غزلیات ناب

ای چون ملک گه سامری وی چون فلک گه ساحریتا بر تو خوانم یک سری «الباقیات الصالحات»   سنایی

‏دیری‌ست که رفتی و ندارم خبر از تو ‏ بازآ، دل آواره، خوشت باد، کجایی؟ ‏حزین لاهیجی

به فتوایِ قناعت روزه همَّت شود باطل زِ فُوتِ‌کامی اَر انگشتِ‌حسرت در دهان باشی کلیم کاشانی

مرد در کشورِ ما گونه به خون رنگ کند کاین خضابی‌ست کز آن پیر جوان میگردد کلیم کاشانی

منّتِ زلفِ تو طوقِ گردنم بادا کزو ... حالِ دلها بر تو در شبهایِ یلدا روشن است کلیم کاشانی

فریاد کز آتش دل من ‏فریاد بسوخت در دهانم ‏⁧خاقانی

هرگه که تو بنشینی با غیر من از غیرت برخیزم و بنشینم بنشینم و برخیزم صغیراصفهانی

دگران گر به قدم بر سر کوی تو روند من به سر بر سر کوی تو روم مجنون‌وار عبدالقادرگیلانی

کجا تو صید من خسته دل شوی هیهات مگس چگونه تواند گرفت شاهین را خواجوکرمانی

میکنم شاهی از آن روز که گفتی به رقیب کاین گدا کیست که هرگز نرود از در ما کمال خجندی

چون پسته که گیرد شکرش تنگ در آغوش در قند نهان کرده دهان تو سخن را قصاب کاشانی

اگر خاموشم از توصیفِ لعلِ یار معذورم به تعریف احتیاجی نیست آبِ زندگانی را رضا مشهدی

جانی تازه کنیم

تو آن بتی که اگر پا نهی به خانه‌ی ما هزار کعبه کند طوف آستانه‌ی ما طوفی تبریزی

چون دید عاجزم غمِ هجران دلیر شد محنت ضعیف یافت مرا، شیرگیر شد طالب آملی

تبارک الله ازین سبزه و گلی که تراست! نبوده است و نباشد بهار بهتر ازین هلالی جغتایی

به دام آوردم آن وحشی غزال مست را اما نمیدانم چسان باید کنم بر کام دل رامش محفوظ‌ اصفهانی