Liberated ViewPoint دیدگاه آزاد؛

🔴 سیگنال‌های امضای یک یادداشت ✍🏽 علی آزادی نخستین گام دولت ترامپ در قبال ایران حاوی چند نکته کلیدی و یک سیگنال واضح درباره تمایل کاخ سفید برای توافق با تهران بود. 🔻 نخست، ترامپ به جای صدور دستور اجرایی، یک یادداشت درباره احیای فشار حداکثری را امضا کرد. اقدامی که به لحاظ عملی تاثیر چندانی بر وضعیت موجود نخواهد داشت و در عین حال سیگنال‌های مهمی درباره سیاست او در قبال تهران ارسال می‌کند. 🔻 دوم، ترامپ حین امضای این یادداشت تاکید کرد که «در این زمینه تردید دارد»، «آن را دوست ندارد»، و «امیدوار است نیازی به استفاده از آن نباشد». او تلویحاٌ گفت که علی‌رغم میل خود و تنها به دلایل سیاسی (یا احتمالاُ به رسم مهمان‌نوازی از بی‌بی) این یادداشت را امضا می‌کند. 🔻 سوم، اگر ترامپ قصد داشت اقدامی جدی و مؤثر در راستای اعمال تحریم و کاهش فروش نفت ایران انجام دهد، می‌توانست با صدور یک دستور اجرایی بندرگاه‌ها و پالایشگاه‌های چینی را هدف بگیرد که بسته تحریمی مربوط به آن‌ها پیش از این توسط وزارت خزانه‌داری طراحی شده، در اختیار OFAC قرار گرفته و به سرعت قابل اجراست. 🔻 چهارم، واضح است که ترامپ قصد ندارد با ارسال سیگنال‌های خصمانه خللی در مسیر شکل‌گیری مذاکرات احتمالی ایجاد کند و مسیر توافق را از پیش مخدوش یا مسدود کند. در عین حال او می‌خواهد این پیام را بدهد که در صورت عدم پیشرفت در مسیر توافق، او همچون گذشته گزینه‌های سرسختانه نیز در اختیار دارد. 🔻 پنجم، همه این‌ها را در این بک‌گراند تصور کنید که ترامپ میزبان نخست‌وزیر کشوری بود که لابی‌های قدرتمند و متنفذ آن نقش کلیدی در تعیین سیاست‌های آمریکا درباره ایران و خاورمیانه دارند و احتمالاُ چنین سیاستی را به هیچ وجه نمی‌پسندند. این اقدام بطور حساب‌شده‌ای درست پیش از دیدار ترامپ و نتانیاهو برنامه‌ریزی شده بود. او نتانیاهو را در عمل انجام‌شده قرار داد و حد و حدود خود در زمینه ایران را برای تل‌آویو ترسیم کرد. به‌نظر می‌رسد که با وجود فشار لابی‌ها او حاضر نیست با سیاست‌های جنگ‌طلبانه بی‌بی درباره ایران بطور بی‌قید‌وشرط همراه شود، دست‌کم در شرایط فعلی. 🔻 ششم، در حالی که دیگر خبری از چهره‌هایی چون پمپئو و بولتون نیست تا برای سیاست‌ها و خواسته‌های ترامپ محدودیت ایجاد کنند، ترامپ می‌گوید «خواهان توافق با ایران است» و «این [توافق] با او ساده خواهد بود»، چرا که تنها خواسته او این است که «ایران نباید به سلاح هسته‌ای دست پیدا کند» و «مقامات ارشد زیادی در ایران هستند که سلاح هسته‌ای نمی‌خواهند». دیگر نه خبری از شروط ۱۲گانه پمپئو است، نه برنامه موشکی، نه فعالیت‌های منطقه‌ای، نه حقوق بشر (که هرگز بطور جدی مطرح نبوده)، و نه حتی کاهش توانمندی‌های هسته‌ای غیرتسلیحاتی. 🔻 هفتم، اگرچه ممکن است آنچه ترامپ می‌گوید با آنچه در عمل انجام می‌دهد متفاوت باشد، اما از نخستین اقدام دولت ترامپ درباره ایران چنین برداشت می‌شود که او در حال حاضر (همچون گذشته) قصد دارد مسیر مذاکره و توافق با تهران را تسهیل کند، اما بر مبنای تجربه دور اول ریاست‌جمهوری خود این‌بار روشی متفاوت را برای رسیدن به این هدف در پیش گرفته است. ترامپ در دولت نخست خود برای ترغیب تهران به توافق، روش سرسختانه و قلدرمآبانه را امتحان کرد که با مسدود کردن مسیر تفاهم عملاُ بی‌نتیجه ماند. 🔻 و در آخر، متن این یادداشت شامل جزئیات اغلب تکراری است و لحن به مراتب تندتری دارد، اما به نظر می‌رسد که سیگنال‌هایی که در حاشیه آن ارسال شد اهمیت بسیار بیشتری از متن آن دارد. از سوی دیگر علی‌رغم گفته‌های ترامپ، فرآیند مذاکرات احتمالی بسیار پیچیده، زمان‌بر و پرچالش است، شکل‌گیری هیچ توافقی را تضمین نمی‌کند، و قطعاً آنطور که ترامپ می‌گوید (یا تصور می‌کند) ساده نخواهد بود. با این حال بعید است که جمهوری اسلامی فرصتی بهتر از این پیدا کند و اگر حاکمیت کمی ذکاوت و درایت به خرج دهد (که چندان مسبوق به سابقه نیست) چنین شانسی را از دست نخواهد داد.

