حَرفام | HaRFaM

از نا امید شدن از آدما به طور پی در پی خستم.

واقعا آدم همه‌ چیز تمومی هستم، همه‌ چیم تموم شده.

‏میشه هرگز خوب نشد و همچنان ادامه داد.

به خودت میای میبینی آدمایی که برات ارزشمندن بخاطر ارزشیه که خودت بهشون دادی، نه چیزی که خودشون باید داشته باشن.

تو همون گوهی بودی که همه گفتن نخور ولی من گشنه تر از این حرفا بودم.

به روی خودم نميارم ولى يه گوشه از قلبم؛ براى تموم چیزهایی كه حقم نبود ولى تجربه شون كردم درد ميكنه.

نیاز به آدم جدید ندارم، همینا که دورمن هروز یه آدم جدید میشن.

@felaciaturn

تو دلم موند که وقتی صدمو برا یکی میزارم پشیمونم نکنه.

حَرفام | HaRFaM pinned «تو دلم موند که وقتی صدمو برا یکی میزارم پشیمونم نکنه.»

تو دلم موند که وقتی صدمو برا یکی میزارم پشیمونم نکنه.

فوقش آدم یه شب تا صبح گریه می‌کنه، یه مدت آهنگ غمگین گوش می‌کنه، یه تایمی فکر می‌کنه همه آدما دروغگو هستن؛ بعدش خوب می‌شه دیگه، نه؟

در “ولش کن هر چی شد” ترین حالت ممکنم.

اگه بمونم، خودمو از دست میدم. اگه برم، تورو از دست میدم. اگه صبر کنم مال من نمیشی. اگه بگذرم هیچوقت اون حس رو تجربه نمیکنم.

باید حتما بخوره تو ذوقت تا بفهمی؛ همه مثلِ خودت نیستن.

از لحاظ روحی این روزها یا باید زید داشته باشی یا تریاک

‏تنها مزیتی که دارید اینه که باعث میشید آدم قدر تنهاییشو بیشتر بدونه، یعنی نه تنها اون جای خالی رو پر نمیکنید بلکه یه کاری میکنید که جای خالی رو به حضورتون ترجیح بدیم، این اواخر از هیچ قطع ارتباطی ناراحت نشدم، برعکس بیشتر احساس رهایی داشتم، آدمو اسیر خودتون میکنید سر هیچ و پوچ...

دلم واقعی شدن سناریوهای ذهنم‌رو میخواد.