| معماری هجری |

💠 مرقد به مثابه هسته تولید فضا در تمدن شیعی وقتی مزارها شهر می‌سازند ◽️حسن عباسی در بحث جغرافیای نهضتی الگویی متفاوت از ژئوپلیتیک کلاسیک ارائه می‌دهد. در این نگاه، تاریخ صرفاً با قدرت نظامی، اقتصاد یا کنترل سرزمین ساخته نمی‌شود، بلکه انسان‌های مؤمن، مکان‌های مقدس و شبکه‌های معنایی نیز در شکل‌گیری تمدن‌ها نقش دارند. او با اشاره به پراکندگی فرزندان امام موسی کاظم (ع) در سراسر فلات ایران (امام رضا ع در مشهد، حضرت معصومه ع در قم، احمد بن موسی ع در شیراز، امامزاده صالح ع در تهران و...) استدلال می‌کند که تشیع تنها از طریق حکومت‌ها گسترش نیافت، بلکه از طریق یک جغرافیای نهضتی مبتنی بر زیست مومنانه و تبلیغ، شهادت و تثبیت تاریخی شکل گرفت. در این مدل، شهادت پایان اثرگذاری نیست، بلکه آغاز مرحله‌ای جدید از نفوذ اجتماعی و فرهنگی است؛ به گونه‌ای که مزار شخصیت‌های دینی به کانون‌های پایدار هویت‌ساز تبدیل می‌شوند. (لینک جلسه جغرافیای نهضت موسوی aparat.com/v/o75z6m7) ◽️اگر این نگاه را با موضوع تولید فضای هانری لوفور پیوند دهیم، می‌توان گفت مرقد صرفاً محل دفن نیست، بلکه فضایی است که پیرامون آن روابط اجتماعی، آیین‌ها، مناسک، خاطره تاریخی و هویت جمعی شکل می‌گیرد. قم، مشهد، شیراز و بسیاری از شهرهای ایران را نمی‌توان بدون نقش بقاع و زیارتگاه‌ها فهمید. در این معنا، مرقد یک نهاد فعال در تولید فضاست، نه یک عنصر منفعل در دل فضا. از منظر موریس هالبواکس نیز حافظه جمعی همواره به مکان نیاز دارد. جوامع برای حفظ خاطرات خود، آن‌ها را در نقاطی از جغرافیا تثبیت می‌کنند. بقاع متبرکه، گلزارهای شهدا و زیارتگاه‌ها را می‌توان مخازن حافظه جمعی دانست؛ مکان‌هایی که روایت‌های تاریخی و اعتقادی را از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌کنند. میرچا الیاده نیز نشان می‌دهد که مکان مقدس تنها یک نقطه جغرافیایی نیست، بلکه مرکز تولید معنا و نظم‌بخشی به جهان اجتماعی است. جامعه حول این نقاط مقدس، هویت خود را بازسازی می‌کند و به حیات تاریخی خویش معنا می‌بخشد. ◽️بر اساس این چارچوب، می‌توان از مفهوم شهرسازی مرقدمدار یا بقعه‌مدار سخن گفت؛ الگویی که در آن مرقدها، بقاع، گلزارهای شهدا و مکان‌های شهادت به عناصر سازمان‌دهنده فضا تبدیل می‌شوند. در چنین نگاهی، شبکه بقاع امامزادگان در ایران صرفاً مجموعه‌ای از مکان‌های مذهبی نیست، بلکه شبکه‌ای از گره‌های هویتی و تمدنی است که طی قرن‌ها در شکل‌دهی به جغرافیای فرهنگی ایران نقش داشته‌اند. ◽️اگر این منطق را به رخدادهای معاصر تعمیم دهیم، آنگاه گلزارهای شهدای جنگ‌ نیز می‌توانند در همین چارچوب فهم شوند. به بیان دیگر، مکان شهادت و محل دفن شهدا تنها یادمان تاریخی نیست، بلکه ظرف بازتولید هویت، حافظه و انسجام اجتماعی است. از این منظر، هر واقعه بزرگ تاریخی که با شهادت شخصیت‌های اثرگذار همراه باشد، ظرفیت آن را دارد که در طول زمان به یک کانون فضایی و فرهنگی تبدیل شود. ◾️جنگ کودتایی که در سه مرحله در یک سال اخیر بر ایران اسلامی تحمیل شد شهدای بزرگ و نامداری را در تاریخ این کشور ثبت کرد که در رأس آنان امام دوم انقلاب،‌ خامنه‌ای عظیم قرار داشت. مدفن هر کدام از این شهدای والا ظرفیت تولید فضا و شکل‌دهی هویت جمعی و تاریخی دارد. همین حالا خیابان کشوردوست به رواق کشوردوست تبدیل شده و سیل عاشقان خامنه‌ای شهید سه ماه است که شبانه روز مقتل او را زیارت می‌کنند. در تدفین شهدای والا مقام این جنگ سه‌مرحله‌ای (البته تا حال حاضر) از این رویکرد تمدن‌ساز و جامعه‌پرداز نباید غفلت کرد. 🏘 معماری هجری @MemariHejri_ir

