Islam Kaparzo
Статистика📍FB: https://www.facebook.com/islambek.karimbaev 📍YT: https://youtube.com/@islamkaparzo
- Последний пост
- 14 авг.
- Последнее чтение
- 12:51
- Постов за неделю
- 2
- Всего постов
- 23
- Тип
- открытый
- Язык
- русский
- Категория
- Религия
- В каталоге с
- 12 авг.
- 1/24сутки в ленте
- 3 173
- 1/48двое суток
- 3 636
- 1/72трое суток
- 3 921
Оценка по просмотрам недавних постов: пост набирает почти всё за первые сутки.
Посты
Kuchli davlat kuchli institutlardan boshlanadi Bugun O‘zbekistonda, mening nazarimda, bir qarashda ko‘ringanidan ancha muhimroq voqea yuz berdi. “O‘zbekiston Respublikasi Prezidenti Administratsiyasi to‘g‘risida”gi Konstitutsiyaviy qonun imzolandi. Oddiy qilib aytganda, ilk bor qonun darajasida Prezident Administratsiyasi nima ekani, uning vakolatlari, vazifalari, mas’uliyati hamda u yerda faoliyat yuritadigan xodimlarga qanday kafolatlar berilishi aniq belgilab qo‘yilmoqda. Men doim aytaman: islohotlarni faqat chiroyli shiorlar bilan amalga oshirib bo‘lmaydi. Har bir qaror ortida mas’uliyatni o‘z zimmasiga olishga tayyor professional insonlar turishi kerak. Agar davlat insondan shunday katta mas’uliyat talab qilsa, o‘z navbatida, unga tegishli vakolat va himoyani ham berishi lozim. Ha, albatta, Administratsiya xodimlariga berilayotgan kafolatlar va daxlsizlik masalasi eng ko‘p muhokamalarga sabab bo‘lishi mumkin. Kimdir bu kafolatlarni haddan tashqari keng deb hisoblashi mumkin. Bunday savollar berilishi tabiiy. Lekin men bu masalaga boshqa tomondan ham qaragan bo‘lardim. Agar biz davlat lavozimida ishlayotgan inson murakkab qarorlarni qabul qilishini, bosim, qo‘ng‘iroqlar, tahdidlar yoki bir necha yil o‘tib davlat manfaatlari yo‘lida qabul qilgan professional qarori uchun ta’qib qilinishidan qo‘rqmasligini istasak, unda u muayyan huquqiy himoyaga ega bo‘lishi kerak. Ammo bu yerda juda muhim bir so‘z bor — mas’uliyat. Daxlsizlik hech qachon hamma narsa mumkin degani bo‘lmasligi kerak. Davlat xizmatchisining kuchli huquqiy himoyasi faqat uning yonida Prezident, davlat va xalq oldidagi xuddi shunday kuchli mas’uliyat mavjud bo‘lgandagina o‘z ma’nosiga ega bo‘ladi. Men uchun bu qonundagi eng muhim masala imtiyozlar ham, lavozimlar ham emas. Eng muhimi — davlat miqyosidagi muhim qarorlar qabul qilinadigan asosiy markazlardan birini qonunda aniq belgilangan qoidalarga ega bo‘lgan to‘laqonli institutga aylantirishga qaratilgan harakatdir. Biz Yangi O‘zbekistonni barpo etish haqida ko‘p gapiramiz. Ammo yangi davlat — bu faqat yangi binolar, yo‘llar va loyihalar emas. Bu, eng avvalo, yangi institutlar, yangi qoidalar va yangi mas’uliyatdir. Agar ushbu qonun aynan ko‘zlangan maqsadlar asosida ishlasa, men uning qabul qilinishini O‘zbekistonda zamonaviy davlat boshqaruvi tizimini rivojlantirish yo‘lidagi muhim qadamlardan biri deb hisoblayman.
ВСЕ ПОМНЯТ ИСТОРИЮ, КОГДА В СОЦИАЛЬНЫХ СЕТЯХ ПОЯВИЛОСЬ ВИДЕО, НА КОТОРОМ МУЖЧИНА БРОСАЕТ КАМНИ В БЕЗДОМНЫХ СОБАК? ИЛИ ПОЧЕМУ ЗООЗАЩИТНИЦА БОИТСЯ ЗА СВОЮ ЖИЗНЬ? Девушка, которая сняла это видео, этих собак кормит, помогает им и в тот день попыталась их защитить. Возник конфликт. Мужчина сам вызвал 102, приехал участковый. Казалось бы, есть видео, есть конкретный человек, есть вопрос возможного жестокого обращения с животными — разбирайтесь. Но дальше история почему-то пошла совсем в другую сторону. Девушка опубликовала произошедшее в социальных сетях, в том числе рассказала о поведении участкового. Проходит примерно пять дней. Около 5:30 утра в Яшнабадском районе, Асалобод (Слонима)-2, дом 10, она выходит покормить уличную кошку и видит во дворе того самого мужчину и участкового. Следом приезжает Damas с региональным номером 10, из которого выходят около восьми мужчин, часть — в гражданской одежде. И здесь очень интересная деталь, которая также попала на видео: номер Damas, на котором приехали эти люди, был завешен темной тряпкой, чтобы его невозможно было увидеть. Возникает совершенно логичный вопрос: если проводится официальное и абсолютно законное процессуальное действие, зачем скрывать государственный номер автомобиля? Девушка живет одна, детей у нее нет. Она заходит домой и закрывает дверь. После этого начинают стучать в дверь и окна, дергать ручку и требовать открыть дверь, заявляя, что будет обыск. Она отказывается открывать до приезда близких и сама вызывает 102. После приезда сотрудников 102 и знакомых дверь открывают и проводят обыск. И, как утверждает девушка, ничего не находят. Тогда возникает простой вопрос: что искали? По словам девушки, документ ей показали буквально на несколько секунд, спокойно ознакомиться с ним не дали, а после окончания обыска копии протокола или другого итогового документа она не получила. При этом ей якобы посоветовали не выкладывать видео в интернет. И тут появляются вопросы. Какой орган проводил обыск? На основании какого дела? Кто его санкционировал? Что конкретно искали? Почему понадобилось приезжать в половине шестого утра таким количеством сотрудников? Зачем скрывали номер машины? Почему девушке, по ее словам, не дали нормально ознакомиться с документами и не оставили копию протокола? И главный вопрос: имеет ли вся эта история какое-либо отношение к опубликованным несколькими днями ранее видео? Я думаю, МВД и прокуратуре стоило бы обратить внимание на эту ситуацию и дать официальное разъяснение. Потому что речь здесь уже не только о собаках. Речь о неприкосновенности жилища и праве человека чувствовать себя в безопасности в собственном доме. Если действия сотрудников были абсолютно законными — объясните основания и процедуру. Если были нарушения — разберитесь, кто их допустил. Видео произошедшего есть. Поэтому хотелось бы услышать теперь и вторую сторону.
