انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده داروسازی تهران

‌ کافه‌این با همکاری انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده داروسازی دانشگاه تهران برگزار می‌کند: سفر و بازی‌جدی PharmAssassins الموت، محاصره شده و در آستانه سقوط است ... اما دشمنش تنها شمشیر مغولان نیست، بلکه بیماری‌ای مرموز است که اهالی قلعه هیچ درمانی برای آن نمی‌شناسند ... و حالا تنها امید باقی‌مانده، شما هستید. در PharmAssassins پا به سفری متفاوت بگذارید؛ سفری که در آن؛ تاریخ، گیاهان دارویی و دانش داروسازی در قالب یک بازی جدی با هم گره می‌خورند. 🗺️ سرنخ‌ها را پیدا کنید. 🌿 گیاهان را شناسایی کنید. ⚗️ پادزهر را بسازید. 🏰 و پیش از آنکه دیر شود، قلعه الموت را نجات دهید. اگر فکر می‌کنید دانش، دقت و کار تیمی شما برای نجات الموت کافی است، این مأموریت منتظر شماست. 🗓️ دوشنبه، ۸ تیر 📍 حرکت از درب پورسینا، دانشگاه علوم پزشکی تهران به سمت قلعه الموت سفر یک روزه است و بازگشت همان شب به مبدا انجام می‌شود منتظر حضور شما در این ماجراجویی فراموش‌نشدنی هستیم هزینه ثبت‌نام: ۲۰۰هزارتومان لینک ثبت‌نام @cafeinncobel @cafeinncobel @cafeinncobel

🟣بیست‌وششمین دوره سمینار دانشجویان داروسازی ایران برگزار می‌کند: 💠 پنل نظام دارویی در دوران پساجنگ: عبور از بحران 🔹دکتر مهدی پیرصالحی، ریاست سازمان غذا و دارو 🔹 دکتر ابراهیم هاشمی، رییس هیئت مدیره انجمن شرکت‌های پخش دارو و مکمل 🔹 دکتر رسول دیناروند، رییس اسبق سازمان غذا و دارو 🔹دکتر مهیار مقدم، مدیر ارزش‌آفرینی سلامت شرکت بهستان دارو 🔹دکتر نیما سپهری، رییس هیئت مدیره نانوالوند 🔹 مهندس سعید حجاری، مدیرعامل شرکت شیمی دارویی داروپخش 🔹 دکتر امید محرمی: کارشناس اداره برنامه‌ریزی سازمان غذا و دارو ⏰جمعه ۵ تیر، ساعت ۱۸ 💻 در بستر اسکای‌روم ❗️لینک جلسه نیم ساعت قبل از برگزاری در همین کانال قرار داده می‌شود. #کمیته_صنفی #IPSS26 🌱 ➰ Telegram • Instagram • LinkedIn • Website

بیانیه انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران در محکومیت سرکوب خشونت‌آمیز اعتراضات دانشجویی 🔸انجمن اسلامی دانشجویان با شدیدترین لحن ممکن، رفتارهای سرکوبگرانه و خشونت‌آمیز نیروهای وابسته به بسیج دانشجویی را محکوم می‌کند؛ رفتارهایی که در روزهای اخیر مصداق آشکار وحشی‌گری علیه دانشجویان و تبدیل دانشگاه به صحنه اعمال خشونت سازمان‌یافته بوده است. 🔸سال‌ها حق تشکل‌یابی مستقل و فعالیت آزاد دانشجویی سرکوب شد و صدای منتقدان با محدودیت و فشار خاموش گردید. امروز اما، با گسترش اعتراضات دانشجویی، نیروهای بسیجی واقعیت و فلسفه حضور و وجودشان در دانشگاه‌ را به عریانی نشان داده، و در نقش نیروی برخورد و سرکوب ظاهر شده‌اند. 🔸بر اساس گزارش‌های متعدد دانشجویان، صحنه‌هایی از خشونت عریان در محیط دانشگاه رقم خورده است؛ دانشجویان مورد ضرب‌وشتم، لگدپراکنی و فحاشی هدف قرار گرفته‌اند و فضای دانشگاه عملاً به محیطی ناامن تبدیل شده است. 🔸گزارش‌ها حکایت از ورود آمبولانس به داخل دانشگاه و انتقال دانشجویان از محوطه دانشگاه به بیرون داشته که تصویری‌ست تکان‌دهنده از سطح خشونتی که در برابر چشم همگان رخ داده و نشان می‌دهد امنیت دانشجویان تا چه اندازه به خطر افتاده است. 🔸در این میان، حراست دانشگاه عملاً هیچ نقشی در حفظ امنیت دانشجویان ایفا نکرده و مدیریت میدانی دانشگاه به‌طور عملی در اختیار نیروهای بسیج قرار گرفته است. آنچه امروز شاهد آن هستیم، نتیجه واگذاری مسئولیت مدیریت بحران از سوی هیئت‌رئیسه دانشگاه به یک نهاد شبه‌نظامی است؛ اقدامی که استقلال دانشگاه را زیر سؤال برده و مسئولیت مستقیم تمامی خشونت‌های رخ‌داده را متوجه مدیران دانشگاه می‌کند. 🔸ما به صراحت اعلام می‌کنیم که توحش و خشونت سازمان‌یافته یک تشکیلات شبه نظامی هرگز قابل توجیه نیست و باید فوراً متوقف شود. 🔸همچنین مسئولیت هرگونه آسیب جسمی و روانی به دانشجویان، مستقیماً بر عهده نیروهای عامل خشونت و مدیرانی است که مدیریت دانشگاه را عملاً به بسیج دانشجویی واگذار کرده‌اند. 🔸انجمن اسلامی دانشجویان ضمن اعلام همبستگی با تمامی دانشجویان معترض، خواستار توقف فوری برخوردهای خشونت‌آمیز، پاسخ‌گویی شفاف هیئت‌رئیسه دانشگاه و بازگرداندن اداره دانشگاه به چارچوب‌های قانونی و دانشگاهی است. 🔸دانشگاه خانه دانشجوست نه میدان قدرت نمایی اقلیت‌های تمامیت‌خواه. @anjomaneslami_org

