New kossher

‏به زندگیم که نگاه می‌کنم می‌بینم کتابا همیشه نجاتم دادن، فیلما، سریالا و موزیکا. آدما؟ نه، هیچوقت.

برای صمیمیت از دست رفته هیچ غلطی نمیشه کرد؛ بیخودی دست و پا نزنید.

از جنگ می‌میریم برایشان کافی نیست با دست خودشان هم می‌میریم.

اینجا هرکس که هنوز انسانیت و شرف دارد عزادار است، عزادار زندگی‌ای که نکرد و زندگی‌هایی که ندید. آرزوهایی که از آن‌ها گذشت و آرزوهایی که زیر خاک رفتند. لطفا به خدا بگویید اینجا نفسِ زندگی به شماره افتاده، جمهوری اسلامی‌ات پایش را از گلوی مردمی که زندگی را بیشتر از مرگ دوست داشتند بر نمی‌دارد.

بشدت دوست دارم ادمی پیدا بشه که بهش عشق بدم، نمیدونم ولی انگار نیاز دارم به یکی محبت کنم که ترس از دست دادنش رو نداشته باشم، یا به عبارت دیگه بوی امنیت بده و من بتونم به راحتی عشقمو در اختیارش بزارم. ولی خب در کل توی این دوره و زمونه بعید میدونم که همچین…

من واقعاً دلم نمی‌خواست از آدم‌های موردعلاقه‌م ناامید بشم.

من تورو برای چیزی بخشیدم که اگه همون کارو من انجام میدادم، ازم متنفر میشدی.

کاش یکی به این بگه بخدا جهان بخاطر تو خلق نشده.

اینکه آدما عکس بچگی پارتنرشون رو می‌ذارن پشت گوشی یا توی کیفشون خیلی حرکت نازیه:')

کاش بذارید بخوابیم!

‏از زن بودن خسته‌م. هم درد داریم هم خرج داریم هم مردا. : vangoear

اگه این پدرسگا گذاشتن ما یه لیسانس بگیریم.

تو دوران جنگ انگار همه ازدواجی شدن، بابا چخبرتونه:)

خوبه والا از قبر در میایم میفتیم توی چاه.

‏همه چی گرونه. شدیدا گرونیه. دست به هرچی میزنی گرونیه. میری بیرون قدم بزنی گرونیه. شیر و ماست گرونه. سیگار گرونه. لباس گرونه. فقط زندگی ما ارزون شده...

وای از دلتنگی‌.

ناوگان عظیمی از بی پولی به سمتم در حرکته متاسفانه اینبار خیلی زود میرسه خواهیم دید چه می‌شود.