КОГДА ОДНА COCA-COLA СТОИТ ДОРОЖЕ МИЛЛИОНОВ НА РЕКЛАМУ История вроде бы мелкая. Туристу из Южной Кореи попытались продать Coca-Cola, завысив цену в несколько раз. Но эта «мелочь» дошла до корейского телевидения, разлетелась по соцсетям и получила огромное количество комментариев. И вот у меня простой вопрос: зачем государству тратить миллионы на развитие и рекламу туризма, если потом какой-то жадный продавец ради нескольких лишних долларов делает стране такую антирекламу? Мы строим гостиницы, открываем новые авиарейсы, ездим на международные выставки, рассказываем миру об узбекском гостеприимстве и приглашаем людей приехать к нам. А потом турист сталкивается с банальным желанием его «развести», потому что он иностранец. И самое обидное — это абсолютно не характеризует большинство наших людей. У нас действительно умеют принимать гостей, помогать незнакомым людям, накормить, подсказать дорогу и ничего не попросить взамен. Но репутация устроена несправедливо: тысяча хороших поступков может остаться незамеченной, а один такой случай покажут по телевидению другой страны. И обсуждать там будут уже не конкретного продавца. Обсуждать будут Узбекистан. Поэтому пора понять простую вещь: турист — это не кошелек, который приехал на несколько дней и которого надо успеть максимально «обработать». Турист — это человек, который после возвращения домой либо бесплатно рекламирует нашу страну, либо бесплатно делает ей антирекламу. И иногда одна Coca-Cola может обойтись имиджу страны намного дороже миллионов, потраченных на его продвижение.
Приглашаю всех посмотреть наш подкаст на YouTube, где мы поговорили о многих важных для Узбекистана темах: об отношении к животным, экологии, строительстве на Чарваке, образовании, расслоении общества, о том, насколько реальность соответствует официальной статистике, об истории, языке, вывесках, будущем страны, её имидже, структуре и укреплении власти и многом другом. Если вам интересны такие разговоры и есть время посмотреть полный выпуск, переходите по ссылкам. ▶️ YouTube: https://youtu.be/MmvmAdUYKiw 📸 Instagram ZBS Podcast: https://www.instagram.com/zbspodcast?igsh=MTcxcnExYW9kbXIzYg== Если выпуск вам понравится, обязательно подпишитесь на YouTube-канал и Instagram ZBS Podcast — у ребят выходит много интересных и содержательных разговоров.
С каждым таким случаем возникает все больше вопросов не только к застройщику, но и к тем государственным органам, которые обязаны были контролировать происходящее. Прокуратура сообщает, что возбуждено уголовное дело. По ее данным, жилой дом был снесен до завершения процедуры переселения, а также без необходимых разрешений были возведены один 20-этажный, два 19-этажных, один 12-этажный и один 2-этажный жилые дома. Но у меня возникает главный вопрос. Где все это время были надзорные органы? Как можно было не заметить строительство сразу нескольких многоэтажных зданий? Двадцатиэтажный дом невозможно построить за одну ночь. Это месяцы, а иногда годы строительства. Неужели никто не видел, как растут этаж за этажом? Неужели никто не проверял документы? Или все просто делали вид, что ничего не происходит? Если информация прокуратуры подтвердится в суде, то ответственность должна наступить не только для тех, кто строил с нарушениями. Общество имеет полное право узнать, кто из должностных лиц допустил такую ситуацию, кто обязан был остановить строительство еще на первых этапах и почему этого не произошло. Закон должен быть одинаковым для всех. Потому что если сегодня можно не замечать незаконное строительство целых многоэтажных комплексов, то завтра люди перестанут верить, что государство действительно способно защитить их право собственности и обеспечить соблюдение закона. Надеюсь, это уголовное дело станет не очередной громкой новостью на несколько дней, а прецедентом, после которого ответственность понесут все виновные — независимо от должности, связей или финансовых возможностей. Именно этого сегодня ждут люди.