John Mearsheimer: US President Donald Trump will not be able to ethnically cleanse Gaza nor resolve the Ukraine war Mearsheimer tells host Steve Clemons that Arab governments fear “the risk of being overthrown by their populations” should they bend to Trump’s desire to “clean out” the Palestinian people in Gaza. On Ukraine, Mearsheimer predicts a “frozen conflict” without a peace treaty, and warns that Trump should stop “slapping around” US allies if he wants their cooperation in Europe, Latin America and Asia.

John Mearsheimer discusses with Piers Morgan the return of President Donald Trump. Professor Mearsheimer takes the surprising view that Hamas is winning the war against Israel, admonishing both Trump and Netanyahu’s continued push for the group’s total destruction. 🔸Key Points: - Trump, Biden and what the new presidency means for the Middle East - Will the US attack Iran? - "Israel's principal goal was to ethnically cleanse the Palestinians" - "Hamas has effectively won" - "There is no purely military solution to this problem " - Can Mearsheimer see a normalisation of relations between Israel and Saudi Arabia? - Will Netanyahu last much longer? - "Russia is clearly winning in Ukraine" - "Trump's comments on sanctions are divorced from reality" - Piers: "If Russia's so strong, why did they need troops from North Korea?" - "Remarkably foolish of the West to not shut down this war a long time ago" - Is it more likely China will make a move on Taiwan?

Mehdi Hasan , Benny Morris #HeadtoHead

John J. Mearsheimer talks to Al Jazeera’s Rawaa Auge about the wars in Gaza, Ukraine and Lebanon and how global and regional powers support and arm the belligerent parties. Mearsheimer also weighs in on the 2024 US presidential election, and the minefield that is US foreign policy. #CentreStage

با درگذشت جیمی #کارتر، یادآوری می‌کنیم مطلب چندی پیش کانال را که درباره توطئه تیم #ریگان و همدلی با نظام ایران برای عدم آزادی گروگانها قبل از انتخابات 1980 ارائه کردیم. روایت جذاب نویسنده معروف آمریکایی درباره وقایع آن دوران و معاملات دولت جمهوریخواه ریگان با ایران در سالهای پس از انقلاب را نیز بشنوید. کارتر در 100 سالگی درگذشت. @usgelections

