| مڪث |

از تو می‌خواهم از این هم با تو تنهاتر شدن...

از تو می‌خواهم از این هم با تو تنهاتر شدن...

شبی بنشین به بام خانه‌ام مثل ستاره...

‏من به جای تمام کلماتی که نتوانستم با تو حرف بزنم گریه کرده‌ام.

تا آن‌روز کسی چنین حرفی بهش نگفته بود، و چقدر دلش می‌خواست با آیدین حرف بزند و چقدر آیدین خوب بود. دست‌هاش را لای موهاش برد و گفت: «شوخی نکن.» آیدین گفت: «باور کن آیدا. وقتی چشم‌هات بسته بود، مثل فرشته‌ای بودی که چشم‌هاش بسته است.» آیدا گفت: «حالا چه؟» «حال هم مثل فرشته‌ای هستی که چشم‌هاش باز است.»

دوریم از هم مثل نزدیکی این روی سکه با آن رویش... مهدی اشرفی

به یاد تو...

بیا با هم بگرییم چه کسی گفته غمت مسئله‌ی شخصی‌ست!

جای خالیِ پرنده.

شیرین‌ترین خبر امروز، نسخه‌ی فارسی «شیرین» به‌زودی در دسترس علاقمندانش قرار می‌گیرد.

از دو سال پیش: کاری نکن با چهره‌ی خوب اش، زمان جان! با گُل‌گلیِ گونه های او، خزان جان! بردار چشم از شاخه‌ی او دست تقدیر درگیرِ جای دیگری شو! باغبان جان! با من که صحبت می کند باشد بریزد بردار دست از بند گیسویش، کمان جان! ای صحبتِ روییده از بینِ لبانش! تا چند می رنجانی‌ام؟ زخمِ زبان جان! من دوست دارم در تو باشم، گرچه کوچک دورم مکن از خود، من اَبرم! آسمان جان سردم؟ مرا آتش بزن آتشفشان جان! گرمم؟ مرا خاموش کن، آتش‌نشان جان! با بوسه می خواهم که جانم را بگیری با دستت از گردن بگیر و با دهان؛ جان! زود است تا از مهربانی‌ات بمیرم نامهربان نامهربان نامهربان جان #جاوید جاوید نبی‌زاده - @Jaw_na که سرودن است؛ بودن. https://t.me/jawidnabizadeh

همه می پرسند: چیست در زمزمه مبهم آب؟ چیست در همهمه دلکش برگ؟ چیست در بازی آن ابر سپید روی این آبیِ آرامِ بلند که تو را می‌برد این‌گونه به ژرفای خیال؟ چیست در خلوت خاموش کبوترها؟ چیست در کوشش بی‌حاصل موج؟ چیست در خنده‌ی جام که تو چندین ساعت مات و مبهوت…

همه می پرسند: چیست در زمزمه مبهم آب؟ چیست در همهمه دلکش برگ؟ چیست در بازی آن ابر سپید روی این آبیِ آرامِ بلند که تو را می‌برد این‌گونه به ژرفای خیال؟ چیست در خلوت خاموش کبوترها؟ چیست در کوشش بی‌حاصل موج؟ چیست در خنده‌ی جام که تو چندین ساعت مات و مبهوت به آن می‌نگری؟ نه به ابر، نه به آب، نه به برگ، نه به این آبی آرام بلند، نه به این خلوت خاموش کبوترها، نه به این آتش سوزنده که لغزیده به جام؛ من به این جمله نمی‌اندیشم! من مناجات درختان را هنگام سحر، رقص عطر گل یخ را با باد، نفس پاک شقایق را در سینه کوه، صحبت چلچله‌ها را با صبح، بغض پاینده هستی را در گندم‌زار، گردش رنگ و طراوت را در گونه گل، همه را میشنوم، می‌بینم. من به این جمله نمی‌اندیشم؛ به تو می‌اندیشم! ای سراپا همه خوبی تک و تنها به تو می‌اندیشم همه‌وقت همه‌جا من به هر حال که باشم، به تو می اندیشم تو بدان این را، تنها تو بدان! تو بیا، تو بمان با من، تنها تو بمان! جای مهتاب، به تاریکی شب‌ها تو بتاب! من فدای تو به جای همه گل‌ها، تو بخند! اینک این من که به پای تو درافتاده‌ام باز ریسمانی کن از آن موی دراز تو بگیر، تو ببند، تو بخواه! پاسخ چلچله‌ها را تو بگو قصهٔ ابر هوا را تو بخوان تو بمان با من، تنها تو بمان! در دل ساغر هستی تو بجوش! من همین یک نفس از جرعه جانم باقی است؛ آخرین جرعه این جام تهی را تو بنوش! فریدون مشیری

تحفه‌ای امروز؛ از طرف خودم به خودم.🙆