◽️گزارش یک #توحش 🔸در حدود ساعت ۱۴:۵۰ روز دوشنبه ۴ اسفندماه، با پایان یافتن تجمع دانشجویان معترض تعدادی از دانشجویان و اعضای انجمن اسلامی دانشگاه به سیاق فرهنگ حاکم در این محوطه روی پله‌های دانشکده فنی نشسته‌ بودند. این حضور خارج از هرگونه تجمع و بدون هیچ تشنج و بدون بیان هرگونه اعتراض در سکوتی نشسته بود. در همین هنگام جمعی از دانشجویان منتسب به بسیج، در تصمیمی ناگهانی روبروی دانشکده فنی تجمع کردند و به سمت پله‌های این دانشکده هجوم آوردند. 🔸 به تدریج اقدامات تنش‌زای این گروه افزایش پیدا کرد. آن‌ها با ضرب و شتم، هتاکی، فحاشی، حمله با چوب پرچم و هل دادن و ریختن آب، تلاش داشتند دانشجویان را متفرق کنند. اقدامات تحریک زای آن‌ها با گرفتن مکرر فیلم با تلفن‌های همراه و تهدید ادامه پیدا کرد. حال سوال اینجاست که چگونه می‌توان دانشجویانی را که حتی در تجمعی شرکت نکردند و شعار یا هیچ اقدام بهانه جویانه‌ای را انجام ندادند با ضرب و شتم و تهدید از خانه‌شان متواری کنند و به آن‌ها صفت منافق بدهند. 🔸این رفتارهای تنش‌زا و خشونت‌آمیز زیر دوربین های دانشگاه اتفاق افتاده است اگر هیئت رییسه دانشگاه ادعای تامین امنیت دانشجویان را دارد، باید نسبت به این وندالیسم و خشونت افسارگسیخته واکنشی درخور نشان دهد در غیر اینصورت دانشگاه نمی‌تواند نسبت به دفاع مشروع دانشجویان از خود و حیثتشان دعوی کند. @anjomaneslami_org

شعارنویسی نیروهای خودسر بر درب دفتر انجمن اسلامی دانشکدگان فنی این قبیل فرافکنی‌ها و اقدامات بزدلانه پیش از این نیز صورت گرفته بوده است، لیکن همواره مسئولین دانشگاه مقابل اینگونه رفتارها سرخم کرده‌اند. مرز میان ما و شما که بر کسی پوشیده نیست، تنها بدانید رنگ‌هایی که بر در پاشیدید با سطل رنگ دیگری پاک می‌شود، اما رد خون جامانده بر دستانتان با هیچ چیز پاک نخواهد شد. انجمن اسلامی دانشجویان دانشکدگان فنی

▫️گزارش تصویری مراسم چهلم مرحومه آیدا حیدری #برای_آیدا #برای_ایران_فردا @anjomane_pezeshki