🎥 معامله با ترامپ ممکن است؟ 🔶 بخش دوم گفتگوی رحمان قهرمان‌پور و هادی خسروشاهین 🔻رحمان قهرمانپور: در کشور، غرب را دیگری هویتی خود تعریف کرده‌ایم. چگونه نیروهای داخلی حاضر به توافق با آن می‌شوند؟! در زمان برجام، شرایط کشور با امروز متفاوت بود؛ جمهوری اسلامی احساس می‌کرد در موضع قدرتمندی هست و اوضاع اقتصادی هم بهتر بود، به همین دلیل، پای میز مذاکره رفت. جمهوری اسلامی به دلیل مسائل هویتی، اگر هم بخواهد توافق بزرگی کند، نمی‌تواند. هادی خسروشاهین: شرایط نسبت به گذشته پیچیده‌تر هست، اما حوزه‌هایی هم برای مصالحه با ترامپ وجود دارد. معامله جامع و کامل با واشنگتن ممکن نیست، اما می‌توان به انجام معامله‌های موردی اندیشید. از ابزارهایی که جمهوری اسلامی می‌تواند برای گفتگو به‌کار بگیرد مذاکره بر سر وضعیت منطقه است. آمریکا خواهان وارد شدن در جنگ نیست، ایران هم از حیث منطقه‌ای ابزارهایی دارد که می‌تواند آنها را اهرم کند. 🎞 فیلم کامل این گفتگو در یوتوب آزاد: https://youtu.be/Mo-WfANUaMs ✅ حمایت «ارزی» و «ریالی» از آزاد 🆔@AzadSocial

🎥 همه چیز درباره معامله با ترامپ 🔶 بخش اول گفتگوی رحمان قهرمان‌پور و هادی خسروشاهین 🔻رحمان قهرمان‌پور: شرایط نسبت گذشته تغییر کرده است. خاورمیانه بعد از ماجرای ۱۱ سپتامبر اولویت اول آمریکا بود و وارد آن شد. اما امروز اولویت اول آمریکا، هم برای هر دو حزب سیاسی آن و هم نزد افکار عمومی، مسئله چین است،‌ نه خاورمیانه و جریان غالب در آمریکا خواهان توافق با ایران نیست. 🔻هادی خسروشاهین: خاورمیانه‌ستیزی در پایگاه رای آقای ترامپ موج می‌زند. برای پرداختن به ارجحیت آمریکا که همان رقابت با چین است، ترامپ مجبور خواهد بود بخش مهمی از تاسیسات و دارایی‌های خود را از خاورمیانه آزاد کند. این مستلزم رویکردی جایگزین گذشته و حل مسئله با ایران است. 🎞 فیلم کامل این گفتگو در یوتوب آزاد: https://youtu.be/8bM6tq4tgWo 🔺حامی این گفت‌و‌گو: موسسه فرهنگی هنری سایه‌ی سرو آزاد ✅ حمایت «ارزی» و «ریالی» از آزاد 🆔@AzadSocial

آخرین نظرسنجی نیویورک‌تایمز/سیه‌ناکالج در هفت ایالت کلیدی (‌Battleground States) که امروز منتشر شده نشان می‌دهد که کاملا هریس و دانلد ترامپ در Rust Belt و Sun Belt همچنان شانه‌به‌شانه هم پیش می‌روند، حاشیه برتری نامزدها کوچکتر از حاشیه خطای نمونه‌گیری است،…

آخرین نظرسنجی نیویورک‌تایمز/سیه‌ناکالج در هفت ایالت کلیدی (‌Battleground States) که امروز منتشر شده نشان می‌دهد که کاملا هریس و دانلد ترامپ در Rust Belt و Sun Belt همچنان شانه‌به‌شانه هم پیش می‌روند، حاشیه برتری نامزدها کوچکتر از حاشیه خطای نمونه‌گیری است، و رقابت تنگاتنگ‌تر از آن است که بتوان درباره نتیجه احتمالی صحبت کرد. و این یعنی همه چیز به توان کمپین‌ها در جلب آرای مردد ایالت‌های کلیدی در ساعات آینده بستگی دارد.