💠 مرقد به مثابه هسته تولید فضا در تمدن شیعی وقتی مزارها شهر می‌سازند 📝 متن یادداشت در پست بعد 🏘 معماری هجری @MemariHejri_ir

💠 الله‌محوری و مسجدمحوری اندیشه هجری | @Hejri_Thought

💢 پاساژ و ولگردی اندیشه هجری | @Hejri_Thought

قرارداد یا قرارگاه 🔸 ساخت و ایجاد مسجد قبا و مسجدالنبی، اولین اقدام استراتژیک حضرت رسول (ص) در بدو ورود به شهر مدینه و تشکیل حکومت بود. #مسجد در واقع اولین نهاد جامعه اسلامی پس از تشکیل حکومت اسلامی پیامبر است. این نهاد صرفاً محلی برای اقامه نماز نبود، بلکه مرکز تصمیم‌گیری، قضاوت، فرماندهی نظامی، آموزش و پشتیبانی از مستضعفان جامعه مؤمنین به شمار می‌رفت. به عبارت دیگر، مسجد یک #قرارگاه_اجتماعی تمام‌عیار بود، نه یک مکانِ عبادیِ صرف. 🔸 پس از وقوع انقلاب اسلامی، به‌ برکت دفاع مقدس هشت ساله، مسجد دوباره همان نقش قرارگاهی خود را ایفا کرد. در سال‌های دفاع مقدس، مساجد پایگاه توزیع کمک‌ها، اعزام رزمندگان، برگزاری جلسات سیاسی و حل مشکلات محلات بودند. مردم مسجد را قلب تپنده جامعه خود می‌دانستند و هر مسئله‌ای از محله تا جنگ را در آن پی‌گیری می‌کردند. 🔸 اما متأسفانه از ابتدای دهه ۱۳۷۰ به‌تدریج این نقش کم‌رنگ شد. مساجد که روزگاری قرارگاه اجتماعی بودند، به «نمازخانه» تبدیل شدند؛ فقط در اوقات نماز باز می‌شدند و سایر ساعات، یا تعطیل بودند یا فاقد برنامه‌های مؤثر. این تغییر هویتی، ضربه‌ای جدی به کارکرد تمدنی مسجد در جمهوری اسلامی وارد کرد. 🔸 به نظر می‌رسد از ابتدای جنگ رمضان و به برکت این دفاع مقدس و بعثت مردم، بار دیگر مساجد در حال پیدا کردن نقش تمدنی خود هستند. این روزها بهترین فرصت است که این نقش قرارگاهی بازتعریف شود. در نظام اسلامی، محورِ اجتماع باید مسجد باشد، نه نهادهای موسوم به «سمن» (NGO) . سمن‌ها در اصل نوعی #قرارداد_اجتماعی مدرن هستند؛ توافق‌هایی موقت، سکولار و برون‌زا که ریشه در هویت دینی و انقلابی جامعه ندارند. این قراردادهای اجتماعی به درد جمهوری اسلامی نخورده‌اند و مسئله‌ای از مسائل جمهوری اسلامی را حل نکرده‌اند. 🔸 احیا و ثبات نقش قرارگاه اجتماعی مساجد، نیازمند ایجاد تشکیلاتی منسجم چون #وزارت_مسجد است و با مسئولیت سازمان‌های متعدد و پراکنده در این حوزه از جمله «مرکز رسیدگی به امور مساجد»، «سازمان تبلیغات اسلامی»، « وزارت ارشاد»، «سازمان اوقاف» و ... این امر محقق نخواهد شد. چنین وزارتی می‌تواند با سیاست‌گذاری واحد، مساجد را از حالتِ تک‌منظوره خارج و آن‌ها را دوباره به مراکز حل مسئله در عرصه‌های فرهنگی، اجتماعی و حتی اقتصادی جامعه بدل سازد. 🔸 تشکیل وزارت مسجد نه تنها بارِ اداره امور محلات را از شهرداری‌ها و نهادهای موازی برمی‌دارد، بلکه هویت انقلابی و قرارگاهی مساجد را نیز بازمی‌گرداند. دولت اسلام | ابراهیم نوروزی @Ebrahim_Nowrouzi

