🌜𝑳𝑼𝑵𝑨 𝑳𝑨𝑵𝑫 𝑪𝑯𝑨𝑵𝑵𝑬𝑳🌛

از همان روزی که دست حضرت قابیل گشت آلوده به خون حضرت هابیل ... صحبت از پژمردن یک برگ نیست وای، جنگل را بیابان می‌کنند دست خون‌آلود را در پیش چشم خلق پنهان می‌کنند هیچ حیوانی به حیوانی نمی‌دارد روا آنچه این نامردمان با جان انسان می‌کنند صحبت از پژمردن یک برگ نیست فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست فرض کن یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست فرض کن جنگل بیابان بود از روز نخست در کویری سوت و کور در میان مردمی با این مصیبت‌ها صبور صحبت از مرگ محبت، مرگ عشق گفتگو از مرگ انسانیت است

در جست‌وجوی موفقیت... گاهی بزرگ‌ترین تفاوت آدم‌ها در این نیست که چه چیزی دارند؛ در این است که هر شب با چه فکری سرشان را روی بالش می‌گذارند. بعضی‌ها دغدغه‌ی خوش‌گذرانی دارند و بعضی دیگر، تمام جوانی‌شان را صرف فکر کردن به آینده‌ای می‌کنند که هنوز نرسیده است. خسته‌کننده‌ترین بخش زندگی، سخت کار کردن نیست؛ این است که بارها از نقطه‌ی صفر شروع کنی و هر بار مجبور شوی ثابت کنی که هنوز امیدت را از دست نداده‌ای. اینکه هر مسیر را امتحان کنی، شکست بخوری، دوباره برخیزی و باز هم ادامه بدهی؛ نه به این دلیل که عاشق سختی هستی، بلکه چون راه دیگری برای رسیدن به رؤیاهایت نمی‌بینی. گاهی انسان تصمیم‌هایی می‌گیرد که دیگران آن را فرار می‌نامند، در حالی که آن تصمیم فقط تلاشی برای ساختن آینده‌ای بهتر است. هیچ‌کس دلش نمی‌خواهد روزی برسد که آرزوهایش را به خاطر ناتوانی مالی یا محدودیت‌های زندگی دفن کند. هیچ‌کس دوست ندارد فقط تماشاگر زندگی باشد. تجربه، همیشه از دل موفقیت به دست نمی‌آید. گاهی بزرگ‌ترین درس‌ها را شکست‌ها به انسان می‌دهند. اعتمادهای اشتباه، تصمیم‌های عجولانه و انتخاب‌هایی که بهای سنگینی دارند، شاید انسان را برای مدتی از مسیر دور کنند؛ اما اگر اراده‌ای برای ادامه باشد، همان شکست‌ها تبدیل به پله‌هایی برای رشد خواهند شد. امروز دیگر آن آدمِ دیروز نیستم. یاد گرفته‌ام که هیچ راه ارزشمندی بدون صبر ساخته نمی‌شود. یاد گرفته‌ام که بعضی از مقصدها، بهای سنگینی دارند و فقط کسانی به آن‌ها می‌رسند که حاضر باشند این بها را بپردازند. شاید مسیر طولانی باشد، شاید بارها زمین بخورم و شاید رسیدن دیرتر از چیزی باشد که انتظارش را دارم؛ اما هنوز باور دارم آینده را کسانی می‌سازند که بعد از هر شکست، دوباره از جا بلند می‌شوند. من به معجزه باور ندارم؛ به ادامه دادن باور دارم. چون گاهی تنها چیزی که بین انسان و رؤیاهایش فاصله می‌اندازد، فقط یک تصمیم است؛ تصمیم برای تسلیم نشدن.

