تَـنِ ظَـريـفِ ، جـان سَـخت!

بگـو ميـان آن همـه سيگـار … نَخـى هـم بـه يـادِ مَـن سـوخت!؟❤️‍🩹

مى‌گذره… امـا جـان ميگيـره تـا بگـذره!

در ايـن وَطَـن بـا وفـاتر از غَــم كيسـت!؟

نبـودن هيچـكس سـخت نيسـت! فـراموش كـردنِ يه «بـودنِ» كه سـخته…

و غمگینت خواهند کرد عزيزِ من ، بسيار بسيار …

گاهی حقیقت روشنه! پذیرشش سخته ، چون دل هنوز به خیال ها گره خورده…

بِنشينَم به مُرور ! مَرا چِه ها که نَشُد …

گاهی انسان حرفهایش که نه ، صدایش تمام می شود!

لحظاتی هست بدن انسان در هر حالتی که باشد روحش زانو زده…

يه وقتايى يه حرف اونقدر درد داره که میشینی با خودت فکر میکنی که چجور دلش اومد همچین حرفی بزنه!

و من روزهایی که به سمت تو دویدم اگر یک قدمش را به سمت کسی دیگر برمی‌داشتم تا همیشه کنار من می‌ماند!

آدم يه وقتايى تو يه چيزايى زیاده روی ميكنه… تو غصه خوردن ، تو دوست داشتن ، تو تلاش كردن براى چيزايى كه دلش ميدونه تهش هيچى نيست ، بیش از حد به همه چيز فكر كردن و نگران همه چیز بودن!

وقتی دوباره خوابیدن زیاد شروع میشه قرارها رو کنسل میکنی ، پیام ها رو نادیده میگیری ، آدمارو از خودت دور میکنی و حتی انرژی انجام هیچ کاری رو نداری!

در پایان مسیری طولانی به مقصدی رسیدم که سکوتم از هر فریادی رساتر بود. گویی به موجودی تبدیل شده بودم که صندوقچه ی پاسخ های از پیش تعیین شده را حمل میکرد. حالت چطور است؟ خوبم روز خوبی داشتی؟ بله.... کلماتی بیجان که هیچگاه با حقیقت وجودم همخوانی نداشتند. با این حال از آنها راضی بودم چرا که همین کلمات خالی از احساس مرهمی بر زخم عمیق درک نشدن بودند غمی که از فهمیده نشدن پس از بیان دردهایت حاصل میشود از تحمل اندوه خودت به مراتب بیشتر است. در پناهگاهی که برای خودم ساختم از دنیای سؤالهای بی جواب و پاسخ های پوچ در امان بودم! اما اگر تو آن کسی باشی که حالم را میپرسد جمله ای که هوشنگ گلشیری نوشت را برایت نقل میکنم چیزی نیست که بشود با قرص و آمپول و نمیدانم قدم زدن کنار خیابان یا روشن کردن یکی دو سیگار کاریش کرد. اینجا باور کنید گاهی انگار نمیتوانم نفس بکشم

خسته از تمام چيزايى که به ظاهر پذیرفتم اما با هر تلنگر دوباره مثل قبل برام پررنگ ميشه!

ولی اگه یه روزم من بخشیدمت تو خودتو نبخش! 🥲💔

‏حرفايى که نميتونم به كسى بگم ، عکسایی که گرفتم و برای کسی نفرستادم ، روزایی که غمگينم… داره زیاد می‌شه! [٢٣:٢٣ - بيست و نه شهريور]

و سكـوتِ بعدِ قبـول كـردنِ همه چـى!

با خود می جنگید و از خود شکست میخورد و بر جسد خود می گریست! جنگ های او درونش بود و دیگر توانی برای جدال با جهان برایش باقی نمیگذاشت…

ديدى يه خونه وقتى خالى ميشه، چقدر غمگين و بى پناه ميشه؟ آدميزاد هم بدون بعضى آدمها، همينقدر بى پناه و تنهاست!