یادداشت های یک دیوانه؛

بنده lover girl نیستم leaver girl هستم.

عجب تناقض وحشتناکی اونایی که فرزند ایران و جان فدای میهن هستن وطن فروشن اما اونایی که نوکر حسین و غلام شاه نجف و سگ رقیه هستن وطن پرستن

پسر با پیج پینترستی و عکس‌های شیتان پیتان کافه‌ای میبینم عوق میزنم

فقط بخاطر اینکه منو به عنوان رفیق از دست دادی قرار نیست من دشمنت باشم من بزرگتر از این حرفام هنوز میخوام غذا خوردنتو ببینم ولی دیگه نه سرِ میز من

‏نتیجه تواضع بیش از حد، ‏شنیدن نصیحت از یک انسان ابله است. ابن خلدون

‏از پنجره خونه بیرون رو نگاه کنی میشه دو تومن.

ببخشید عزیزم پیامتو ندیدم، مشغول تلاش برای موفق نشدن بودم.

اینایی که سوشال مدیاشونو دی اکتیو میکنن که بقیه نگرانشون بشن خیلی حیوونکی و بدبختن، عزیزم هیچکس به تخمشم نیست، دنیا حول محور اون حس جنده‌ی توجه بودنِ درونت نمیچرخه، تو یه غبار بی‌تاثیر ریز تو این کهکشان بزرگی که خیلی خودتو جدی گرفتی.

از بعضی از آدما خیلی بیزارم چون مجبورم کردن باهاشون جوری رفتار کنم که در مرام و مسلک من نبود

هم تراپی رفتم هم پیش دعانویس هیچکدوم جواب نداد الان تریاک میکشم خداروشکر بهترم

فرمانروای قَهار، هر آزاده‌ی مبارزی را به دم شمشیرِ ستم می‌سپارد ، بدین امید که ریشه‌ی قیام و آزادگی فروخشکد ؛ غافل از این واقعیت که خونِ آزادگان، زندگی‌بخشِ نخلِ آزادی‌ست. علی اکبر سعیدی سیرجانی

این زندگی بیمارستانی‌ست که در آن هر بیماری اسیر آرزوی عوض کردن تخت‌هاست. این یکی می‌خواهد رو به روی بخاری رنج بکشد، و آن یکی گمان می‌برد سلامتی‌اش را کنار پنجره باز می‌یابد. همیشه به نظرمان می‌رسد هر جایی که نیستیم همان‌جا احساس راحتی خواهیم کرد. بودلر

بزرگترین مشکلم با میگرن اینه که کشنده نیست پدسگ؛ تو که گاییدی، لااقل بکش.

چرا هر چیز و هر کسی که وارد زندگیم میشه آخرش تبدیل به یه سری درس میشه؟ مگه اینجا مؤسسه‌ی آموزشیه!؟

برد واقعی رو اونی کرد که با کرونا مُرد

جوون‌ها رو با جیب خالی و آرزوهای نرسیده میکشن بالای دار که قشر بالا نشین پایتخت بره تو فلان ایونتِ فلان سلبریتی دوزاری شلوارک بپوشه و چهارتا عکاسِ چپ فیلم و عکس بگیرن و به اسم آزادی بکنن تو پاچه مردم