«سال زندگی خطرناک ایران» (بخش ۳) سومین چالشی که از حرکت به سمت ساخت زرادخانه هسته‌ای - حداقل در کوتاه یا میان‌مدت - ناشی می‌‌شود، فروپاشی احتمالی هرگونه چشم‌انداز استفاده از برنامه هسته‌ای به‌عنوان اهرمی برای رهایی از تحریم‌های بین‌المللی است. در اواخر سپتامبر، دولت پزشکیان در حال ارزیابی وضعیت با قدرت‌های غربی بر روی پارامترهای بالقوه تعامل مجدد بود. اگر تهران تسلیحات هسته ای تولید کند، شرکت کنندگان اروپایی در توافق هسته ای ۲۰۱۵ (فرانسه، آلمان و بریتانیا) تقریباً به طور قطع در آن تماس‌های آزمایشی تجدید نظر خواهند کرد. در عوض، آنها برای بازگرداندن تحریم‌های سازمان ملل که بر اساس آن توافق لغو شده بودند و طبقه‌بندی مجدد جمهوری اسلامی به‌عنوان تهدیدی برای امنیت بین‌المللی بر اساس منشور سازمان ملل اقدام خواهند کرد. علی واعظ، مدیر پروژه ایران در گروه بین‌المللی بحران در پایان می‌نویسد: برای رهبران ایران، افشای ناگهانی آسیب‌پذیری‌های آن ممکن است به افزایش اشتها برای ریسک دامن بزند - خطراتی که ممکن است امیدوار باشند شکست‌های فزاینده را جبران کرده و از شکست‌های آینده جلوگیری کند. با این حال، تغییر دکترین هسته‌ای آن بعید است که معضلات راهبردی جمهوری اسلامی را حل کند. حرکت به سمت سلاح هسته ای احتمالاً در کوتاه مدت منجر به درگیری خواهد شد. در درازمدت، حتی دستیابی به بازدارندگی نهایی، لزوماً رژیم را در برابر مخالفان داخلی و دشمنان خارجی که همچنان به بهره برداری از اطلاعات ضعیف، ضعف در تسلیحات متعارف، اقتصاد شکست خورده، و فرسایش مشروعیت آن ادامه می‌دهند، محافظت نمی‌کند.

