌کند، مرزهایش را می‌شناسد، از بدنش لذت می‌برد و زیر بارِ زجرِ غیرضروری نمی‌رود، دردناک است؛ چون آن آدمِ رها، با شادی‌اش تمامِ باورهای کسی را که عمرش را به قربانی بودن گذرانده، زیر سؤال می‌برد. همین می‌شود که رنج‌پرست شروع می‌کند به برچسب زدن؛ آدمِ شاد و دنبالِ رضایت را «هوس‌باز» و «سطحی» صدا می‌زند، و کسی را که از یک شرایطِ آزاردهنده بیرون می‌زند، «بی‌مسئولیت» می‌داند. اما راستش را بخواهید، قداستی در زجر کشیدن نیست. انسانِ سالم، از درد فرار نمی‌کند و اگر روزگار سختی پیش بیاورد، شجاعانه می‌ایستد؛ اما هرگز درد را نمی‌پرستد و آن را دلیلِ برتری‌اش نمی‌داند. او خوب می‌داند که سرکوب کردنِ تن و لگد زدن به طبیعی‌ترین نیازهای انسانی، هیچ‌کس را اخلاقی‌تر و پاک‌تر نکرده است. فضیلتِ واقعی در این است که تا جایی که می‌شود، بارِ غم را از دوشِ خودمان و دیگران برداریم و فضا را برای صمیمیت، شادکامی و آن لذتِ اصیلی که حقِ طبیعیِ هر انسانی است، باز کنیم.

لینکدین واقعا جالبه کسی که تو پروفایلش زده پایتون دولپور پست میذاره که دوره مقدماتی پایتون رو تو مکتب‌خونه تموم کرده.

اینکه تنها روز تعطیل هفته هم مهمون داریم واقعا آزار دهنده‌س دلم میخواد جمعه‌م رو با تاپ شلوارک حتی نیم تنه رو تختم باشم نه لباس مناسب جمع فامیلی.

خواب‌آلوده تو سیود مسیج ۲۰۲۱ تم میچرخم و نوشته‌ها و سبک نوشتنم انقدر فرق کرده نمیفهمم متن های خودم هستن یا کپی کتاب یا توییتی چیزی یا که هذیونن فقط تو حوزه زنان هنوز همون ادم سابقم

خواب‌آلوده تو سیود مسیج ۲۰۲۱ تم میچرخم و نوشته‌ها و سبک نوشتنم انقدر فرق کرده نمیفهمم متن های خودم هستن یا کپی کتاب یا توییتی چیزی یا که هذیونن فقط تو حوزه زنان هنوز همون ادم سابقم