Futile devices

سه روز تعطیلات متوالی is a dangerous thing for a woman like me to have

از روزهای تعطیل متنفرم وا

نکنه این یه نشونه‌ست

نکنه الان ورژن بیست و پنج ساله‌م این رو بهم گفت

بهش می‌گم بیست سالمه و بعد اضافه می‌کنم «راستی با گفتن کار به اونجا نمی‌رسه هیچی حل نمی‌شه. باید خودت رو می‌کشتی.» و جگرش رو می‌سوزونم

اگه به پری‌ماه کلاس نهمی که وقتی همه‌ی دوست‌هاش داشتن درباره‌ی «فقط سه سال به کنکور مونده» سکته می‌کردن می‌خندید چون ته دلش عمیقا باور داشت که هرگز کار به اونجا نمی‌رسه خودم رو معرفی کنم و بگم بیست سالمه تیمارستان بستری می‌شه

فکر می‌کنی اصلا چرا از اول تو این شرایطی که الان هستم قرار گرفتم

حتی دو روز بعد هم برای من وجود نداره چه برسه به دوسال بعد

خب ببین پدرسوخته بعدی وجود نداره

نمی‌دونی؟؟ مگه دو سال دیگه لیسانس نمی‌گیری؟؟ خب بعدش قراره چیکار کنی؟

پس فعلا نمی‌دونم

پس؟

خب یعنی می‌خوای تو همین حوزه‌ی زبان انگلیسی بمونی؟ نه

خب یعنی می‌خوای تراپیست شی؟ نه

از اینکه آدم‌ها می‌گن خب برنامه‌ت چیه و انتظار دارن بدونم برنامه‌م چیه و وقتی می‌گم نمی‌دونم واضحا تو صورتشون تعجب و ناامیدی می‌بینم دارم روانی می‌شم