متین و دوستانش

دلِ آهو فقط جایی میمونه که امن باشه و نترسه…

کسایی که «برام آهنگ می‌فرستن، چند وقت یه بار یادم می‌افتن زنگ میزنن حالمو می‌پرسن، تولدمو یادشون می‌مونه، علاقه مندیامو می‌دونن، برام کتاب می‌خونن، هودیا و تیشرتاشونو باهام شریک می‌شن، اگه ازم ناراحتن میان بهم می‌گن، همونقدر که براشون ارزش قائلم برام ارزش قائلن، بهم احساس ناکافی بودن نمی‌دن، منو به چیزی نمی‌فروشن و برای حفظ رابطه‌مون اندازه‌ی من تلاش می‌کنن»؛ قلبمو لمس میکنن.

من واقعا هیچ پلنی برای ایران جمهوری اسلامی ندارم؛ اگه اینا موندگار باشن واقعا من دیگه نمیتونم بمونم، منظورم تو ایران نیستا، کلا نمیتونم بمونم.

چیزی که تو این مملکت فهمیدم، این هست که همیشه باید بگی ندارم، حالم خوب نیست، بدبختم، بیچارم، داره بهم بد میگذره، کلا لحظه‌ای که ببینن حالت خوبه و داری تلاش میکنیو از پس زندگی تنهایی بر میای، حالشون بد میشه و با تک تک سلول‌ های وجودشون بهت حسادت میکنند،مثل یک بیمار سایکوپت برات حواشی درست میکنند و وجودشون پر از تنفر میشه نسبت بهت. حتی در نزدیک ترین افراد خانواده این احساس وجود داره تا فک و فامیل های دسته چندم.

تا اینترنتا قطع نشده برید به کسی دلتنگشین پیام بدین:)))

۹ مرداد. شبِ تولدم. توی این‌روزای غمناک که معلوم نیست تا کِی ادامه داشته‌باشه. قلبِ همه‌ی ما درد می‌کنه. کلمات به سقف دهنم چسبیده. بیرون نمیاد. میخندم، با مهربونی تموم جواب تبریک‌هارو میدم، اما خشم و سکوتِ عجیبِ چشمام، از چشمام، بله. گذر کن، سوال نپرس. یک…

برای بندر عباس که میتونست دبی باشه. برای کیش که میتونست مالدیو بشه. برای شیراز که میتونست مصر باشه. برای اهواز که میتونست قطر باشه. برای اصفهان که میتونست ایتالیا باشه. برای تهران که میتونست لس آنجلس باشه. و برای ایرانی که میتونست بهشت باشه. لعنت بهتون 💔.

هیچ مادری فرزندش را برای بدرقه تا چوبه دار بزرگ نمیکند و هیچ حکومتی با بیشتر کردن قبرها ماندگار نمی‌شود..

هر کاریم توی ۵.۵.۵ کنی گنگ تر از اونی که روی سنگ قبرش زده ۰۴.۱۰.۱۸ یا ۰۴.۱۰.۱۹ نیستی .

دوباره باهم چشم تو چشم میشیم ولی من دیگه مثل قبل نگات نمیکنم.

میبینی‌پرِغصم‌‌از‌کارات‌ولی‌میگیرم‌گردن‌غماتو...🩶

Last Dance...

من قبل از توهم تنها بودم ولی تنهایی قبل تو کجا، تنهایی بعد تو کجا...