Odamlar maoshining katta qismini kredit to‘lovlariga sarflasa, boshqa xarajatlarni qisqartirishga majbur bo‘ladi. Bu esa xaridorlar sonining kamayishi, biznes aylanmasining pasayishi, yangi ish o‘rinlarining qisqarishi va oxir-oqibat iqtisodiy o‘sishning sekinlashishiga olib keladi. Nihoyat, aholining yuqori darajadagi qarzdorligi butun moliyaviy tizimni ham zaiflashtiradi. Fuqarolar qarzi qancha ko‘p bo‘lsa, narxlarning oshishi, milliy valyuta kursining o‘zgarishi yoki foiz stavkalarining ko‘tarilishi kabi har qanday iqtisodiy zarbalarga mamlakat shunchalik sezgir bo‘lib qoladi. Shuning uchun kreditlash hajmining o‘sishini o‘z-o‘zicha yutuq deb bo‘lmaydi. Asl farovonlik ko‘rsatkichi — inson kreditni yashab qolish uchun emas, balki rivojlanish uchun oladigan jamiyatdir. Bugun davlat oldida bank kreditlari hajmini shunchaki oshirishdan ham muhimroq vazifa turibdi. Bu — aholining real daromadlarini, mehnat unumdorligini oshirish, shuningdek uy-joy, ta’lim va tibbiyotning hamyonbopligini ta’minlashdir. Chunki kuchli iqtisodiyot — odamlar kredit hisobiga yashaydigan iqtisodiyot emas. Kuchli iqtisodiyot — odamlar kredit olmasdan ham munosib hayot kechira oladigan iqtisodiyotdir.
Кредитная нагрузка населения Узбекистана за год выросла на 20%. Общий долг граждан перед банками уже достиг 235,9 трлн сумов. На первый взгляд может показаться, что ничего страшного не происходит: люди берут кредиты, покупают квартиры, автомобили, бытовую технику. Но за сухими цифрами скрывается гораздо более серьезная тенденция. Самый главный вопрос не в том, сколько люди занимают, а почему они вынуждены это делать. Если кредиты идут на открытие бизнеса, развитие производства или покупку жилья — это инвестиции в будущее. Но если все больше семей берут деньги, чтобы оплатить лечение, обучение детей, ремонт, собрать ребенка в школу или просто дожить до следующей зарплаты, — это уже симптом того, что реальные доходы населения перестают успевать за ростом расходов. Если нынешняя динамика сохранится еще несколько лет, последствия могут оказаться очень серьезными. Во-первых, все большая часть доходов семей будет уходить не на качество жизни, а на ежемесячные платежи банкам. Люди станут меньше тратить на образование, здоровье, отдых и развитие своих детей. Во-вторых, начнет расти количество просроченных кредитов. Любая потеря работы, болезнь или снижение доходов могут привести к тому, что человек окажется в долговой ловушке, выбраться из которой будет крайне сложно. В-третьих, снижение потребительского спроса ударит уже по бизнесу. Когда значительная часть зарплаты уходит на выплаты по кредитам, люди начинают экономить практически на всем. Это означает меньше покупателей, меньше обороты у предпринимателей, меньше рабочих мест и, как следствие, замедление экономики. Наконец, высокая закредитованность населения делает уязвимой всю финансовую систему. Чем больше долгов у граждан, тем сильнее экономика реагирует на любые кризисы — рост цен, снижение курса национальной валюты или повышение процентных ставок. Поэтому рост кредитования сам по себе нельзя считать достижением. Настоящий показатель благополучия — это когда человек берет кредит потому, что хочет развиваться, а не потому, что у него нет другого способа решить жизненные проблемы. Сегодня перед государством стоит гораздо более важная задача, чем просто наращивать объемы банковского кредитования. Необходимо создавать условия, при которых будут расти реальные доходы населения, производительность труда и доступность жилья, образования и медицины. Потому что сильная экономика — это не та, где люди живут в кредит. Сильная экономика — это та, где люди могут позволить себе жить без него. Aholining kredit yuklamasi bir yil ichida 20 foizga oshdi. O‘zbekiston fuqarolarining banklar oldidagi umumiy qarzdorligi allaqachon 235,9 trillion so‘mga yetdi. Birinchi qarashda bunda xavotirli holat yo‘qdek tuyulishi mumkin: odamlar kredit oladi, uy-joy, avtomobil yoki maishiy texnika xarid qiladi. Ammo bu quruq raqamlar ortida ancha jiddiy tendensiya yashiringan. Eng muhim savol kreditlarning qancha ekani emas, balki odamlar ularni nima sababdan olayotganidir. Agar kreditlar biznes ochish, ishlab chiqarishni rivojlantirish yoki uy-joy sotib olish uchun olinayotgan bo‘lsa, bu kelajakka qilingan investitsiyadir. Ammo tobora ko‘proq oilalar davolanish, farzandlar ta’limi, uy ta’miri, bolani maktabga tayyorlash yoki shunchaki keyingi maoshgacha yetib olish uchun qarz olayotgan bo‘lsa, bu aholining real daromadlari xarajatlar o‘sishiga yetmay qolayotganining yaqqol belgisidir. Agar bugungi tendensiya yana bir necha yil davom etsa, uning oqibatlari juda jiddiy bo‘lishi mumkin. Birinchidan, oilalar daromadining tobora katta qismi hayot sifatini yaxshilashga emas, balki banklarga kredit to‘lovlarini amalga oshirishga sarflanadi. Natijada odamlar ta’lim, sog‘liqni saqlash, dam olish va farzandlarining kelajagiga kamroq mablag‘ ajratishga majbur bo‘ladi. Ikkinchidan, muddati o‘tgan kreditlar soni ortadi. Ishini yo‘qotish, kasallik yoki daromadning kamayishi insonni qarz botqog‘iga tushirib qo‘yishi mumkin va undan chiqish juda qiyin bo‘ladi. Uchinchidan, iste’mol talabining pasayishi tadbirkorlarga ham zarba beradi.