«سال زندگی خطرناک ایران» (بخش ۲) واعظ می‌نویسد که رهبران ایران احتمالاً خود را تنها در مواجهه با انتخاب‌های بد می‌دیده‌اند: بایستند و آنچه از بازدارندگی رو به افول در قبال دشمن و اعتبار در قبال متحدان باقی مانده بود، دست بشویند، یا یک بار دیگر با وجود خطر حمله متقابل بزرگ‌تر از سوی اسرائیل وارد معارضه شوند. با اندک هشدار قبلی، ایران دومین حمله مستقیم خود را به اسرائیل در اول اکتبر انجام داد، که وزارت دفاع ایالات متحده آن را دو برابر اندازه حمله آوریل تخمین زد. پرتاب ۱۸۰ موشک بالستیک که برخی به دو پایگاه هوایی ارتش اسرائیل آسیب وارد کردند، امری که که ممکن است نگرانی‌هایی را در مورد احتمال حملات آینده ایران ایجاد کند، اگرچه هم ارتش اسرائیل و هم مقامات ارشد ایالات متحده تأثیر آنها را از نظر عملیاتی "ناکارآمد" ارزیابی کردند. نویسنده با اشاره به توصیه علنی جو بایدن به اسرائیل مبنی بر عدم حمله به تأسیسات هسته‌ای و نفتی ایران و نیز کمپین‌های نظامی مداوم اسرائیل در غزه و لبنان ، می‌نویسد که این ممکن است کمی انتقام اسرائیل که یوآو گالانت، وزیر دفاع اسرائیل، «مرگ‌بار، دقیق و به‌ویژه شگفت‌انگیز» توصیف کرده را کاهش دهد. اما حتی اگر بتوان این دور از مبادلات تنش را مهار کرد، ممکن است یک بار دیگر یک تعویق موقت باشد. این تحلیل‌گر می‌افزاید، با ناتوانی نیروهای نیابتی، شکست دومین رگبار موشکی ایران در وارد کردن خسارات قابل توجه، و توان برتر نظامی و اطلاعاتی دشمنان، بدون شک دست جمهوری اسلامی ضعیف شده است. جای تعجب نیست که بخش رو به رشدی در طبقه سیاسی و شبکه های تبلیغاتی نظام با صدای بلندتر فراخوان‌هایی را بر زبان می‌آورند که قبلاً زمزمه می‌شد: کنار گذاشتن تظاهر صلح آمیز برنامه هسته‌ی و حرکت به سمت سلاح‌سازی به عنوان عامل بازدارنده نهایی. بیل برنز، رئیس سیا، اخیراً تخمین زده است که «زمان تسلیح» (Breakout Time) ایران - مقدار زمان لازم برای غنی‌سازی مواد شکافت‌پذیر کافی برای یک بمب - «یک هفته یا کمی بیشتر» است. پس از آن فقط چند ماه بیشتر طول می کشد تا آن را به یک سلاح قابل تحویل تبدیل کنید. با توجه به ماهیت پیشرفته فعالیت‌های هسته‌ای ایران، و همچنین عقب‌نشینی‌ها در دیگر بازوهای سه‌گانه راهبردی‌اش، تهران هم انگیزه و هم فرصتی برای تصمیم‌گیری دارد که مدت‌ها به تعویق انداخته است. با این حال، به سه دلیل، این مرحله می تواند به جای حل مشکلات، آن‌را پیچیده کند. اولین مورد این است که حتی اگر تأسیسات هسته‌ای ایران از اقدام تلافی جویانه اولیه اسرائیل در امان بمانند، حرکت به سمت تسلیحات، که برنز ارزیابی می‌کند «نسبتاً زود» شناسایی می‌شود، می‌تواند توسط اسرائیل و ایالات متحده به عنوان یک عامل محرک تلقی شود و سایت‌های هسته‌ای کلیدی ایران دقیقاً در تیررس اسرائیل و احتمالاً ایالات متحده قرار می‌گیرد. و اگرچه اسرائیل می تواند به تأسیسات هسته ای بسیار غنی و پراکنده ایران آسیب وارد کند، اما تنها ایالات متحده می تواند برنامه ایران را به طور قابل توجهی به عقب براند. مشکل دوم مشکلی است که از قضا با اقدامات خود دولت ایران بر آن تاکید شده است. با تمایل خود تهران برای انجام حملات متعارف علیه نه یک بلکه دو قدرت مجهز به سلاح هسته‌ای در سال جاری، یعنی اسرائیل و پاکستان، ادعای دستیابی به سلاح هسته‌ای به‌عنوان عامل بازدارنده نهایی، تضعیف شده است. به عبارت دیگر، اگر هدف ایران نه تنها تضمین بقای رژیم، بلکه منصرف کردن دشمنان از حملات متقابل باشد، انتظار بهبود بازدارندگی با ابزارهایی که نتوانسته‌اند خود تهران را بازدارند، عجیب به نظر می‌رسد.

