انگليسي با آيدا كوشكي

نسل ماهیچوقت پیر نمیشه همه‌ ما تو جوونی مُردیم :)❤️‍🩹

من را وطن غمگین کرد، مگرنه من بیدی نبودم که با هر بادی بلرزم.

روزی که فلک به ما دهد اسبِ مراد؛ وآن روز که در زمین بتازیم چو باد، ای سخت به ما ستم روا کرده ی مست، بادا که تورا هیچ نیاریم به یاد🖤

من به چشمان خود دیدم خدا را مرده بود...💔

🖤🙂

پیدا شد😭😭😭😭😭🤍🤍🤍🤍

سگم از دیشب گم شده💔😭 ممنون میشم استوری کنید

آیا روزی خواهد آمد که سرزمین من، غرق شادی و آبادی بشود و رخت اندوه از تنش جدا شود؟

امروز 24 ساله شدم، اما نه شبیه تولد،نه شبیه شروع ! انگار فقط عددی به خستگی هام اضافه شد. شمعی روشن نکردم چون این روزها نور، شرمنده ی این همه تاریکی‌ست! و قلبم سنگین تر از همیشه میتپد چه تولدی وقتی مادرانی هنوز و تا ابد سیاه پوشند. نام تمام آدمهایی را روشن کردم که دیگر میان ما نیستند و فدای وطن و هموطن شدند. به امید ایرانی آباد و آزاد زنده باد ایران و ایرانی🤍

در خلوت روشن با تو گریسته ام برای خاطر زندگان و در گورستان تاریک با تو خوانده ام زیباترین سرودها را... زیرا که مردگان این سال عاشق ترین زندگان بودند🖤

پس از آن اتفاق، دیگر هرگز چیزی مرا آن‌قدر غمگین نکرد. گویا چیزی را تجربه کرده‌ بودم که بقیه غم‌ها در مقابل آن، مثل سوز زمستانی در مقایسه با ایستادن در طوفان بود.

اما عزیز من حتی اگر درختان دوباره شکوفه دهند و بهار آید، درختانِ از دست رفته ای که بیشترین سهم را در دیدن بهار داشتند، هرگز برنمیگردند🖤

اما سوگ مثل اکلیل است. هیچ وقت کامل نمی رود. یک روز، بی هوا یک دانه ریزش را می‌بینی🖤.

"موضوع بر سر امید بود. چیزی بسیار مقدس‌ تر از زندگی."

گفتا خموش حافظ کین غصه هم سرآید...

به آیندگان بگو که شبِ ما چقدر شب بود و روز و روزگار ما چطور مُرد و پيكر روياباخته‌ی ما در کدام درّه يا پستو پرت شد،رها شد،لگد شد🖤

اندوه ارث پدری و مادریمان بود، ادامه‌دار، ریشه‌‌دار، همیشگی، جدا نشدنی...

چه امیدی به این ساحل خوشا فریاد زیر آب

کاش با گریستنِ ما شما زنده می‌شدید آن‌وقت تمام دریاها را می‌گریستیم🖤