شبیه‌یک‌شعرِناتمام؛

و چون تو رویایی،زیاد می‌خوابم؛ •محمود درویش؛

کشورم تنها جایی‌ست که می‌تواند، عمیق ترین اندوه را در دلم بکارد و در همان دل،با شکوه ترین شادی را برویاند. هیچ کس و هیچ چیز چنین قدرتی برمن ندارد.

برگشتن از راهی که با ذوق رفتم،بدترین چیزیه که تجربه کردم.

در جهانی دیگر...🔮

و ناگهان زندگی ما بر باد رفت...

خوشا عشق و خوشا خون جگر خوردن خوشا مردن! خوشا از عاشقی مردن؛

ببخش اگر غم این روزها امانم را بریده، کاش می‌شد فقط شانه‌هایت را برایم جا بگذاری.

هزارتا رویا می‌میره تا بفهمی زندگی رویایی نیست؛

او شبیه وطن بود؛ زخمی،غمگین،زیبا و همیشه در حال جنگ... و من شبیه یک وطن پرست عاشق ویرانه هایش بودم!

Maybe i died of Covid in 2020 and this is hell.

ای زندگی بگذر ز من بیزارم از تو؛

آن روزها، تلخ‌ترین نسخه‌ی خودم را زندگی می‌کردم؛ آن‌قدر خسته، عصبی، کلافه و دل‌شکسته بودم که گاهی خودم را نمی‌شناختم.