از غرب تماس میگیرم..

تاریخ را بچرخان تا عاشقی پیدا کنی دل داده باشد، و سکوت کند... اگر نبود، اسم تو را خواهم نوشت در صفحه‌ی نامردان.

و البته حسم بر اینکه یه جمع دخترونه نجاتم خواهد داد. امیدوارم.

دلم می‌خواد یه رفیقی داشته باشم که به هیچ پلنی نه نگه.

حسرت نبودنم در تهران رو توی قلبم بیدار کردی. طاقت نیاورد. تیکه تیکه شد. توام برام تیکه تیکه شدی.

لذت بارونی که تابستون می‌باره، از پاییز و زمستون بیشتره.‌

ای مرگ از چه نظر قوی پنداشتی مرا؟ نه جانی گرفتی، نه زنده نگه داشتی... عوض هر کسی، نشستی و چای‌ام را تازه کردی.

مامان‌بزرگم وقتی می‌خواست از یه شخص خیلی خاص تعریف کنه، می‌گفت:«از چهره‌اش نور می‌باره.» این جمله بعد دیدن فاروق برای من جا افتاد که اصلا یعنی چی. این مرد سراسر نور عه. خودش، پادکستش و سلیقه‌ی بی‌نهایت زیباش در موسیقی.

گفتن شبیه چپی‌هایی شده‌ام که برای ساواکی‌ها کمین کرده‌ان. تو گویی چریکی‌ام در سیاهکل!

هر بار که کتابی به دستم برمی‌دارم با خودم عهد می‌بندم که حتما راجع بهش خواهم نوشت. اما تنها چیزی که یادم می‌مونه اینکه چقدر و به چه شدت باهاش گریه کردم.

اگه با تنهاییت دوست شدی، گوش کن.

نمی‌دونم دیدید یا نه! یه ژانری راه افتاده از اینکه میری کتابفروشی، از کتاب‌هایی که می‌خواستی بخری اما نتونستی بخری عکس میگیری و به اشتراک می‌ذاری:

موقع دیدنش از ته قلبم خوشحال شدم. ورقش زدم و باهاش خداحافظی کردم.

اگر فراموشم کردی، دیگه سعی نکن به یادم بیاری.

فراموش شدن خودت یعنی فراموش شدن زخم‌هایی که داشتی، خاطره‌هایی که ساختی، لبخند بی‌ریختت، صدات و...

این روزها میخام برای آدم‌ها پیدا نشدنی باشم. که ندونن کجام. چه حسی دارم. به چی مشغولم. و یواش یواش فراموش بشم. برای همیشه.

اینقدر به خودت و سرنوشتت اعتماد داشته باش که حتی اگر تاریک‌ترین روزها رو داشتی و بدترین‌ها داشت سرت میومد، به خودت بگی عیب نداره، من صبورم. تو هنوز سالهای زیادی قراره زندگی کنی، شاید یکی دو سال سختی رو داشته باشی ولی بعدش اگه معجزه بشه چی؟ من می‌گم می‌شه، تو صبوری کن.