◾️با نهایت تأسف و تأثر، درگذشت استاد فرهیخته و انقلابی حوزه معماری اسلامی، مرحوم عبدالحمید نقره‌کار را تسلیت عرض می‌کنیم. ایشان از جمله اساتیدی بودند که با تعهد فکری و دغدغه‌مندی نسبت به آرمان‌های انقلاب، در مسیر پیشبرد معماری مبتنی بر ارزش‌های اسلامی تلاش‌های ارزشمندی داشتند. فقدان این چهره علمی را به جامعه علمی، شاگردان و خانواده محترم ایشان تسلیت گفته و از خداوند متعال برای ایشان رحمت و مغفرت و برای بازماندگان صبر و اجر مسئلت می‌کنیم. 🏘 معماری هجری @MemariHejri_ir

🔻تهران برای شرایط جنگی آماده نیست! 🎥 استاد حسن عباسی: اگر ساختار شهرسازی و عمرانی ما با چهارچوب‌های دفاعی تبیین شده بود و نظام شهرسازی در وزارتخانه مربوطه و همچنین شهرداری‌ها از این قواعد تبعیت می‌کردند قطع به یقین تعداد شهدا حداقل باید نصف می‌شد. 💻 بخشی از قسمت بیستم و سوم برنامه «قرن جدید» 🏘 معماری هجری @MemariHejri_ir

💢 جنگ رمضان و شهرسازی دفاعی تحولات اخیر در ماهیت جنگ‌ها نشان می‌دهد که الگوی درگیری از نبردهای مرزی به حملات سریع و متمرکز بر مراکز حیاتی، به‌ویژه پایتخت‌ها، تغییر کرده است. هدف این جنگ‌ها کودتا و بی‌ثبات‌سازی فوری نظام سیاسی از طریق ضربه به رأس تصمیم‌گیری است. این تغییر، ضرورت بازنگری جدی در شهرسازی و پدافند غیرعامل را برجسته می‌کند. در گذشته، شهرها با منطق دفاعی و استحکامات طراحی می‌شدند، اما در الگوی مدرن، این بعد تضعیف شده و کلان‌شهرها به‌شدت آسیب‌پذیر شده‌اند. برای کاهش این آسیب‌پذیری، توسعه زیرساخت‌های زیرزمینی، شبکه‌های جابه‌جایی ایمن و طراحی ساختارهای جایگزین برای تداوم حکمرانی ضروری است. در شرایط ژئوپولیتیک ایران، رویکرد دفاعی باید به اصل در برنامه‌ریزی شهری تبدیل شود. غلبه نگاه صرفاً تکنوکراتیک و اقتصادی مانع این امر بوده است. در این ویدئو کمی به این موضوع پرداخته‌ام. ◀️ مشاهده در آپارات aparat.com/v/hwx6812 ◀️ مشاهده در یوتیوب youtu.be/dgUMZOGpSZY اندیشه هجری | @Hejri_Thought