«سال زندگی خطرناک ایران» (بخش ۱) علی واعظ: تغییر دکترین هسته‌ای، بازدارندگی ایران را تقویت نخواهد کرد نشریه فارن افرز مترجم: علی آزادی در حالی‌که به تازگی فشار جریان تندرو در تهران برای تغییر دکترین هسته‌ای و حرکت به سمت تسلیح برنامه اتمی ایران افزایش یافته، برخی تحلیلگران چنین اقدامی را یک اشتباه راهبردی و افتادن در یک تله خطرناک تلقی می‌کنند که بیش و پیش از ترمیم بازدارندگی، به شکل‌گیری اتحاد بین‌المللی علیه تهران و احتمال تقابل مستقیم ایران و آمریکا خواهد انجامید. مدیر پروژه ایران در گروه بین‌المللی بحران در مقاله‌ای که نشریه فارن‌افرز منتشر کرده تحلیل می‌کند که وضعیت موجود می‌تواند منجر به افزایش اشتهای تهران برای ریسک کردن شود. ریسکی که ممکن است رهبران ایران را به جبران شکست‌های فزاینده و جلوگیری از شکست‌های آینده امیدوار کند. با این حال، به باور این تحلیلگر، تغییر دکترین هسته‌ای بعید است که معضلات راهبردی را حل کند. او نوشته است: «حرکت به سمت سلاح هسته ای احتمالاً در کوتاه مدت منجر به درگیری خواهد شد. در درازمدت، حتی دستیابی به بازدارندگی نهایی، لزوماً کشور را در برابر مخالفان داخلی و دشمنان خارجی که همچنان به بهره برداری از اطلاعات ضعیف، ضعف در تسلیحات متعارف، اقتصاد شکست خورده، و فرسایش مشروعیت آن ادامه می دهند، محافظت نمی کند». علی واعظ، رئیس پروژه ایران در گروه بین‌المللی بحران در مقاله‌ای با عنوان «سال زندگی خطرناک ایران» توضیح داده است که چگونه شکست استراتژی، اشتهای ریسک تهران را افزایش می‌دهد و سپس به نقد این ایده پرداخته است که تغییر دکترین هسته‌ای منجر به احیای بازدارندگی تضعیف‌شده ایران می‌شود. او نوشته است: طی چهار دهه، جمهوری اسلامی ایران در تلاش برای حفظ خود، طرح نفوذ منطقه‌ای و بازدارندگی دشمنان، در سه پروژه سرمایه‌گذاری کرده است: تأمین مالی و تسلیح شبکه‌ای از متحدان غیردولتی، توسعه موشک‌های بالستیکی که بتوانند به رقبایش برسند، و راه‌اندازی یک برنامه هسته‌ای که می‌توان آن را کاهش داد تا منافع اقتصادی به ارمغان آورد یا برای تحویل سلاح هسته‌ای از آن استفاده کرد. به باور واعظ، «شکست در مورد اول، نتایج مختلط از مورد دوم، و عدم قطعیت در مورد سوم به طور فزاینده‌ای این استراتژی را زیر سوال برده است». او با اشاره به عملیات وعده صادق ایران در آوریل که از قبل و به‌طور غیرمستقیم به ایالات متحده اعلام شده بود، می‌افزاید: عملیات وعده صادق ممکن است در رقابت دیرینه اسرائیل و ایران بی‌سابقه بوده باشد، اما نتوانست بازدارندگی را برای تهران تقویت کند. اسرائیل به سرعت با حمله به تأسیسات پدافند هوایی در نزدیکی اصفهان پاسخ داد و آسیب‌پذیری‌های سپاه پاسداران را در فاصله‌ای نه چندان دور از تأسیسات هسته‌ای متعدد آشکار کرد و تهران را حداقل به‌طور موقت از حمله مستقیم دیگری به اسرائیل باز داشت. دولت ایران این حادثه را کم اهمیت جلوه داد. اما در اواخر ژوئیه، آسیب‌پذیری ایران توسط یک عملیات دیگر اسرائیل که نمی‌توان آن را به راحتی نادیده گرفت، بیشتر نمایان شد: کشته شدن اسماعیل هنیه، رهبر حماس در حالی که او برای مراسم تحلیف مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور ایران در تهران بود. این بار و با وجود لفاظی های تند، رژیم آتش خود را حفظ کرد. تلاش ایالات متحده برای برقراری آتش‌بس در غزه، یک دلیل منطقی را ارائه داد، و همچنین هشدارهایی به دولت جدید ایران مبنی بر اینکه تلاش‌هایش برای بهبود روابط با غرب قبل از اینکه آزمایش شود، خدشه‌دار خواهد شد. افزایش تعداد کشتی‌های جنگی و جت‌های جنگنده ایالات متحده در منطقه، و نگرانی از اینکه اسرائیل با قدرتی قاطع در برابر واکنش ایران تلافی خواهد کرد، احتمالاً ترازوی تهران را برای اقدامات بیشتر منحرف کرده است. با این حال، به عقیده رئیس پروژه ایران در گروه بین‌المللی بحران، این یک تعویق موقت بود. مذاکرات غزه هیچ پیشرفت آشکاری به سمت آتش‌بس نداشت، در حالی که اسرائیل شروع به تشدید عملیات در جبهه شمالی خود علیه حزب الله در لبنان یکی از نزدیک ترین متحدان ایران کرد. عملیات 17 سپتامبر که باعث انفجار در هزاران پیجر مورد استفاده کادرهای حزب الله شد، آغاز حمله ای بود که در کمتر از دو هفته، حدود 16 فرمانده ارشد حزب الله و همچنین رئیس آن، حسن نصرالله را کشت. حملات اسرائیل به حزب‌الله هم به خاطر ظرفیت‌های اطلاعاتی و هم توانایی‌های نظامی که آشکار کردند، از جمله توانایی نفوذ در ارتباطات داخلی و ردیابی عوامل این گروه قابل توجه بود. با توجه به دریافت بیش از چند عملیات مخفی اسرائیل در گذشته، از جمله علیه سایت‌ها و پرسنل هسته‌ای، تهران ممکن است دیگر خود را از چنین عملیات‌های اسرائیل مصون نبیند.