به نام خداوند جان و خرد به نام نامی ایران به نام آزادی «رستاخیزِ سیمرغ از خاکسترِ سیاوشان» امروز، سکوتِ سنگینِ شهر، بازتابِ همان فریادی‌ست که در حنجره‌ی منجمدِ دی‌ماه به بند کشیده شد؛ چهل روز از آن ۴۸ ساعتِ یلداگونه گذشت که در آن، زمان از تپش بازایستاد و شب، چون کفنی سربی بر اندامِ ستبرِ این کهن‌دیار فرود آمد. ما شاهدِ درو شدنِ ستاره‌هایی بودیم که سینه‌شان آماجِ تیرهای خودکامگی و نفرت گشت. حتی دشمنان بیگانه نیز در گشودنِ ماشه بر این ملت، چنین بی‌محابا نبوده‌اند. این سوگ، تداومِ اساطیریِ خونِ سیاوش است؛ اما بدانید که از هر قطره‌ی این خونِ به‌ناحق‌ریخته، نه فقط گیاه کین، که اراده‌ای پولادین برای بازگشت به شکوهِ اصیلِ میهن می‌روید. پایه‌های این شامِ دیجور لرزان شده و این استبداد در آستانه‌ی فروپاشی است، چرا که ملتِ ایران، امروز افقِ پیروزی را نزدیک‌تر از هر زمان در پیشِ چشم دارد. دور نیست روزی که در یک انتخابات آزاد سرنوشت میهن‌مان را به دور از هر خودکامگی و استبداد، خودمان، در دست بگیریم. ضجه‌ی مادرانی که پاره‌های تن‌شان را در ظلماتِ مطلق به خاک سپردند، اکنون به پیامی جهانی بدل گشته که لرزه بر اندامِ شب افکنده و وجدانِ بیدارِ جهان را به ایستادن در سمتِ درستِ تاریخ فرا می‌خواند. این جامه‌ی سیاهِ ما، نه نشانِ تسلیم که پرچمِ برافراشته‌ی پیمانی است تا وام‌دارِ آن نگاه‌های معصومی باشیم که در خونِ خود غلتیدند تا آگاهی متولد شود. ما در آستانه‌ی بزنگاهی تاریخی ایستاده‌ایم؛ جایی که سیمرغِ همبستگی، از میانِ خاکسترِ این بیداد برخواهد خاست تا خورشیدِ حقیقت را دوباره بر قلّه‌های این مرز و بوم بنشاند. خون آیدا، رها و محمدرضا ریخته شد تا ما بفهمیم که زمانِ بازپس‌گیریِ خانه و بازگشت به کرامتِ انسانی فرا رسیده است؛ ایران را نه با تمنا، که با اقتدارِ برخاسته از ریشه‌هایِ کهن‌مان، از چنگالِ این خودکامگان اهریمنی‌خو پس خواهیم گرفت و ایران به ما، صاحبانِ اصلی‌اش بازخواهد گشت. پایانِ این کابوس، آغازِ دوباره‌یِ شکوهِ ایرانیان بر خاکِ نیاکان است. و تنها اهریمنی می‌ماند که در انزوایِ منفورِ خویش زیر پای ایرانی آباد و آزاد دست‌وپا می‌زند. انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده فناوری کشاورزی ابوریحان انجمن اسلامی دانشجویان دانشکدگان علوم انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده ادبیات و علوم انسانی انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده علوم اجتماعی انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده داروسازی انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده پزشکی انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده پیراپزشکی انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده دندانپزشکی انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده زبان ها و ادبیات خارجی ‌انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده اقتصاد انجمن اسلامی دانشجویان دانشکدگان فنی انجمن اسلامی دانشجویان دانشکدگان کشاورزی منابع طبیعی انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده حقوق و علوم سیاسی انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده جغرافیا انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده هنرهای زیبا انجمن اسلامی دانشجویان دانشکدگان فارابی

مراسم چهلم دکتر آیدا حیدری برگزار می‌شود. 🗓 چهارشنبه ۲۹ بهمن ۱۴۰۴ ⏰ ساعت ۱۵ تا ۱۷ 📌 مکان: تالار ابن‌سینا، دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران چهل روز گذشته اما پرسشی هنوز بی‌پاسخ مانده است: بِأَیِّ ذَنبٍ قُتِلَت؟ حضور شما، ادامه‌ی حافظه‌ی جمعی ماست. @anjomane_pezeshki