انسان، عجیب‌ترین مسافر این جهان است. تمام عمرش را صرف رسیدن می‌کند، بی‌آنکه از خود بپرسد مقصد کجاست. برای به دست آوردن چیزهایی می‌جنگد که روزی ناچار است همه را پشت سر بگذارد. گاهی آن‌قدر سرگرم ساختن آینده می‌شود که زیباییِ امروز را فراموش می‌کند. حقیقت این است که زندگی، مسابقه‌ای برای جلو زدن از دیگران نیست؛ سفری برای شناختن خویشتن است. بزرگ‌ترین فریب این دنیا، مقایسه کردن خود با دیگران است. هر انسانی داستانی دارد که هیچ‌کس از فصل‌های پنهان آن خبر ندارد. آنچه مردم از یکدیگر می‌بینند، تنها ظاهر زندگی است؛ نه شب‌های بی‌خوابی، نه اشک‌های پنهانی و نه نبردهایی که در سکوت با آن‌ها جنگیده‌اند. به همین دلیل، عاقل کسی است که به جای حسرت خوردن برای زندگی دیگران، به ساختن شخصیت خود مشغول باشد. زمان، دیر یا زود، حقیقت همه‌چیز را آشکار می‌کند. چهره‌ها تغییر می‌کنند، نقاب‌ها می‌افتند و انسان‌ها همان‌گونه که هستند، شناخته می‌شوند. آن روز، نه ثروت ارزش دارد، نه شهرت و نه تعریف مردم. تنها چیزی که باقی می‌ماند، انسانیتی است که در دل دیگران به یادگار گذاشته‌ای. پس اگر قرار است چیزی از تو در این دنیا بماند، بگذار اخلاق، صداقت و مهربانی‌ات باشد؛ زیرا نام انسان‌ها با دارایی‌هایشان ماندگار نمی‌شود، بلکه با کردارشان در یادها می‌ماند. ✍️ «انسانِ آگاه، پیش از آنکه جهان را تغییر دهد، خویشتن را دگرگون می‌کند.» #فلسفه #اندیشه #تفکر #حکمت #زندگی #آگاهی #انسان #حقیقت #آرامش #خودشناسی #خرد #تأمل #مطالعه #بینش #موفقیت #اخلاق #سکوت #دانایی #نویسنده #تلنگر

#غیرت #لطف #انسانیت #مردانگی لطف بیش از حد گهی توهین برخویش است و بس؛ خر چه میفهمد دلیل نیکی انسان به چیست؟ پاسخ نان و نمک از دست بی غیرت مجو؛ حُرمت و مردانگی درمکتب نامرد نیست •

#رفاقت #مردانگی #دلنوشته سالهاست که رفاقت را باختیم چون!؟ این میدان؛ میدان معامله بود نه مردانگی.. •

#دنیا #فراموشی #روزگار #دلی قبرای کهنه رو فقط بارون تر میکنه؛ دیر میفهمی چه ساده میشود؛ از یادرفت •

فرمولِ زندگی: هر روز، یک قدم رو به جلو 1) زندگی را با شوق شروع کن. 2) همین امروز، یک قدم بردار. 3) لبخندت را سرمایه کن. 4) ناامیدی را کنار بگذار. 5) از شکست‌ها نترس. 6) زندگی کوتاه است؛ مهربان باش. 7) هر روز، فرصت تازه است. 8) اگر سخت شد… فقط نفس بکش. 9) دل را سبک کن. 10) تلاش کن؛ بی‌وقفه. 11) به خودت ایمان داشته باش. 12) برنامه بریز و عمل کن. 13) خاطره خوب بساز. 14) امروز را زندگی کن. 15) ترس را به حرکت تبدیل کن. 16) آرام برو، اما ادامه بده. 17) رشد کن، مقایسه نکن. 18) عشق و امید تزریق کن. 19) برای خودت هم وقت بگذار. 20) هر بار زمین خوردی، بلندتر

اعتماد مثل یک برگ کاغذ است؛ وقتی مچاله شود، حتی اگر آن را صاف کنی، دیگر مثل روز اول نخواهد شد. بعضی آدم‌ها با یک دروغ، یک بی‌توجهی یا یک رفتار نادرست، قلب کسی را می‌شکنند و فکر می‌کنند با یک «ببخشید» همه‌چیز درست می‌شود. اما زخم‌هایی که بر دل انسان می‌ماند، همیشه با عذرخواهی درمان نمی‌شوند. قبل از اینکه کسی را ناراحت کنیم، باید به این فکر کنیم که شاید آن شخص با هزاران مشکل در زندگی‌اش در حال جنگیدن باشد و ما با رفتارمان باری دیگر بر دوش او اضافه کنیم. مهربانی هزینه‌ای ندارد، اما ارزشش از هر چیزی بیشتر است. اگر اعتماد کسی را داری، قدرش را بدان؛ چون به دست آوردن اعتماد سال‌ها زمان می‌خواهد، اما از دست دادنش فقط چند ثانیه. و اگر باعث ناراحتی کسی شدی، شجاعت عذرخواهی داشته باش؛ زیرا انسان‌های بزرگ اشتباه نمی‌کنند، بلکه اشتباهات خود را می‌پذیرند و جبران می‌کنند.

زندگی امروز ما پر از فشار، دغدغه و تغییرات سریع است؛ اما در دل همین سختی‌ها، یک حقیقت مهم پنهان است: هیچ شرایطی همیشگی نیست. گاهی خسته می‌شویم، گاهی فکر می‌کنیم راهی وجود ندارد، اما درست همان لحظه‌هایی که همه‌چیز سخت‌تر به نظر می‌رسد، ما در حال قوی‌تر شدن هستیم. مشکلات برای نابود کردن ما نیستند؛ برای ساختن ما هستند. زندگی قرار نیست همیشه آسان باشد، اما قرار است قابل عبور باشد. هر روزی که می‌گذرد، یک فرصت تازه است؛ حتی اگر دیروز سخت بوده باشد. مهم این است که امروز را از دست ندهیم. آدم‌هایی موفق‌ترند که بیشتر از بقیه ادامه داده‌اند، نه کسانی که کمتر مشکل داشته‌اند. پس اگر امروز درگیر نگرانی، کار، درس یا آینده هستی، یادت باشد: تو تنها نیستی، و این مسیر بالاخره روشن می‌شود. آرام پیش برو، اما متوقف نشو.