✅ خسروشاهین: بازی از بازدارندگی خارج شده است 🔹برای ایران و اسرائیل از دید خودشان دلایل موجهی وجود دارد که هر دو بازیگر در شرایط معمای امنیتی قرار گرفتند و این معمای امنیتی با گذشت زمان کاهش پیدا نمی کند بلکه حتی مسیر افزایش خواهد داشت. 🔹نه در اسرائیل و نه در ایران وجود دارد و هر یک با راهبردهای البته متفاوتی تلاش می‌کنند به نوعی به نقطه‌ای از بازدارندگی از دید خود برسند، بازی از مسیر بازدارندگی خارج شده و وارد مارپیچ شدیم و این مارپیچ معمای امنیتی را تشدید می کند. 🔹این مکانیسمی که درون این مارپیچ جریان دارد بدون اینکه این دو بازیگر بخواهند یا مبتنی بر خطوط قرمز آنها باشد وارد یک دوره‌ای از تصاعد فزاینده تنش می شوند که نمی‌دانیم چقدر طول می کشد که با توجه به آن عنصر و مولفه‌ای که از بروزان نقل کردم شرایط را بسیار پیچیده تر و خطرناک‌تر می‌کند. 🌐 nournews.ir 🆔 @Nournews_IR

🎥خسرو شاهین: نبود حزب الله یعنی دو‌مینوی بی‌ثباتی 🔹اگر فرض بگیریم که پروژه اسرائیل محقق می‌شود و از فردا حزب‌اللهی نخواهیم داشت، نبود حزب الله بی شک یعنی دو مینوی بی‌ثباتی . نه در لبنان بلکه در مجموعه‌های امنیتی بزرگ یعنی در عراق، در سوریه و غیره! آیا ماحصل این هرج و مرج به نفع اسرائیل خواهد بود؟ تجربه امریکای ۲۰۰۳ در عراق به ما نشان می دهد که فضای آنارشیک و هرج و مرج به زیان Nation state عمل می کند. 🔹۲ اکتبر ۲۰۲۳ یعنی ۵ روز قبل از ۷ اکتبر، آقای سالیوان مقاله در فارن‌افرز و می گوید سیاست ما باعث برقراری آرامش در منطقه به خصوص در غزه شده است. ۵ روز پس از آن ۷ اکتبر رخ می دهد. تمام برنامه ها بهم می ریزد. 🔹در حال حاضر برای دکترین دولت بایدن از کلمه رهبری بدون هژمونی استفاده می کنند یعنی امریکا دیگر قادر نیست به دلیل استهلاکی که قدرت او یا قدرت هژمونیک او داشته، قادر نیست هژمونی را داشته باشد. شاید بتواند رهبری کند اما دیگر نمی تواند هژمون باشد. یکی از منابع این افول هژمون درگیری یا جنگهای بی پایان امریکا در منطقه است. 🔹آن چه من می بینم افزایش معضل امنیتی برای اسرائیل است، حتی اگر بگوییم حزب الله از میان می رود که من خیلی در این مورد تردید دارم، حزب الله به حیات خود ادامه می‌دهد و حتی احتمال اینکه دوباره به نقطه ای که قبلاً بود برگردد وجود دارد به دلیل اینکه شرایطی که برای لبنان بوجود می آید شرایط هرج و مرج و بی ثباتی است. 🌐 https://nournews.ir/n/193266 🆔 @Nournews_IR