📎وقتی به تخت بیمارستان هم رحم نمی‌شود. اینجا، سرکوب فقط در خیابان اتفاق نمی‌افتد. اینجا قدرت تا جایی پیش می‌رود که بدنِ زخمی را هم رها نمی‌کند. حتی وقتی آن بدن روی تخت بیمارستان افتاده است. نامه‌ای که اخیراً از سوی نهادهای انتظامی به برخی دانشگاه‌های علوم پزشکی ابلاغ شده، پرده از حقیقتی عریان برمی‌دارد: در منطق حاکم، هیچ حریم امنی وجود ندارد. نه خانه، نه دانشگاه، نه بیمارستان. در این نامه، با بی‌شرمی، از مراکز درمانی خواسته می‌شود مدارک بالینی و تصاویر مجروحان اعتراضات را در اختیار پلیس قرار دهند؛ یعنی جایی که باید آخرین پناه انسان باشد، به ایستگاه شناسایی و تعقیب بدل شود. این دیگر فقط نقض اخلاق پزشکی نیست؛ این ادامه‌ی سرکوب با ابزار درمان است. از همان روزهای نخست آموخته‌اند که بدن، میدان قدرت است. بدن زن، بدن معترض، بدن دانشجو، بدن زخمی. و حالا این منطق به بیمارستان کشیده شده است: اگر زخمت «سیاسی» باشد، دیگر بیمار نیستی؛ پرونده‌ای. اصل محرمانگی پزشکی، در همه‌جای جهان، خط قرمزی خدشه‌ناپذیر است. اما اینجا، خط قرمزها شناورند؛ هرجا که بقا اقتضا کند، اخلاق، قانون و حتی جان انسان تعلیق می‌شود. آنچه در این نامه دیده می‌شود، اعلام رسمی همین تعلیق است: تعلیق اخلاق پزشکی به نفع امنیت، تعلیق درمان به نفع کنترل. نتیجه روشن است. بیماری که بداند مراجعه به بیمارستان می‌تواند به بازداشت، احضار یا پرونده‌سازی منجر شود، مراجعه نمی‌کند. این یعنی افزایش مرگ‌های خاموش، زخم‌های درمان‌نشده و ترسی سیستماتیک که تا عمق جامعه نفوذ می‌کند. بدنی که از درمان هم می‌ترسد. دانشگاه‌ علوم پزشکی‌ای که به چنین دستوری تن دادند، دیگر نه دانشگاه است و نه ارتباطی با اخلاقیات پزشکی دارد؛ بلکه بخشی از ماشین سرکوب خواهد بود. پزشکی که به جای محافظت از بیمار، اطلاعات او را تحویل می‌دهد، از سوگند خود عبور کرده است. و نظامی که بیمارستان را به بازوی امنیتی بدل می‌کند، رسماً اعلام می‌کند که هیچ ارزشی بالاتر از بقای قدرت ندارد. این نامه فقط یک سند اداری نیست؛ سند فروپاشی مرز میان انسان و دشمن است. جایی که زخمی‌ها پیش از انسان بودن، دشمن‌اند. و شاید باید این را بلند و روشن گفت: کسانی که بیمارستان را ناامن می‌کنند، نه فقط معترض، بلکه زندگی را سرکوب کرده‌اند. @anjomane_pezeshki

نامه سرگشاده جمعی از اعضای هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران در حمایت از دانشجویان و استقلال دانشگاه 🌱 با انجمن همراه باشید. 🆔 @IslamicAssociationPharmacy

خودکشی؛ فاجعه‌ای که به آن خو گرفته‌ایم! چند خطی برای دانشگاه امروز که این متن منتشر می‌شود، چندی از فوت #عرفان_طاهرخانی و #فرهاد_سالاری می‌گذرد؛ چندی بیشتر از فوت #یاسمن_شیرانی و نیز مدتی از فوت #محمدرضا_پازوکی و #الهام_جلدی. این فهرست را تا کجا می‌توان ادامه…