📝 نهاد انقلاب و اسلام در برابر نهاد مدرن در دل بحران و جنگ، نقاب از چهره نهادها فرو می‌افتد. 💢 مسجد در اسلام، و هیأت در تشیع، پیش از آنکه نهاد باشند، قرارگاه بوده‌اند. قرارگاهی برای ساماندهی روح و جسم مردم. در مقابل، نهاد مدرنی چون مال (مرکز خرید بزرگ)، فرزند خلف سرمایه‌داری و مصرف‌گرایی است. کافه (به مفهوم کافی‌شاپ‌های زنجیره‌ای و لایف‌استایل مدرن)، ویترین فردگرایی و سبک زندگی بورژوایی است، و فرهنگسرا در بهترین حالت، نسخه‌ای بوروکراتیک از فرهنگ است. این نهادها علاوه بر ذات غیر‌دینی‌شان، برای زندگی در صلح و مصرف طراحی شده‌اند، نه برای بقا در جنگ. 💢 در شرایطی مانند جنگ رمضان، جامعه با یک فروپاشی کارکردی در ساختارهای مدرن روبرو می‌شود. مال‌ها، این معابد مصرف، با قطع زنجیره تأمین، به سرعت به ساختمان‌های خالی و ناامن بدل می‌شوند. فرهنگسراها که متکی بر بودجه و بخشنامه‌اند، تعطیل می‌شوند، چون اساساً سازوکاری برای امداد، مقاومت و ایثار ندارند. کافه که نماد گپ‌وگفت‌های لوکس و پناه بردن به فنجان‌های قهوه است، در هیاهوی بمب‌ها کاملاً بی‌معنا می‌شود، و قس علی هذا... این نهادها در بحران کار نمی‌کنند چون فلسفه وجودی‌شان برای روزهای عافیت تعریف شده است و دقیقا ضد مقاومت و پدافند غیرعامل عمل می‌کنند. 💢 اما در سوی دیگر میدان، مسجد، هیأت و موکب نه تنها تعطیل نمی‌شوند، بلکه با جهشی اعجاب‌انگیز در کارکرد مواجه می‌شوند. چه رازی در آن‌ها نهفته است؟ راز آن‌ها در شبکه غیررسمی اعتماد و ایمان مبتنی بر تکلیف است. مسجد، از یک مکان عبادی صرف، به اتاق جنگ و پایگاه پشتیبانی تبدیل می‌شود. امام جماعت، فرمانده عملیات فرهنگی می‌شود. هیأت، این زنجیره محکم عاطفی حول اهل‌بیت، دستگاه عظیم حرکت‌آفرینی و تجهیز نیرو می‌شود. 💢 اشتباه نکنیم؛ این یک نگاه نوستالژیک یا ضدِ پیشرفت نیست. بحث بر سر نسبت اجتماعی است. ساختارهای مدرن بر اساس قرارداد اجتماعی و دموکراسی سکولار شکل گرفته‌اند. قرارداد، شکننده است و با تهدید امنیت، بی‌اعتبار می‌شود. اما هیأت و مسجد بر اساس عقد اخوت و پیوندهای حقیقی ایمانی ساخته شده‌اند؛ پیوندی که تا پای جان است. 💢 در جنگ رمضان، ماهیت آسمانی مقاومت بر اشباح مدرن غلبه کرد. آمریکا و اسرائیل با اتکا به مدرن‌ترین ارتش و سلاح‌های فوق‌پیشرفته، به جان مردم افتاد، اما همین مسجد نیمه‌جان است که در محلات، محور مقاومت و بعثت امت گشته است. 💢 باید مسجد را از لای هجوم این همه نهاد و فضای عمومی مدرن نجات داد. باید فضای عمومی در شهرسازی و معماری، مسجدمدار و مبتنی بر ایمان دینی طراحی شود. باید فضاهای عمومی انقلاب اسلامی را خلق کنیم و از تکثیر انبوه فضاهای مدرنِ ایمان‌ستیز و ایمان‌سوز حذر کنیم. اندیشه هجری | @Hejri_Thought