История с махаллёй «Лолазор» показала, что мнение жителей может быть услышано. После визита Саиды Мирзиёевой было заявлено, что общественные пространства должны служить людям, а не превращаться в очередные коммерческие стройки. Также было объявлено о проверке подобных объектов по всему Ташкенту. Очень хочется верить, что этот принцип будет применяться не только к одной махалле. Сегодня похожая ситуация складывается в махалле «Куркам» (Чиланзар-5). Между жилыми домами уже ведётся строительство коммерческого объекта, однако жители до сих пор не знают, кто является заказчиком, какие разрешительные документы выданы и на каком основании ведутся работы. Кроме ордера, других документов людям не представили. Мы не против развития города. Но развитие должно происходить открыто, законно и с уважением к жителям. Просим хокимият города Ташкента, компетентные органы и Саиду Мирзиёеву обратить внимание на ситуацию в махалле «Куркам», проверить законность строительства и, при наличии нарушений, принять такие же принципиальные меры, какие были заявлены в отношении подобных объектов в других районах столицы. Закон должен работать одинаково для всех, независимо от района города. «Lolazor» mahallasi bilan bog‘liq voqea shuni ko‘rsatdiki, aholining fikri eshitilishi mumkin. Saida Mirziyoyeva tashrifidan so‘ng jamoat hududlari navbatdagi tijorat qurilishlari uchun emas, balki avvalo odamlar manfaatiga xizmat qilishi kerakligi ta’kidlandi. Shuningdek, Toshkent bo‘ylab shunga o‘xshash obyektlar qonuniyligi yuzasidan tekshiruv o‘tkazilishi e’lon qilindi. Bu tamoyil faqat bitta mahallaga emas, balki barcha shunday holatlarga birdek tatbiq etilishiga chin dildan umid qilamiz. Bugungi kunda shunga o‘xshash vaziyat «Ko‘rkam» (Chilonzor-5) mahallasida ham kuzatilmoqda. Turar joy binolari orasida tijorat obyekti qurilishi boshlangan, biroq aholi hanuzgacha buyurtmachi kimligi, qanday ruxsat hujjatlari berilgani va qurilish ishlari qaysi asosda olib borilayotganidan bexabar. Aholiga orderdan boshqa hech qanday hujjat taqdim etilmagan. Biz shahar rivojlanishiga qarshi emasmiz. Ammo rivojlanish qonuniy, ochiq va fuqarolarning huquq hamda manfaatlarini hurmat qilgan holda amalga oshirilishi kerak. Shu munosabat bilan Toshkent shahar hokimligi, vakolatli davlat organlari hamda Saida Mirziyoyevadan «Ko‘rkam» mahallasidagi vaziyatga e’tibor qaratishni, qurilishning qonuniyligini tekshirishni hamda qonunbuzarliklar aniqlangan taqdirda poytaxtning boshqa hududlaridagi shunga o‘xshash holatlarga nisbatan e’lon qilingan qat’iy choralarni qo‘llashni so‘raymiz. Qonun shaharning qaysi hududi bo‘lishidan qat’i nazar, hamma uchun bir xil ishlashi kerak.
5% налог на вклады не спасут бюджет, пока миллионы теряются из-за чужих ошибок. Omonatlarga 5% soliq ham byudjetni qutqarmaydi, millionlar birovlarning xatolari sabab yo‘qotilar ekan. Iqtisodiyot va moliya vazirligi huzuridagi institut jismoniy shaxslarning bank omonatlaridan olinadigan foiz daromadlariga 5% soliq joriy etishni taklif qildi. Tashabbus mualliflarining hisob-kitoblariga ko‘ra, bu chora davlat byudjetini har yili taxminan 1,4 trillion so‘mga to‘ldirish imkonini beradi. Birinchi qarashda bu g‘oya mantiqli ko‘rinadi. Byudjetga qo‘shimcha mablag‘ kerak. Ammo bunday qarorning bank tizimi uchun oqibatlari, ehtimol, ijobiydan ko‘ra salbiyroq bo‘lishi mumkin. Lekin bundan ham muhimroq savol tug‘iladi: muammo haqiqatan ham davlatda pul yetishmayotganidami? Balki asosiy muammo mavjud mablag‘larning qanday sarflanayotganidadir? Yaqinda Surxondaryo viloyatida bug‘-gaz elektr stansiyasi qurilishi uchun joy noto‘g‘ri tanlangani sababli, obyektga gaz yetkazib berish uchun qo‘shimcha 300 million dollar kerak bo‘lishi mumkinligi haqida ma’lumot paydo bo‘ldi. Agar bu ma’lumot rost bo‘lsa, tabiiy savol tug‘iladi: bunday qimmatga tushgan xato uchun shaxsiy javobgarlikni kim o‘z zimmasiga oladi? Uch yuz million dollar! Bu raqamning mohiyatini bir tasavvur qilib ko‘ring. Bu shunchaki raqam emas. Bu — soliq to‘lovchilarning pullari. Bu mablag‘ evaziga yuzlab zamonaviy maktablar, o‘nlab shifoxonalar, bolalar bog‘chalari, sport majmualari qurish yoki xalq hayotini yaxshilaydigan ko‘plab muhim loyihalarni amalga oshirish mumkin edi. Shundan keyin esa jamiyatga byudjetni to‘ldirishning yangi usullarini izlash taklif qilinmoqda. Men doimo shunday deb kelganman va hozir ham shu fikrdaman: iqtisodiyotimizning asosiy muammosi pulni kam yig‘ayotganimizda emas. Asosiy muammo — umuman bo‘lmasligi kerak bo‘lgan xatolar uchun juda qimmat to‘layotganimizda. Yangi soliqlarni joriy etish mumkin. Yig‘imlarni oshirish mumkin. Qo‘shimcha