منِ درحال تکامل

اتفاقا من دوست دارم برای چیزای کوچیک ذوق کنم. برای زیبایی‌های ساده، موفقیت‌های کوچیک و لحظه‌های معمولی زندگی. برای خیلی چیزا ذوق میکنم چونکه فکر میکنم حال خوب نباید فقط به اتفاقای بزرگ یا آدمای خاص وابسته باشه و بلدم از زندگی لذت ببرم. شاید قدرت من هم همین باشه که با خیلی چیزا خوشحال میشم، پس کسی نمیتونه به این راحتی‌ها حال خوبمو ازم بگیره.

هیچ‌وقت به چیزی که کمتر از لیاقتته قانع نشو، فقط بخاطر اینکه بی‌تابی و واسه چیزی که لایقشی صبور نیستی. یه چیزای کوچیکی روی وجودمون یه آسیب‌هایی وارد میکنن که تا سالها جاشون میمونه.

اصلا قوی بودن دلیل نمیشه غر نزنم.

با ذوق ناخنای جدیدم می‌میرم.

بعضی وقتا حس میکنم صدام حتی به خودمم نمیرسه دیگه.

آدمایی که می‌تونم پیششون خود واقعیم باشم برام خیلی ارزشمندن.

وقتی یکی بهم میگه پرتوقعی با خودم میگم دقیقا‌ فقط خودم میدونم کم‌توقع بودن چه بهایی برام داشته. واسه همین دیگه از اینکه پرتوقع به نظر بیام مشکلی ندارم.

آرامش واسه من از اونجایی شروع شد که فهمیدم قرار نیست برای موندنِ چیزی بجنگم. هرچی برای من باشه می‌مونه.

آخ میمیرم واسه وقتایی که مامانم یهویی میاد بغلم می‌کنه و یه چنتا قربون صدقه‌‌م میره. خستگیم در میره.

یه جورایی تو صورتت میزنه میگه همینه که هست

خلاصه بگم زندگیه دیگه

تو نمی‌فهمی چطوری ولی خانواده خوب تو رو نجات میده.