تأتر رویاها

1:38

عاقلان پا مگذارید به میخانه ی عشق داغ صد مهر جنون خورده به پیشانی ما.

‏آدما از دور قشنگن، ولی تو از دورم کصشری.

هی رفیق. منتظر حمله ی کسی باش که زیادی بهش محبت کردی!

گاهی انسان از درون می‌میرد؛ شوقش ناگهان خاموش می‌شود، و بعد تا پایانِ عمر، جنازهٔ خودش را با خود حمل می‌کند.

غم‌انگیزترین قسمتِ ماجرا اینجاست که ما دیگه آرزو نمی‌کنیم ما فقط دعا می‌کنیم که «بدتر نشه».

با رفتارمان زخم می‌زنیم و امیدواریم با کلماتمان ترمیم کنیم! چه هیولای پاره‌وقتی‌ست انسان.

من هیچوقت نگفتم بمان، فقط بیش از حد توانم ماندگار شدم. هربار که سرد شدی، من خودم را گرم‌تر نشان دادم. هربار که دور شدی، من فاصله را گردن نگرفتم. اخرش هم تو رفتی و من ماندم با تمام حرف هایی که نگفتم تا مبادا ازرده شوی.

بعد از مدت‌ها عکسشو دیدم، فهمیدم اصلاً جذاب نیست. رفتاراش هم اصلاً دلنشین نیست. شوخی‌هاش هم اصلاً خنده‌دار نیست. و آدم‌هایی که کنارش هستن اصلاً آدم‌های خوشبختی نیستن. فاصله اون از یه آدم «خاص» با یه آدم «معمولی» فقط دوست داشتن من بود. اون معمولی شده بود چون من دیگه دوسش نداشتم.