⊹Midnight Train‌⊹

ریده شده تو گوشیم اه

این چه آیکون های تخیلیه؟

و ای کاش نمیکردم-

گوشیم رو آپدیت کردم

I try to live in black and white, but I'm so blue...

* 𝑯𝒂𝒑𝒑𝒚 32𝒏𝒅 𝑩𝒊𝒓𝒕𝒉𝒅𝒂𝒚, 𝑺𝒊𝒏𝒈𝒕𝒐! ~ 🎂✨ تولد پسرمه :) سینگتو دیروز 32 سالش شد، باورم نمیشه که چقدر زمان داره زود میگذره 🥹 راجب سینگتو بخوام براتون حرف بزنم احتمالا تو‌ کپشن جا نشه اما سینگتو بسیار آدم توانمند، خلاق ، با استعداد، باهوشیه. راستش رو بخوام بگم اوایل از سینگتو خوشم نمیومد و فکر میکردم خیلی‌ شخصیت سرد و بی احساسی داشته باشه- اما بعد که شناختمش دیدم واقعا اصلا اینطوری نیست و خیلی بچم ماه و مهربونه 🥺 نسبت به همسرش خیلی‌ ساکت تره و درونگرا هستش معمولا خیلی ساکته اما بخواد شیطون شه هم میتونه 😈 از اونجایی که همه دیگه در جریانید عاشق دو چیزه. 1: دوربین و عکاسی 2 همسر ( شوهر شوهره، شوهر 😔) به دور از شوخی ، آرزو میکنم همیشه شاد باشه و بخنده، به هرچی میخواد برسه و همیشه سالم و سلامت باشه در کنار عزیزانش❤️🥺 تولدت مبارک قند و عسلم🦁 ↯ 『  #News #Singto #HBD ☼』 ✧ ────────── ✧ ↦˒ɢᴍᴍᴛᴠ ɴᴇᴡs˓

حرف آخرم اینه، باور دارم که یه خدایی اون بالا هست و شاهد تمامی روز های منه، تمامی شب بیداری هام ، گریه هام، خنده هام رو دیده. میسپارم دست خدا، خدا خودش جوابتون رو میده

اشکالی نداره عادت کردم، به قیافه گرفتن ، سنگین حرف زدن ، سرد حرف زدن، بی احترامی ، حرمت نگه نداشتن و.... عادت دارم

یه سری آدم ها به قدری مغرور هستن که حتی اگر 100 روز هم باهاشون حرفی نزنم، نمیان بگن شای تو چته ؟ خوبی یا نه؟ نه هیچ وقت این کار رو نمیکنن چون غرورشون این اجازه رو بهشون نمیده- میدونن شای‌ دلش طاقت نمیاره، پس بیخیالش خودش میاد سر صحبت رو باز میکنه دیگه...

گاهی فکر میکنم، یادشون میره منم انسانم! نه، من هیچوقت کامل نیستم و نخواهم بود من هم اشتباهاتی داشتم و بابت اشتباهاتم عذرخواهی کردم- اما ندیدم کسی بابت شکستن قلب من و بی احترامی از من عذرخواهی کنه-

شده تاحالا تو زندگی کلی سختی رو تحمل کنی و در آخر از خودت بپرسی ارزشش رو داشت یا نه؟ بار ها این رو از خودم پرسیدم، هر شب، هرروز بهش فکر میکردم. اینکه ارزشش رو داشت یا نه؟ قبلا پیش خودم میگفتم آره داشته، قطعا که داشته- اما الان دیدم عوض شده، میدونی آدما با تحمل کردن و کشیدن سختی ها عوض میشن، دیگه یک دید رو ندارن، دیگه همون آدم قبلی با افکار های قدیمی نیستن- اواخر این سوال رو زیاد از خودم میپرسم... شای، ارزشش رو داشت؟ اما این‌بار برای من جوابی متفاوت داره، نه! ارزشش رو نداشت. رفتن آدم هایی رو به چشم دیدم که برام مهم بودن و از ته قلب دوستشون داشتم و دارم اما دیگه ارتباطی نیست و وجود نداره ( نمیدونم چرا، به خدا سپردمشون) درد هایی رو تا صبح تحمل کردم که با شنیدن اینکه " تو لیدر خوبی نبودی، تو کافی نبودی" تمام اون زحمات چند سالم موند تو تنم.... حرف هایی پشت سرم از نزدیک ترین افراد شنیدم که درد داشت... گریه هایی که تا خود صبح‌ میکردم و چشمام از درد شدید بسته نمیشد روز تولدم، بحثی کردم که تولدم به نحس ترین‌ روز ممکن برام تبدیل شد... آدمی نیستم که فقط یک تنه از خودم بگم اما زحماتی که کشیدم کم نبودن، اما هیچکس اون رو ندید. همیشه سعی کردم احترام بقیه رو نگه دارم، چه کوچیک تر از خودم و چه بزرگ تر از خودم، اما هیچکس...هیچکس احترامی به من نذاشت- همیشه سعی میکردم مهربون باشم اما تا یک بار جدی میشدم و از کوره در میرفتم همه فقط همون یک‌بار رو میدیدن- و....

یک روزی، به یک جایی میرسی که دیگه هیچ چیزی برات مهم نیست. فقط به این فکر میکنی که از اون جهنم چطوری میشه بگذری. یه سری افراد این رو "فرار" میدونن، اما نه اسمش "فرار" یا "اهمیت ندادن" یا "آدم هارو بی ارزش شمردن " نیست... تو دیگه فقط انقدر خسته ای که جونی برات نمیمونه، انقدری بریدی که حتی اگر یه ماشین با بالاترین سرعت هم بهت بزنه دردش رو حس نمیکنی، انقدری خسته ای که گاهی فکر به مُردن برای دقیقه ای آرومت میکنه... میدونی تو تا یه حدی میتونی به فکر دیگران باشی، تا یه حدی قلبت نمی‌ذاره بری... از یه جایی به بعد فقط آرزو میکنی کاش میشد وجود نمیداشتی...

مهم نیستن اوکیه، اینکه احترامی هم گذاشته نمیشه اذیتم میکنه- شاید یه روزی بتونم حرفای دلم رو کامل به اون افراد بزنم و بگم چقدر از دستشون خستم و ناراحت-

حقیقت اینه که ارزش برای آدم هایی قائلم که درصدی براشون مهم نیستم

اگر دلم میومد، اگر قلب لعنتیم گذاشته بود. تا الان بارها رفته بودم-

یک روزی، شاید آدم ها به حرفم رسیدن که دیگه دیره

فدای سرت اگه من خیلی تنهام... فدای سرت اگه گریونه چشمام .... فدای سرت اگه دلمو شکستی...