مَہــوا؛

‏زندگیم هر روز داره “تازه کجاشو دیدی، این که چیزی نیست” تر میشه.

سلامت روانیم الان ازهمه چیز برام مهمتره... دیگه‌حوصله رفتارای چرت وپرتت و رو فاز بودنتونو ندارم؛ حتی شما دوست عزیز!

-آنها تو را از دست می‌دهند و شبّخیر.✨

19 مرداد سال 1405

هرچی بیشتر میفهمی بیشتر بی‌معنی میشه خیلی‌چیزا.

انسان بودن چیز سختیه، تو زندگی بعدی میخوام ابر باشم.

‏همه‌ی بهونه‌ها دروغن، هر کی بخواد میتونه.

‏”تجربه شد“ هام داره میره برای جلد سوم.

ببخشید امروز نمیتونم بیام مهمون اومده ( سگ افسردگی)

00:00

« گر بدانی حالِ من، گریان شوی بی‌اختیار »

تو چه ميدانى كه من؛ براىِ يكبار برخاستن، چند هزار بار فرو ريختم…:)

‏یکی از چیزایی که این روزا خیلی داره اذیتم میکنه احساس هدر رفتنه. ‏جوونیم، پتانسیلم، روزها و زمان انگار همشون دارن هدر میرن و من هیچ کاری از دستم برنمیاد.

آدما انگار قرارداد بستن که تا پینشون کنی و اسمشونو سیو کنی گند بزنن و خودشونو از چشمت بندازن.

خدایا من به اون ‹یُسرا› پس از ‹العُسرِ› سخت نیازمندم.

‏اشرف مخلوقات هرشب به هر دری می‌زنه که با خودش و غمش کنار بیاد.

‏یه کارایی می‌کنم که هم سیخ نسوزه، هم کباب، بعدش میبینم حتی دستمم سوخته.

انقد مغزم خستست ازهمه چی که نمیخام تا یه مدت با هیچکس صحبتی داشته باشم!...