‌ 📎 نه ژاپن، اسلامی می‌شود نه اسلام، ژاپنی! ▫️ارتباط بین «ولیّ‌ جامعه» با «کفِ جامعه و توده‌های مردمی» به‌صورتِ مستقیم نیست (نمی‌خواهم تعبیر «پوپولیستی» را به کار ببرم، چون تعبیر دقیقی نیست). ▫️درست است که توده‌ها باید همراهی کنند، اما سؤال این است که آن‌ها چگونه باید همراهی کنند؟ مثلاً آن‌ها خانه‌ها و شهرها را چگونه بسازند که بر اساس اسلام باشد؟ ▫️نظریۀ «دین حداقلی» می‌گوید «مردم روش خانه‌سازی‌شان را باید از دانش مدرن یاد بگیرند و دانشمندان اروپایی بیایند و معماری و بهداشت عمومی و شهرسازی را به آن‌ها یاد دهند؛ رهبر جامعۀ اسلامی هم فقط بگوید نماز هم بخوانید و دروغ هم نگویید»! ▫️ولی نظریۀ دینِ حداکثر و تفکرِ تمدّنی می‌گوید: «تمدّن اسلامیْ ژاپن اسلامی نیست؛ نه ژاپن، اسلامی می‌شود نه اسلام، ژاپنی می‌شود؛ ▫️چنانچه ما مدل شهرسازی و مدل‌های دیگر را از غربی‌ها یاد بگیریم و سپس آن را با اخلاق اسلامی ترکیب کنیم تمدّن اسلامی شکل نمی‌گیرد؛ ▫️باید همۀ عرصه‌ها تحتِ‌تأثیر فرهنگ اسلام باشد و بر اساس فرهنگ و ادبیات اسلامی و مناسبات ملی، بومی‌سازی شود.» 🏷 بیانات آیت الله میرباقری در باب مختصات شهر اسلامی در نگاه تمدنی #شهراسلامی #معماری_متناسب_با_حیات_طیبه 🔻ایتا و تلگرام🔻 @Maalekalmolk