daromad manbalarini izlash mumkin. Ammo ko‘p million dollarlik xatolar uchun hech kim haqiqiy shaxsiy javobgarlikni o‘z zimmasiga olmas ekan, pul baribir hech qachon yetmaydi. Har bir mansabdor, har bir qaror qabul qiluvchi rahbar shuni tushunishi kerak: agar uning xatosi davlatga yuzlab million dollarga tushgan bo‘lsa, buning uchun nafaqat obro‘ga putur yetishi, balki qonunda belgilangan shaxsiy javobgarlik ham bo‘lishi shart. Faqat shunda xatolar narxini jamiyat to‘lashni to‘xtatadi. Chunki ulkan mablag‘lar noto‘g‘ri rejalashtirish, xatolar va hech kim javob bermaydigan qarorlar sabab yo‘qotilayotgan ekan, byudjetni to‘ldirishning o‘zi bilan muammoni hal qilib bo‘lmaydi. Tejashni odamlardan emas, xatolardan boshlash kerak. Chunki bugun eng katta mablag‘lar aynan o‘sha yerda yo‘qolmoqda. https://t.me/Kaparzo_Islam
Мне очень часто пишут в комментариях люди, которые предлагают объединиться, чтобы самим искать тех, кто жестоко издевается над животными, и сделать с ними тоже самое. Я всегда отвечал одно и то же: мы обязаны действовать только в рамках закона. Потому что самосуд никогда не делает общество справедливее. Но, признаюсь честно, с каждым новым подобным видео становится все сложнее убеждать людей в этом. Когда преступления повторяются снова и снова, когда общество требует ужесточения наказания, а изменений не происходит, у людей возникает ощущение бессилия. Именно это чувство и толкает некоторых к опасным мыслям. Я очень не хочу, чтобы наше общество дошло до той черты, где люди перестанут верить в закон. Поэтому сегодня ответственность лежит прежде всего на тех, кто может изменить ситуацию. Если наказание не станет действительно неотвратимым и соразмерным жестокости преступления, доверие к правовой системе будет только снижаться. Нам нужны не призывы к мести, а такие законы, после которых ни у кого больше не возникнет желания издеваться над беззащитными животными. Menga izohlarda juda ko‘p odamlar yozishadi. Ular birlashib, hayvonlarga shafqatsizlik qilayotganlarni o‘zlari topishni va ularga ham xuddi shunday munosabatda bo‘lishni taklif qilishadi. Men esa doim bir xil javob beraman: biz faqat qonun doirasida harakat qilishimiz kerak. Chunki o‘zbilarmonlik bilan jazolash hech qachon jamiyatni adolatli qilmaydi. Lekin tan olishim kerakki, shunday videolarni har safar ko‘rganimda odamlarni bunga ishontirish tobora qiyinlashmoqda. Jinoyatlar yana va yana takrorlanayotganida, jamiyat jazoni qat’iylashtirishni talab qilayotganida, ammo hech narsa o‘zgarmayotganida, odamlarda qonunga nisbatan ishonchsizlik va ojizlik hissi paydo bo‘ladi. Aynan mana shu tuyg‘u ayrimlarni xavfli fikrlarga yetaklaydi. Men jamiyatimiz qonunga bo‘lgan ishonchini yo‘qotishini mutlaqo istamayman. Shu sababli bugun vaziyatni o‘zgartirish mas’uliyati, eng avvalo, bunga vakolati bor insonlar zimmasida. Agar jazo haqiqatan ham muqarrar va sodir etilgan shafqatsizlikka munosib bo‘lmasa, huquqiy tizimga bo‘lgan ishonch yanada pasayib boradi. Bizga qasos emas, shunday qonunlar kerakki, ulardan keyin hech kim himoyasiz hayvonlarga shafqatsizlik qilishga jur’at eta olmasin.
У нас что, началась эпидемия жестокости? Или объявлен конкурс на самого большого урода, издевающегося над животными? То ли аномальная жара, то ли мы уже потеряли целое поколение, которое снимает издевательства на камеру, смеется и получает от этого удовольствие. Но самое страшное не в том, что сегодня они со смехом убивают кошку или мучают собаку. Самое страшное в том, что завтра с такой же улыбкой они могут причинить зло человеку. Жестокость не остается на одном уровне — она всегда развивается. Перед вами страница этого человека. Каждый должен сам сделать выводы о том, с кем мы имеем дело. И я очень надеюсь, что правоохранительные органы дадут его действиям самую принципиальную правовую оценку. Bizda hayvonlarga nisbatan shafqatsizlik epidemiyasi boshlanib qoldimi? Yoki hayvonlarni qiynash bo‘yicha eng katta razilni aniqlash tanlovi e’lon qilindimi? Yo jazirama issiqning ta’siri, yo biz kamera oldida hayvonlarni qiynab, bundan kulib zavqlanadigan butun bir avlodni yo‘qotib qo‘ydik. Eng dahshatlisi esa bugun ular kulgan holda mushukni o‘ldirayotgani yoki itni qiynayotganida emas. Eng dahshatlisi — ertaga xuddi shu tabassum bilan insonga ham zarar yetkazishi mumkinligidadir. Chunki shafqatsizlik bir joyda to‘xtab qolmaydi — u doimo kuchayib boradi. Mana shu insonning sahifasi. Kim bilan ish ko‘rayotganimiz haqida har kim o‘zi xulosa chiqarsin. Men esa huquqni muhofaza qiluvchi organlar uning qilmishlariga qonun doirasida eng qat’iy huquqiy baho berishiga umid qilaman.
