🕊[▪︎ نارنج آبی▪︎]

🌱💚

شما آدم‌ها با آن سكوت تحقیرآمیزتان من را راندید. درست در برهه‌ای که پرشورترین احساساتم را نثارتان می‌کردم، جواب اشتياقم را با آزار دادید و تا آخر عمر رنجیده‌خاطرم کردید. حالا من مسلما حق دارم بین شما و خودم دیوار بکشم. داستایوفسکی | نازنین

تو به اشک اجازه دادی توی چشم من بشینه:)🩶

و یه غزل دیگه از حافظ عزیزم...:) هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود هرگز از یاد من آن سرو خرامان نرود از دماغ من سرگشته خیال دهنت بجفای فلک و غصه دوران نرود در ازل بست دلم با سر زلفت پیوند تا ابد سر نکشد وز سر پیمان نرود هر چه جز بار غمت بر دل مسکین من است برود از دل من وز دل من آن نرود آنچنان مهر توام در دل و جان جای گرفت که اگر سر برود از دل و از جان نرود گر رود از پی خوبان دل من معذورست درد دارد چه کند کز پی درمان نرود هر که خواهد که چو حافظ نشود سرگردان دل بخوبان ندهد وز پی ایشان نرود

روز وصلِ دوستداران یاد باد یاد باد آن روزگاران، یاد باد حافظ شعر رو با حسرت آغاز می‌کنه... از روزگار وصال، دوستی، عشق و همدلی یاد می‌کنه؛ انگار که اون روزها به پایان رسیدن و حال، تنها خاطره‌ای شیرین از اون‌ها باقی مونده. این بیت به نظرم مرثیه‌ای هست برای…

این غزل رو که خوندم باید براش بنویسم که: این غزل از زیباترین غزل‌های نوستالژیک و حسرت‌آلود حافظ هستش... در سراسر شعر، حافظ از «یاد» حرف می‌زنه اما این یاد، تنها خاطره نیست، بلکه حسرت روزگاری هست که دیگه برنمی‌گرده. تکرار واژه‌ی «یاد باد» در پایان هر بیت،…

غزلی از حافظ عزیزم...:) روز وصلِ دوستداران یاد باد یاد باد آن روزگاران، یاد باد کامم از تلخیِ غم چون زهر گشت بانگِ نوشِ شادخواران یاد باد گر چه یاران فارغند از یادِ من از من ایشان را هزاران یاد باد مبتلا گشتم در این بند و بلا کوشش آن حق‌گزاران یاد باد گر…

غزلی از حافظ عزیزم...:) روز وصلِ دوستداران یاد باد یاد باد آن روزگاران، یاد باد کامم از تلخیِ غم چون زهر گشت بانگِ نوشِ شادخواران یاد باد گر چه یاران فارغند از یادِ من از من ایشان را هزاران یاد باد مبتلا گشتم در این بند و بلا کوشش آن حق‌گزاران یاد باد گر چه صد رود است در چشمم روان زنده رودِ باغ‌ کاران یاد باد رازِ حافظ بعد از این ناگفته ماند ای دریغا رازداران یاد باد...

از قشنگ‌ترین کادوهای طول عمرم:)🩵🌱

و شد ۲۱ سال که گذشت:))) ۷ تیرماه ۱۴۰۴ سلام ۲۲:)

«یحیی جان انسان بودن در خاورمیانه رنج بود، و زن بودن، فرای همه‌ٔ رنج‌ها و دردها.»

عیب نداره؛ شد تجربه.

‏به زنده ماندن در این دیار چه پایِ سختی فشرده‌ام، چه مرگ‌ها آزموده‌ام ولی شگفتا نمرده‌ام... سیمین بهبهانی

بهمن نشد. اسفند نشد. فروردین نمیشه و اردیبهشت نمیاد. خرداد و تیر و مرداد و شهریور نمی‌شناسیم. مهر کجا بود؟ آبان و آذر چیه؟ دی. دی. دی. دی. تا شما مسئول این مملکتید، دی ماهه و دی ماه می‌مونه.

ماندیم که پس بگیریم آقای یراحی. ولی کم‌کم داره باورمون میشه از اولش هم مال ما نبوده.

و تنها یک جمله می‌نویسم حتی اگر آخرین پیام باشد... برای آزادی🤍🕊

سال نو مبارک💙 ۱۴۰۴🩵

ضرورتی که زندگی نیاز داره، شوره. و من شور زندگی کردن رو ندارم

بعد از شما در تاریکی بی‌پایانی گم شدیم...

روزنه‌های سرم را می‌بندم تا به فکر ایران نیفتم. اما نمی‌توانم؛ زمین زیر پایم آتش می‌گیرد. -شاهرخ مسکوب