راضی کردن دیگران با دروغ کار راحتیه؛ راضی کردن خودت برای گفتن دروغ سخته؛ البته اگه وجدان داشته باشی

همہ مستیم ولے ڪیست ڪہ عاشق باشد؟ بـا دلِ گم شدہ از خویـش مـوافق باشد؟ بسترِ باغچہ گرم است، ڪہ مریم شده‌ ایم ڪیست در داخلِ مُرداب، شقـایق بـاشد؟ وقتِ شـادے همہ لبخندِ تو را مے بوسند خوشترآن دوست ڪہ هم شانه‌ٔ هق هق باشد. فرصتِ آینـہ سنـگ است ، بـزن تا شاید پشـتِ آیینـہ، خـداونـدِ حقـایـق بـاشد. عشق دریاۍجنون است وخطر می‌بایست دل در این ورطه‌ ے پُر حادثـہ، قایق باشد. گوهرت را بہ ڪسے بخش ڪـہ لایق باشد نـہ ڪـہ دل دل زدنت ، آینـه‌ے دق بـاشد

رسم دنیا درهمین است آنکه آمد رفتنی ست بعدِ رفتن نام نیکت بر زبانها ماندنی ست تا توانی خلق را ازخود مرنجان با سخن آنکه بالاتر نشیند ، آخرش افتادنی ست عمرو جانت گرچه عمر نوح هم باشد ولی شیشه ی عمرگرانم عاقبت بشکستنی ست ثروتت بند است برشب شهرتت با یک تبی عاقبت ثروت به دست وارثان بسپردنی ست دل مبند بر مال دنیا ، مالِ دنیا بی وفاست خرقه ی زرهم بپوشی سیم و زرنابردنی ست ‍

اگر انسان ماجراجویی پیشه کند، بی تردید تجربه هایی کسب می‌کند که دیگران از آن محرومند. ما برای در پیش گرفتن این سفر، شیر یا خط انداختیم. شیر آمد؛ یعنی باید رفت. و ما رفتیم. اگر خط هم می‌آمد و حتی اگر ده بار پشت سر هم خط می‌آمد، ما آن را شیر می‌دیدیم و به راه می‌افتادیم. انسان میزان همه چیز است. نگاه من است که به همه چیز معنا می‌دهد. ما می‌خواستیم اینگونه باشد و شد. مهم نبود که آیا شتابزده تصمیم گرفتیم یا نه. مهم آن بود که گام در راهی می‌گذاشتیم که دوست داشتیم. ما به راه افتادیم و رفتیم و رفتیم. هنگامی که باز گشتیم دیگر آن آدم پیشین نبودیم. عوض شده بودیم، سفر نگاه ما را به اوج ها برده بود. بزرگ تر شده بودیم…

چند روزیست که از کار دلم می گیرد در همین کوچه و بازار دلم می گیرد زندگی در تب خود کرده مرا سخت دچار آه از واژه ی ناچار دلم می گیرد می نشینم نفسی تازه کنم می بینم از نگاه در و دیوار دلم می گیرد روز شب می شود وشب به سحر می آید دارد از این همه تکرار دلم می گیرد سال ها دل به هوای رخ دلداری بود حال در لحظه ی دیدار دلم می گیرد یار هم باعث دلگرمی من نیست که نیست از تپش های تن یار دلم می گیرد من که از هد هد واز سار خوشم می آید امشب از منطق عطار دلم می گیرد خسته ام خسته تر از هر چه نباید باشم گاه هر ثانیه صد بار دلم می گیرد و در این قرن یخی مطمئنم یک روزی پیش چشمان پرستار دلم می گیرد تن من خالی از این دغدغه ها خواهد شد و خداوند نگهدار دلم خواهد شد

زندگی کوتاه‌تر از آن است که دل‌مان را درگیر آدم‌هایی کنیم که ارزش ماندن ندارند

هیچوقت برای فهمیده شدن فریاد نزنید! آنکه شما را بفهمد،صدای سکوتتان را بهتر میشنود.

تایپ من ادمیه که وقتش رو برامن خالی میکنه، نه وقت های خالیشو بامن پر کنه

همه میگن میگذره،ولی نمیدونن تا بگذره چی برما میگذره

برای هر کسی که رفتنی است، فقط باید کنار ایستاد و راه باز کرد؛ به همین سادگی...