Два противоположных Мира Ikki qarama-qarshi Dunyo https://t.me/Kaparzo_Islam
Общество, которое не умеет защищать самых беззащитных, никогда не станет по-настоящему цивилизованным. Eng himoyasizlarni himoya qila olmaydigan jamiyat hech qachon chin ma’noda sivilizatsiyalashgan jamiyatga aylana olmaydi. https://t.me/Kaparzo_Islam
Складывается очень тревожное ощущение, что в Кашкадарье появилась какая-то страшная «забава» — привязывать животных к автомобилям и волочить их по асфальту. Уже не первый раз общество становится свидетелем подобных кадров. И невольно возникает вопрос: что происходит? Неужели люди начинают соревноваться между собой в жестокости? Я очень надеюсь, что это лишь череда трагических совпадений, а не опасная тенденция. Но если подобные преступления повторяются, значит, общество обязано на них реагировать максимально жестко. Жестокость по отношению к животным — это не шалость и не хулиганство. Это тревожный сигнал. Сегодня человек безжалостно издевается над беззащитным животным, а завтра его жестокость может быть направлена уже против человека. Именно поэтому каждый подобный случай должен получать принципиальную правовую оценку, а виновные — неотвратимое наказание. А оно у нас, к сожалению, для таких уродов, слишком мягкое. Qashqadaryoda qandaydir dahshatli «o‘yin-kulgi» paydo bo‘lgandek juda xavotirli taassurot uyg‘onmoqda — hayvonlarni avtomobillarga bog‘lab, asfalt bo‘ylab sudrab yurish. Bunday dahshatli lavhalarga jamiyat birinchi marta guvoh bo‘layotgani yo‘q. Beixtiyor savol tug‘iladi: nima bo‘lyapti? Nahotki ayrim odamlar shafqatsizlikda bir-biri bilan bellashayotgan bo‘lsa? Juda umid qilamanki, bu faqat fojiali tasodiflarning ketma-ketligi, xolos, xavfli tendensiya emas. Ammo bunday jinoyatlar takrorlanayotgan ekan, demak jamiyat bunga imkon qadar qat’iy munosabat bildirishi kerak. Hayvonlarga nisbatan shafqatsizlik — bu shunchaki ermak ham, bezorilik ham emas. Bu juda xavotirli signal. Bugun inson ojiz bir jonzotni ayovsiz qiynasa, ertaga uning shafqatsizligi boshqa insonga ham qaratilishi mumkin. Shu sababli har bir bunday holat prinsipial huquqiy baho olishi, aybdorlar esa muqarrar ravishda jazolanishi shart. Afsuski, bugungi kunda bunday razillar uchun belgilangan jazo juda yengil.
Кто хочет погулять под водопадом в Китае?
База данных для Потенциальных Маньяков Potensial Manyaklar uchun ma’lumotlar bazasi Bugun ijtimoiy tarmoqlarda navbatdagi dahshatli video tarqalmoqda. Itni avtomobilga bog‘lab, katta tezlikda yo‘l bo‘ylab sudrab ketishgan. Afsuski, bu bunday holatlarning birinchisi emas. So‘nggi vaqtlarda hayvonlarga nisbatan shafqatsiz munosabat bilan bog‘liq shunchalik ko‘p holatlarga guvoh bo‘ldikki, bu endi tasodifiy hodisa bo‘lishdan chiqdi. Bu jiddiy ijtimoiy muammoga aylandi. Va shu yerda oddiy bir savol tug‘iladi. Yana qancha shunday voqea sodir bo‘lishi kerakki, nihoyat barchamiz ayon haqiqatni tan olsak? Amaldagi javobgarlik choralari ishlamayapti. Agar ular ishlaganida, bunday jinoyatlar soni kamaygan bo‘lardi. Ammo buning aksi yuz bermoqda. Ko‘pincha bunday ishlar ma’muriy javobgarlik bilan yakunlanadi. Jinoyat javobgarligigacha esa juda kam holatlar yetib boradi. Shu bilan birga, bir marta ma’muriy jazo olgan shaxs keyingi safar shunchaki ehtiyotkorroq bo‘ladi: kameralarga tushmaslikka harakat qiladi, qilmishlarini yashiradi, ammo o‘z munosabatini har doim ham o‘zgartirmaydi. Shu sababli, mening fikrimcha, qonunchilikni jiddiy qayta ko‘rib chiqish vaqti keldi. Hayvonlarga nisbatan ayniqsa shafqatsiz munosabat uchun birinchi holatning o‘zidayoq jinoyat javobgarligi belgilanishi kerak. Albatta, qilmishning barcha holatlari va og‘irlik darajasini inobatga olgan holda. Jarimalar ham haqiqatan sezilarli bo‘lishi kerak. Mening fikrimcha, ular kamida 50 million