نیلوسوفی

یعنی می‌شود انسان را تعریف کرد؟ چاله‌ای که در خیابان قدم می‌زند در خودش غذا می‌ریزد شعر می‌ریزد و هرگز به انتهایش نمی‌رسی و هیچکس ابتدایش را ندیده است. -گروس عبدالملکیان-

حالا همیشه نه ولی اکثر وقتا

because the winners lose more than losers ever will.

https://youtu.be/4bMfYky-8FE?is=610pFnfXY-QvoQ08

حرف های زیادی برای گفتن وجود دارد که هیچگاه به زبان نمی آوریم .شاید این حرف ها دلیل سیر شدن انسان ها از زندگی میشود. شاید گاهی تنها راه زنده ماندن حرف زدن است

در این اوقات تعلیق فیلم معرفی کنید فیلم های خیلی خوب

در فصل آخر بخش دوم، "گرایش به سوی رنج" موضوع جالبی رو بررسی میکنه. چرا در هنر به رنج گرایش داریم؟ ارسطو در شعر شناسی (بوطیقا) نوشته است، «ما از نگریستن متفکرانه به تصاویر دقیق چیزهایی که منظر حقیقی آنها برایمان دردآور است لذت می بریم، همچون شکل زشت ترین حیوانات و مردار آنان سبب این امر .... این است که کنش فهم خود لذتی فراوان در پی دارد.» دلیلش را چنین می‌شمارد که: وقتی در هنری با محتوای منفی غوطه‌ور می‌شویم هیجانات مثبت را همراه با هیجانات منفی تجربه می‌کنیم. تمام این نتایج با نظریه مهم هیجان به نام نظریه ارزیابی هماهنگ است: برداشت و تفسیر ما از یک موقعیت بر واکنش ما به آن موقعیت اثر گذار است. آگاهی ما از ورود به واقعیتی مجازی در کانون بحث قرار دارد میدانیم که هیچ لزومی ندارد به شکلی واقعی به موقعیت منفی واکنش نشان دهیم. . هنر با محتوای منفی ما را به درون‌نگری درباره هیجان های منفی خودمان فرا می خواند. همچنین کمک میکند به این فکر کنیم که این واکنش ها چه رابطه‌ای با واکنش دیگران به آثار هنری مشابه دارند با اینکه طبیعی است به چگونگی احساس تأثر و همدلی و ترسمان نسبت به مصیبت روی صحنه [یا فیلم] توجه کنیم، چنین واکنشی در مواجهه با مصیبتی واقعی ناشایست و در واقع خودپسندانه خواهد بود.

میان مردم عقل از هر چیز بهتر تقسیم شده است. چراکه هرکس بهره خود را از آن چنان تمام می‌داند که مردمانی که در هر چیز دیگر بسیار دیرپسندند، از عقل بیش از آنکه دارند آرزو نمی‌کنند.

بود شاهی در جُهودان ظلم‌ساز دشمنِ عیسی و نصرانی گُداز عهدِ عیسی بود و نوبتْ آنِ او جانِ موسی او و موسی جانِ او شاهِ اَحْوَل کرد در راهِ خدا آن دو دَمسازِ خدایی را جدا گفت استادْ اَحْوَلی را کَاندَر آ رو بُرون آر از وِثاق آن شیشه را گفت اَحوَل: زان دو شیشه من کدام پیشِ تو آرَم؟ بکُن شرحِ تمام گفت استاد: آن، دو شیشه نیست، رو اَحوَلی بگذار و افزون‌ْبین مشو گفت: ای اُستا، مرا طعنه مزن گفت اُستا: زان دو، یک را دَر شکن چون یکی بشکست، هر دو شد ز چشم مَرد، اَحوَل گردد از مَیلان و خشم شیشه یک بود و به چشمش دو نمود چون شکست او شیشه را، دیگر نبود خشم و شَهوَت مرد را احوَل کند ز استقامت روح را مُبْدَل کند چون غَرَض آمد، هنر پوشیده شد صد حجاب از دل به سوی دیده شد چون دهد قاضی به دل رُشْوَت قرار کی شناسد ظالم از مظلومِ زار شاه، از حِقْدِ جُهودانه چنان گشت اَحوَل، کَالْاَمانْ یا رَب اَمان صد هزاران مؤمنِ مظلوم کُشت که پناهم دینِ موسی را و پُشت -مثنوی معنوی

پس کی نوبهار میرسه تا در آن کوشم که خوش دل باشم؟

ممنون فهمیدم.

من مدت ها بود به این اقا فکر میکردم و امروز دوست خوبم عکسشو واسم فرستاد. ولی اسمشو یادمون نیست و ازتون میخوام اگر اسم این اقا رو یادتونه بهم بگید ممنون