💢 نکته‌ای که در یادداشت مدیرعامل شرکت مطالعات حمل‌ونقل و ترافیک تهران جلب توجه می‌کند، ارتقای توسعه ایستگاه‌محور از یک سیاست حمل‌ونقلی به سطح یک پروژه تمدنی است. دقیقاً همین‌جا محل نزاع نظری آغاز می‌شود. پرسش این است: آیا می‌توان یک گره تکنیکیِ جابه‌جایی را به کانون تمدن شهری ارتقا داد؟ مسئله بر سر کارآمدی حمل‌ونقل عمومی نیست. هیچ‌کس منکر ضرورت کاهش وابستگی به خودرو یا اصلاح الگوی سفر نیست. اما در سطح حکمت و فلسفه شهر، میان زیرساخت و کانون معنا تفاوت ماهوی وجود دارد. ایستگاه حمل‌ونقل، حتی در پیشرفته‌ترین نسخه‌های TOD، نهایتاً یک گره عملکردی در شبکه حرکت است. کارکرد آن تسهیل جابه‌جایی است، نه تولید هویت، نه شکل‌دهی به نظام ارزشی، و نه سازمان‌دهی حیات اجتماعی شهر. 💢 وقتی از «پروژه تمدنی شهر» سخن می‌گوییم، از چه سخن می‌گوییم؟ تمدن، حول امر قدسی، معنا، غایت و نظام ارزشی شکل می‌گیرد. در تجربه تاریخی شهر ایرانی–اسلامی، این کانون چیزی جز مسجد نبوده است. بازار، مدرسه، حمام، میدان و حتی شبکه دسترسی، در نسبت با مسجد معنا پیدا می‌کردند. مسجد صرفاً یک کاربری نبود؛ قلب تپنده محله و مرجع حل اختلاف، همبستگی اجتماعی و سازمان‌دهی زندگی جمعی بود. حال اگر به‌جای این کانون معنایی، ایستگاه مترو یا BRT را کانون زندگی شهری بنامیم، در واقع چه اتفاقی رخ داده است؟ ما یک فضای خنثی، بی‌جهت و فاقد بار هویتی را به جایگاه مرکزیت ارتقا داده‌ایم. ایستگاه، ذاتاً محل مکث نیست و نباید باشد؛ محل عبور است. چگونه می‌توان از فضایی که برای عبور طراحی شده، انتظار تولید سرمایه اجتماعی مؤمن‌ داشت؟ 💢 این جابه‌جایی مرکز ثقل، نشانه یک رویکرد معرفتی است. اگر شهر اسلامی باید حول نهادهای هویت‌سازِ دینی سامان یابد، مرکزیت دادن به ایستگاه حمل‌ونقل یعنی پذیرش ضمنی این گزاره که جابجایی اصالت دارد نه زیست ارزشی و مومنانه. آیا این، نوعی عرفی‌سازی و سکولاریزه کردن سازمان فضایی شهر نیست؟ یعنی تا این حد از بنیان‌های تمدنی خود فاصله گرفته‌ایم که گره ترافیکی را هم‌سنگ نهاد قدسی می‌نشانیم؟ اشتباه راهبردی دقیقاً همین‌جاست: تبدیل یک ابزار به غایت. حمل‌ونقل عمومی باید در خدمت شبکه محله‌های زنده و مسجد‌محور باشد، نه آنکه خود به محور سازمان‌دهی شهر بدل شود. ایستگاه می‌تواند پشتیبان حیات محله باشد، اما نمی‌تواند جانشین کانون آن شود. پروژه تمدنی شهر اسلامی، اگر بخواهد صادقانه این عنوان را حمل کند، باید از مسجد آغاز شود و سپس بازار، مدرسه، فضای عمومی و حتی ایستگاه حمل‌ونقل را در نسبت با آن تعریف کند. در غیر این صورت، ما با یک مهندسی پیشرفته‌تر حمل‌ونقل مواجه‌ایم، نه با بازسازی تمدنی شهر. ❓سخن در این است که کانون زندگی شهری چیست؟ مکانی برای عبودیت، وحدت و زیست مومنانه‌ی جمعی؛ یا سکویی برای سوار و پیاده شدن؟ 🔻وقتی با مفاهیم قرآنی آشنا نباشیم نتیجه‌اش میشود همین سکولاریسم و عرفی‌گرایی عریان. جهاد کبیر در قرآن یعنی همین عدم تبعیت از قواعد کفار که آنها را وحی منزل می‌دانیم. اندیشه هجری | امیر گودرزی @Hejri_Thought

❗️وقتی ایستگاه جای مسجد می‌نشیند؛ رویکردی سکولار در برنامه‌ریزی شهری اندیشه هجری | امیر گودرزی @Hejri_Thought