خودکشی؛ فاجعه‌ای که به آن خو گرفته‌ایم! چند خطی برای دانشگاه امروز که این متن منتشر می‌شود، چندی از فوت #عرفان_طاهرخانی و #فرهاد_سالاری می‌گذرد؛ چندی بیشتر از فوت #یاسمن_شیرانی و نیز مدتی از فوت #محمدرضا_پازوکی و #الهام_جلدی. این فهرست را تا کجا می‌توان ادامه داد؟ بی‌تردید همهٔ ما در قبال طولانی‌تر نشدن این لیست، در برابر خود و آدم‌های اطرافمان، در این روزهای سخت و نفس‌گیر، مسئولیتی داریم. اما پرسشی است که ماه‌هاست ذهن بسیاری از ما را درگیر کرده است: مسئولیت دانشگاه چیست؟ برای پاسخ به این پرسش، به سراغ شیوه‌نامهٔ دانشگاه در مواجهه با بحران خودکشی رفتیم. از تشکیل کمیتهٔ مداخله در بحران خودکشی گرفته تا پروتکل عزاداری پس از خودکشی، بندهای متعددی در آن یافت می‌شود؛ اما پاسخی برای پرسش اصلی ما نه. دانشگاه برای مراقبت و حمایت از دانشجویان پزشکی که «به دلایل عدیدهٔ نامعلوم» چنین در معرض این آسیب قرار دارند، چه کرده است؟ آیا تلاشی جدی برای فهم و کشف این «دلایل عدیدهٔ نامعلوم» صورت گرفته است؟ چند پژوهش، چند مقالهٔ روشن و شفاف، از سوی دانشگاهی با رتبهٔ نخست کشور، در این‌باره منتشر شده است؟ ما چقدر دربارهٔ خودکشی صحبت می‌کنیم؟ آیا دانشگاه توانسته ارتباطی مؤثر با دانشجویان برقرار کند تا امروز بتواند آماری دقیق از دانشجویان در معرض خطر ارائه دهد؟ دربارهٔ این دانشجویان دقیقاً چه اقداماتی انجام شده است؟ چند کارگاه عمومی را به یاد داریم که آگاهی و خودآگاهی دانشجویان پزشکی را در این زمینه ارتقا داده باشد؟ طبق بندهای همین شیوه‌نامه، آیا واقعاً مسئولان خوابگاه‌ها و سرپرستان دانشجویان از دانش و مهارت کافی برای مواجهه با موضوع خودکشی برخوردارند؟ آیا برخورد صحیح با بحران را می‌دانند، یا قرار است درست در لحظهٔ بحران، با رفتارهای نادرست، تشنج و التهاب روانی دانشجویان را تشدید کنند؟ آقای دکتر رئیس‌کرمی؛ پرسش‌ها بی‌شمارند و فرصت ما برای صیانت از روان و حال هم‌کلاسی‌هایمان اندک. با مطالعهٔ فایل پیوست، بندهای بسیاری دیده می‌شود که در تجربهٔ زیستهٔ هیچ‌یک از دانشجویان حضور نداشته و ندارد. بی‌پرده بگوییم؛ هر کدام از ما در میان دوستان و هم‌کلاسی‌هایمان افرادی را می‌شناسیم که حال روانی مناسبی ندارند، آسیب دیده‌اند و مستعد هزار اتفاق ناگوارند. دانشگاه باید مستقیم یا غیرمستقیم در قبال وضعیت روانی دانشجویان خود مسئولیت بپذیرد. اما آثار این مسئولیت‌پذیری کجاست، وقتی حتی مسئولان دربارهٔ شیوهٔ صحیح اطلاع‌رسانی خبر فوت به خانوادهٔ داغدار، دانش و آمادگی کافی ندارند؟ چه کسی مسئولینی که آشوب و رنج خانواده داغدار عرفان و فرهاد را چندبرابر کردند، توبیخ خواهد کرد؟ آیا معاونت فرهنگی دانشجویی، پاسخگوی تمام این سوالات و کاستی‌ها هستند؟ مسئلهٔ امروز ما فقدان یک شیوه‌نامه یا نبود چند بند اداری نیست؛ مسئله، شکاف عمیقی‌ست میان آنچه دانشگاه روی کاغذ «مسئولیت» می‌نامد و آنچه در زیست روزمرهٔ دانشجویان جریان دارد. هنگامی که نشانه‌های فرسودگی، افسردگی و فروپاشی روانی برای هم‌کلاسی‌ها از همیشه آشکارتر است، سکوت، تعلل و فقدان اقدام مؤثر دیگر بی‌طرفی نیست؛ بلکه مشارکتی ناخواسته در تداوم بحران است. دانشگاه نمی‌تواند تا وقوع فاجعه منتظر بماند و پس از آن به پروتکل عزاداری پناه ببرد. اما این اتفاق افتاد و ما در برابر هرگونه قصور رخ داده دادخواهیم. اگر امروز برای دیدن، شنیدن و مداخلهٔ به‌موقع اقدامی فوری صورت نگیرد، فردا پرسش‌ها نه از «چه کرده‌اید»، بلکه از «چرا هیچ نکردید» خواهد بود—و آن‌وقت، پاسخ‌دادن دیر است. @anjomane_pezeshki