so‘mdan boshlanishi lozim. Shundagina jazo ramziy emas, balki haqiqiy ogohlantiruvchi omilga aylanadi. Inson bunday qilmishi nafaqat sudlanganlikka, balki juda katta moliyaviy oqibatlarga ham olib kelishini anglaganida, bunday jinoyatni sodir etishdan oldin o‘n marta o‘ylaydi. Ammo choralar faqat shular bilan cheklanib qolmasligi kerak. Mening fikrimcha, hayvonlarga nisbatan o‘ta shafqatsiz munosabat uchun sudlangan shaxslarga nisbatan jamiyat uchun potensial xavf tug‘diruvchi shaxslarning maxsus ma’lumotlar bazasini yaratish masalasini ko‘rib chiqish zarur. Agar bu qonun bilan nazarda tutilsa, ushbu bazaga ularning DNK ma’lumotlari ham kiritilishi mumkin. Bu nima uchun kerak? Har bir bunday shaxs albatta odamlarga qarshi jinoyatchiga aylanadi, degani emas. Bunday deyish noto‘g‘ri bo‘lardi. Ammo mutaxassislar uzoq yillardan buyon hayvonlarga nisbatan shafqatsizlik keyinchalik zo‘ravonlik bilan bog‘liq xatti-harakatlar xavfini oshiruvchi omillardan biri bo‘lishi mumkinligini ta’kidlab kelmoqda. Aynan shuning uchun davlat nafaqat jazolashi, balki ehtimoliy jinoyatlarning oldini olishi ham kerak. Bundan tashqari, bunday jinoyatni sodir etgan shaxs maxsus bazaga kiritilishi va uning DNK ma’lumotlari qonunda belgilangan tartibda saqlanishini anglashning o‘zi ham kuchli psixologik to‘siqqa aylanishi mumkin. Kelajakda og‘ir jinoyat sodir etilgan taqdirda uni aniqlash imkoniyati sezilarli darajada oshishini bilish ko‘pchilikni keyingi zo‘ravonlikdan qaytarishi mumkin. Biz juda ko‘p hollarda fojia yuz berganidan keyingina harakat qila boshlaymiz. Holbuki, davlatning vazifasi faqat sodir bo‘lgan jinoyatlarni tergov qilish emas, balki ularning oldini olishdir. Hayvonlarga nisbatan bunday jinoyatlar uchun javobgarlik yumshoq bo‘lib qolayotgan ekan, biz yana va yana yuraklarni larzaga soladigan videolarni ko‘rishda davom etamiz. Hayvonlarga bo‘lgan munosabat mushuk yoki itlarni sevish masalasi emas. Bu qanday jamiyatni barpo etayotganimiz haqidagi masaladir. Shafqatsizlikka qonun qat’iy baho beradigan jamiyatnimi? Yoki hech qanday dahshatli narsa sodir bo‘lmayotgandek yashashda davom etadigan jamiyatnimi?
Почему я верю в Президента? Nega men Prezidentga ishonaman? https://t.me/Kaparzo_Islam
Haqiqiy vaziyatni ko‘rish esa shunchalik qiyinlashadi. Ehtimol, unga xalq hamma narsadan mamnun, deb chin dildan axborot berishar. Ehtimol, unga shunday deyishar: «Siz xalq uchun shuncha ish qildingiz, ular esa baribir norozi». Aynan shunday gaplar har qanday rahbarni quyidagi fikrga olib kelishi mumkin: «Balki nazoratni kuchaytirish kerakdir». Lekin tarix shuni ko‘rsatadiki, ishonchning o‘rnini taqiqlar bilan to‘ldirib bo‘lmaydi. Shaxsan men davlat boshqaruvi tizimida haqiqiy va tubdan yangilanish bo‘lishini juda istardim. Shunchaki ko‘zbo‘yamachilik uchun qilinadigan kadr almashinuvlari emas. Balki tizimning chuqur yangilanishi. Lavozimga tayinlashda asosiy mezon shaxsiy sadoqat emas, balki professionallik bo‘lishi kerak. Amaldor faqat o‘z rahbari oldida emas, xalq oldida ham javobgar ekanini tushunishi kerak. Shuning uchun men kamida tuman va shahar hokimlarini to‘g‘ridan-to‘g‘ri saylash jiddiy oldinga qadam bo‘lishi mumkin, deb anchadan beri hisoblayman. Inson ertaga uning faoliyatiga aynan aholi baho berishini tushunsa, uning odamlarga bo‘lgan munosabati muqarrar ravishda o‘zgaradi. Men xato qilayotgan bo‘lishim mumkin. Bular faqat mening shaxsiy mulohazalarim. Lekin bugun men islohotlarning taqdiri Prezident shaxsidan ko‘ra, davlat apparatini o‘zgartirish qobiliyatiga ko‘proq bog‘liq, deb hisoblayman. Chunki kuchli davlatni bir insonning o‘zi qurmaydi. Uni kuchli institutlar barpo etadi. Kuchli institutlar esa mas’uliyatsiz, professionalliksiz va jamiyat bilan doimiy muloqotsiz mavjud bo‘la olmaydi. Mana shunday fikrlar.