🔻خرید نیازمحور یا فراغت‌محور اندیشه هجری | امیر گودرزی @Hejri_Thought

🔻خرید نیازمحور یا فراغت‌محور اندیشه هجری | امیر گودرزی @Hejri_Thought

🎥 #عصر_پهلوی - تهران - محله‌ی #نازی_آباد - سال ۱۳۵۶ [یک سال قبل از پیروزی انقلاب!!!] ❌ فقر، بیماری، فلاکت، نبود آب لوله‌کشی، برق و کمترین خدمات اجتماعی آن هم در یکی از محلات پایتخت ایران پهلوی ❗️ درست در زمانی که نه تحریم بود و نه جنگ، و پول نفت هم زیاد! 📛 تصور بفرمایید هنگامی که محلات پایتخت چنین وضعیتی داشته، مناطق محروم کشور چگونه بوده است‼️ ▫️صدای بانوی روی فیلم، یکی از ‹مددکاران اجتماعی› هست که به مرور وارد این گونه محلات شده و با واقعیت‌های جامعه روبرو شده بودند. هر چند که دیگر خیلی دیر بود. 🔺 پس از انقلاب، نهضت #جهاد_سازندگی با سازماندهی گسترده نیروهای مردمی، با سرعتی مثال‌زدنی، ایران را پیش برد. اما با خیانت و جهالت دولت هاشمی، این #نهضت_مردمی به یک #جریان_دولتی تبدیل شد و به مرور به محاق رفت. 💥سربلند باد جمهوری اسلامی مبارک باد #دهه_فجر_انقلاب_اسلامی 🖋✍مشق استراتژی | حسام الدین حائری زاده @haerizadeh_h

باید به عیادت مساجد برویم و باید شب را باز‌پس بگیریم 📝 مهدی تکلّو یک/ مسجدها را سوزاندند که به ما یادآوری کنند هنوز مساجد سنگر است. مساجد هنوز بهترین موقعیت ائتلاف مومنان در بستر یک زندگی روزمرهٔ سیاسی هستند. پس مساجد را سوزاندند که اجتماع مومنان را سوزانده باشند. مساجد را زدند تا سرچشمهٔ ولایت اجتماعی را که باید تا محله و خیابان و شهر راه پیدا کند، زده باشند. باید به مساجد برگشت و باید به عیادت مساجد رفت. نه فقط مسجدهای سوخته که نماد شدند بلکه باید از تمام مساجد دلجویی کرد. باید درب‌های مساجد همیشه باز باشند نه فقط برای اینکه همه هر وقت خواستند بیایند، بلکه یعنی باید تراکم فعالیت‌های مسجد به‌قدری در داخل آن اشباع شود که به بیرون سرریز کند و محله و شهر را دربربگیرد. حالا که در آستانهٔ احتمالی جنگ هستیم و می‌دانیم نه رسانه پایدار است و نه همه کار از رسانه برمی‌آید باید حول مسجد فناوری‌های اجتماعی واقعی روزهای جنگ را احیا کنیم. دو/ شب را تسخیر کردند، و با تسخیر زمان، مکان را هم به چنگ آوردند. شب آرامش را به شب خوف شهر تبدیل کردند. معترض روز می‌آید چون اعتراض کار سیاسی است. روز را به سیاست باید گذراند و شب شهر را آرام باید گرفت. آشوبگران اهل سیاست نبودند و بنابراین روز را وانهادند و آرامش شب را از شهر گرفتند و خیابان را دریدند. ملت خدا در یوم‌الله بیست‌ودوم دی به خیابان آمد تا شهر را از آشوبگران بگیرد اما چون فقط روز به خیابان آمدند کافی نبود. آنها قبل از مکان، زمان را غصب کرده بودند و باید شب از لوث آن‌ها پاک می‌شد. باید شب را بازپس گرفت. باید شب را به مومنان وطن‌دوست برگرداند. باید شب را سیاسی کرد. شب می‌تواند محل گردهمایی باشد. شب می‌تواند محفل جمهوری اسلامی باشد. شب‌های محلات بنشینیم ببینیم چگونه می‌توانیم دست جمهوری اسلامی را بگیریم و زخم‌ها و جراحت‌هایش را درمان کنیم و کاستی‌هایش را فرو کنیم و از این مرحله عبورش بدهیم. یک و دو/ می‌توانیم دهه فجر را شب‌ها در مساجد محافل و گعده‌های گشوده به آحاد مردم برپا کنیم. ‌نه وقت خانه‌نشینی است و نه رسانه‌گزینی. اگر جنگی در پیش باشد مردم باید در صحن علنی میدان حاضر باشند و تمام میدان را مال خود کنند. به عیادت مسجد برویم و احیایش کنیم و شب را از جولانگاه خناسان و میعاد و مقر مومنان تبدیل کنیم. حتی می‌توانیم پس از دهه فجر تا ۲۲ اسفند و روز قدس ماه مبارک را سفرهٔ معنویت و سیاست عامه قرار بدهیم. دههٔ فجر مبارک. 🏘 معماری هجری @MemariHejri_ir