🎥خسرو شاهین: هم ستون بازدارندگی امریکا با شکست مواجه شده و هم ستون دیپلماسی 🔹برای اینکه بتوانیم روابط یکساله بین ایالات متحده امریکا و اسرائیل را توضیح دهیم به نظرم، باید توافق ابراهیم شروع کنیم. توافقی که شرایط را از دید امریکایی‌ها مهیا می‌کرد تا بتوانند بعد از مدت‌ها درگیری و دل مشغولی در منطقه خاورمیانه، زمینه را برای چرخش استراتژیک خود به شرق آسیا فراهم کنند. 🔹مفروضه‌ای که از دولت ترامپ آغاز شد و اتفاقاً در دولت بایدن هم تداوم پیدا کرد این بود که توافق ابراهیم ایجاد شود، گسترش پیدا کند و از طریق پروژه عادی سازی امکانی برای جذب اسرائیل در ترکیبات امنیتی بوجود آید و در نهایت مهار ایران و شرایطی بوجود بیاید که ایالات متحده بتواند این چرخش راهبردی را انجام دهد. 🔹تمام سرمایه سیاسی، نظامی و دیپلماتیک امریکا روی این دو کلیدواژه و یا بهتر است بگوییم روی این دو ستون استوار شده بود. بازدارندگی یعنی شما از طریق تهدید به تنش، نه خود تنش، رفتارهای تهاجمی را مهار کنید و در عین حال این کفایت نمی‌کند و از طریق دیپلماسی تنش‌ها را محدود کنید. 🔹در شرایطی که امروز واقع شدیم به نظر می‌رسد هم ستون بازدارندگی امریکا با شکست مواجه شده و هم ستون دیپلماسی. دلیل خیلی مهم و راهبردی آن این است که دو بازیگر مهم این منطقه یعنی ایران و اسرائیل در وضعیت معمای امنیتی قرار گرفته‌اند. 🌐 https://nournews.ir/n/193266 🆔 @Nournews_IR

https://donya-e-eqtesad.com/fa/tiny/news-4111790 @IRANPOLITICALSTUDIES

جان جی. میرشایمر، استاد روابط بین‌الملل دانشگاه شیکاگو و نظریه‌پرداز رئالیسم تهاجمی در این ویدئو بطور خلاصه توضیح می‌دهد که لابی اسرائیل چگونه در عرصه عمومی و صحنه سیاسی آمریکا نقش‌آفرینی می‌کند. نخست، کنترل و جهت‌دهی به گفتمان عمومی و روایت قالب درباره اسرائیل تا مطمئن شوند سیاست‌ها و اقدامات اسرائیل مورد نقد و نکوهش قرار نگیرد؛ ساز و کاری که به باور میرشایمر بطور فزاینده‌ای ناکارآمدتر می‌شود. دوم، نفوذ بر سیاستمداران در کنگره و دستگاه‌های اجرایی برای اطمینان کامل از «حمایت بی‌قیدوشرط» آن‌ها از اسرائیل. میرشایمر می‌گوید: «اینگونه نیست که همه این سیاستمداران اسرائیل را دوست داشته باشند و احساس کنند که باید از اسرائیل حمایت کنند زیرا ارزش های ما مشترک است یا یک دارایی استراتژیک است. آنها این کار را تا حد زیادی از روی ترس انجام می‌دهند، از ترس اینکه لابی به آنها حمله کند، و آن‌ها را از مقام خود برکنار کند».

An excellent analysis by Kim Ghattas during her interview with Fareed Zakaria.