━╋

فکر میکردیم عشق میتونه درستش کنه ، ارزش تلاش رو داشت تا قبل از وقتی که نمیتونستم بفهمم این خون از زخم ‌های توعه یا من ، شاید فقط قرار نبود هر چیزی که دوستش داریم تا آخرش مال ما بمونه .

اون همیشه کارهایی میکنه که ازشون هیچ منظوری نداره ، مخصوصا کارایی که باعث میشن فکر کنی براش خاص هستی . عاشق و معشوق بازی ما بیشتر شبیه قاتل و مقتول بود ؛ یبار اون قاتله و یبار من ، ‌تنها فرقش اینه زخم های من دیرتر خودشونو نشون میدن .

حقیقت اینه که هیچ ادمی بدون مشکلات وارد زندگی کسی نمیشه . هر کسی زخم‌ها ، عادت‌ها و دردسرهای خودش رو داره ؛ فقط باید کسایی رو پیدا کنی که ارزش درد کشیدن رو داشته باشن .

هر چقدر هم که قوی باشیم ، گاهی نیاز داریم به نقطه‌ی امنی پناه ببریم و برای بازیابی انرژی تحلیل ‌رفته‌مون استراحت کنیم ؛ اما این روزها ، انگار حتی نمیدونم باید به کجا پناه ببرم .

هیچوقت نمیتونی احساسات واقعی کسی رو بفهمی حتی اگه بهت بگه باز هم ممکنه همش دروغ باشه .

از دوست داشتن حرف می‌زنند ، اما رفتاری دارند که انگار نبودنت هیچ فرقی در زندگی‌شان ایجاد نمی‌کند . کلماتشان پر از احساس است ، ولی اعمالشان خالی از هر نشانه‌ای که آن احساس را ثابت کند . انگار حقیقت برایشان چیزی نیست جز لباسی که هر وقت لازم باشد می‌پوشند و هر وقت لازم باشد کنار می‌گذارند .

بیشتر از هر چیزی حالم از ادم های خود قربانی پندار به هم میخوره که خرابکاری خودشون رو نمی ‌بینند اما بقیه رو بابت کوچک ‌ترین چیز ها مقصر میدونند .

نشستم به این فکر کردم که چیشد که این شد ؟ دیدم حقیقتا همش تقصیر اهمیت دادن من بیشتر از ارزش اونا بوده .

گیرم که فردا سپیده سر زند و روزگار به کام شود ، با غم آنها که برای ما جان داده اند چه باید کرد ؟

معمولا ناراحتی هام رو به کسی نمیگم ولی وقتی یکی خودش متوجه میشه و حواسش بهم هست واقعا ذوق میکنم .

معمولا اجازه میدم ادما تا حد ممکن نا امیدم کنن تا لحظه حذف کردنشون هیچ شکی به دلم نمونه .

ادم های تموم شده رو دیگه از نو شروع نکنین ، نه اونا مثل قبل خواهند بود و نه تو .