🔰 تاثیر نوع معماری و شهرسازی بر آشوب‌های اخیر #بخش_دوم 📛 توجه شود که ساختار شهرسازی فعلی ایران، ادامه شهرسازی پهلوی توسط بهائی مسلکان پوزیتیویستی همچون هوشنگ سیحون و حسین امانت و سایر سکولارهایی است که این آشوب و سردی محیط شهری را که مهبط آدمیت‌ است، پایه‌ریزی نموده‌اند. 🇮🇷 علی رغم تاکید مقام معظم رهبری، مولفه‌های اسلامی در طرح‌های توسعه شهری مورد استفاده قرارنگرفته است. و معماری و شهرسازی ما ابدا برای ساخت جامعه هجری و صورت‌بندی مجسم قرآنی، تدبیر نشده است و مردم آن، خود را در این محیط انسانی‌هایی جدا افتاده از معنا می‌دانند. و بخش مهمی از اعتراضات در شهر‌ها و کلانشهر‌ها عملا به همین بستر باز می‌گردد. از بُعد پدافند غیر عامل نیز، این که افرادی خارجی و غیر بومی به راحتی در شهرها برای یک اقدام علیه امنیت ملی سرپناهی داشته باشند و مردم متوجه رفت و آمد مشکوکی نشوند؛ قابل قبول نیست. از سالهای گذشته تا هم‌اکنون بسیاری از منازل زنان مجرد و حتی خانواده‌ها، به هاستل‌های امن برای جاسوس‌ها مبدل شده که بخش قابل توجهی شایعه درباره ایران و فرهنگ ایرانی در کانال یوتیوب خود منتشر کرده‌اند. در این صورت #قاعده_نفی_سبیل ، نفی شده است. در شهرسازی سنتی و با اصالت، محله‌محوری و خبر گرفتن از همسایگان خود امنیت‌زا بود. نیز در فرهنگ اسلامی مساجد به مثابه رسانه عمل و مردم را آگاه می‌کردند. ⁉️ آیا در آشوب‌های اخیر هم مساجد توانستند مانند انقلاب ۵۷ و دفاع مقدس اول برای مردم سنگر باشند؟ مع‌الاسف در مدل‌های مدیریت شهری فعلی که دراین ۴ دهه در کشور پیاده سازی شده، کمترین توجهی به مدیریت محله محور با مرکزیت #مسجد نشده است. علت آن هم روشن است: چون در مبانی شهرسازی غرب، عبادتگاه محوریت نداشته و زمانی که الگو‌های غربی در شهر‌های مسلمین اجرا شود، مساجد جایگاهی در اندیشه تصمیم سازان و تصمیم گیران شهری ندارند و روز به روز منزوی‌تر می‌شوند. 🔻ایتا و تلگرام🔻 @Maalekalmolk