Bugun O‘zbekiston Respublikasi Prezidentining tug‘ilgan kuni. Shu munosabat bilan men uning o‘zi haqida emas, balki unga bo‘lgan shaxsiy munosabatim haqida gapirmoqchiman. Menga juda ko‘p bir xil savol berishadi: «Nega, bo‘layotgan barcha voqealarga qaramay, siz hali ham Prezidentga ishonishda davom etyapsiz?» Bugun men ana shu savolga xotirjamlik va samimiyat bilan javob bermoqchiman. Avvalo shuni aytib qo‘yay: men hech kimni ishontirish yoki fikrini o‘zgartirish niyatida emasman. Men doimo boshqalarning fikrini hurmat qilganman va har bir inson vaziyatga o‘z nuqtai nazaridan qarash huquqiga ega, deb hisoblayman. Agar menga asosli va mantiqiy dalillar keltirilsa, ularni qabul qilishga tayyorman. Lekin dalil bilan his-tuyg‘uning o‘rtasida farq bor. Afsuski, bugun shaxsiy alam tahlilning o‘rnini butunlay egallab olgan odamlar juda ko‘p. Provokatorlar bor. Divan ekspertlari bor. Faqat soxta akkauntlar orqali fikr bildiradiganlar ham bor. Ular ham mamlakatimiz fuqarolari va o‘z fikrini bildirish huquqiga ega. Lekin men sizlarga bo‘layotgan voqealarga biroz boshqacha nuqtai nazardan qarashni taklif qilmoqchiman. Keling, 2016 yilga qaytaylik. Shavkat Mirziyoyev hokimiyat tepasiga kelganida, bizni oldinda nima kutayotganini hech kim to‘liq bilmas edi. Avvalgi qattiqqo‘l boshqaruv modeli davom etadimi yoki mamlakat haqiqatan ham o‘zgara boshlaydimi? Shundan keyin dastlabki qarorlar qabul qilina boshlandi. Yillar davomida hech qanday zaruratsiz yopib qo‘yilgan yo‘llar ochildi. Prezident hududlarga borib, odamlar bilan uchrasha boshladi. Virtual qabulxona tashkil etildi. Valyutani erkin ayirboshlashga ruxsat berildi. Iqtisodiy islohotlar boshlandi. Jamoatchilik kengashlari paydo bo‘ldi. Odamlar uzoq yillardan keyin birinchi marta o‘z ovozi nimanidir anglatishini his qilishdi. Bu islohotlarning natijalarini turlicha baholash mumkin. Lekin o‘zgarishlar boshlanganini inkor etib bo‘lmaydi. Endi o‘zingizga oddiy bir savol bering. Agar 2016 yildan keyin hech narsa o‘zgarmaganida… Agar mamlakat eski qoidalar asosida yashashda davom etganida… Bugun biz davlatdagi muammolarni ochiq muhokama qila olarmidik? Menimcha, javob aniq. Ha, bizda so‘z erkinligi hali mukammal emas. Ha, ba’zida u cheklanadi. Ha, ba’zan bahsli qarorlar qabul qilinadi. Lekin bugun jamoatchilikning munosabati hokimiyat hisobga olishga majbur bo‘lgan omilga aylandi. Bu ham o‘zgarish. Endi boshqa bir vaziyatni tasavvur qiling. Siz mamlakat Prezidenti bo‘ldingiz. Siz keng ko‘lamli islohotlar o‘tkazmoqchisiz. Lekin atrofingizda o‘nlab yillar davomida butunlay boshqacha qoidalar asosida yashagan ulkan davlat apparati turibdi. Odamlar. Klanlar. Aloqalar. Manfaatlar. Bunday tizimni bir necha yil ichida o‘zgartirish mumkinmi? Men bunga qattiq shubha qilaman. Shuning uchun mamlakatdagi barcha muammolarni «Hamma narsaga Prezident aybdor», degan gap bilan izohlash mumkin, deb o‘ylamayman. Aksincha. Bo‘layotgan voqealarni qanchalik ko‘p kuzatsam, o‘zimga shunchalik ko‘p boshqa savolni beraman. Tizimning o‘zi ichida bu islohotlarga qarshilik ko‘rsatayotgan kuchlar yo‘qmikan? Atrofga qarang. Gaz bilan bog‘liq muammolar. Elektr energiyasidagi uzilishlar. Narx-navoning o‘sishi. Ayrim amaldorlarning takabburligi. Korrupsiya. Har bir shunday inqiroz avtomatik ravishda davlat rahbarining obro‘siga zarba beradi. Shunda tabiiy savol tug‘iladi. Bu kimga foydali? Axir jamiyat islohotlarga bo‘lgan ishonchini butunlay yo‘qotsa, eng avvalo eski o‘yin qoidalarini qaytarishni istaydiganlar yutadi. Men hamma voqea aynan shunday kechyapti, deb qat’iy aytmayapman. Faqat sizlarga bu ehtimol haqida ham o‘ylab ko‘rishni taklif qilyapman. Meni tashvishlantirayotgan yana bir masala bor. Menimcha, Prezidentni oddiy odamlardan asta-sekin uzoqlashtirishyapti. Uning har bir tashrifi deyarli davlat miqyosidagi maxsus operatsiyaga aylanib qolyapti. Hamma narsa oldindan tayyorlanadi. Hamma narsa chiroyli qilib ko‘rsatiladi. Lekin rahbar bilan jamiyat o‘rtasidagi jonli muloqot qanchalik kamaysa, ayrim amaldorlarga hamma narsa yaxshi degan soxta manzarani yaratish shunchalik oson bo‘ladi.