' 𝑩𝒆𝑴𝒚𝑭𝒂𝒖𝒍𝒕 '

جهنمه...

حالتون خوبه آبی‌های‌قشنگم

دل تنگی

تمام اعضای بدنش از داخل خونریزی داشتند؛اما لبخند های پروانه‌ایش برای اطرافیانش لحظه ای دریغ نمیشد.

یکی از رنج‌های عمیق ما که اغلب خودمون ازش بی‌خبریم و پروانه های عمیق قلبمون رو به آتیش خاکستر میکشونه... مبتلا بودن به بیماریِ "اروتومانیا"هست؛ بیماری که باعث میشه تو از فردی که دوسش داری؛ یه تصویر غیرواقعی تو ذهنت بسازی که از شخصیت حقیقیِ طرف مرز ها فاصله گرفته. با دیدن خود واقعیش و شخصیت اصلیش دچار یأس و ناامیدی میشی؛ و میگی نه! این وجود اون چیزی نیست که من میخام؛ فکر کنم شروع اکثر غم‌های ما از این بیماریه... چون عاشق افکارمون میشیم نه واقعیت! آلیومِ قلب مریض من.

بخش D کتاب مورد علاقه ام بود. من فقط چند لحظه خواب رفتم...

یاد گرفتن اینکه تنهایی بتونی خوشحال باشی، سخته! اما غیر ممکن نیست.