Rarissime

"Next time is next time. Now is now."

اجازه ندین چیزی بترسونتتون، حتی صدای انفجار. بذارید بقیه هرچقدر می‌خوان بترسن و ترسشون رو پخش کنن؛ اهمیت ندین. شما بچه‌های منین. دخترا و پسرای من.

فکر نمیکردم این حس لیوای رو تجربه کنم تارای من، ستاره قطبیم.

فکر نمیکردم این حس لیوای رو تجربه کنم تارای من، ستاره قطبیم.

روزی در تاریخ می‌نویسند: درد آن‌قدر گسترده بود که اشک‌ها نمی‌دانستند بر کدام نام، بر کدام شهر، بر کدام زخم ایران، سرازیر شوند.

«آن‌ها رفتند اما یادشان و راهشان در دل ما جاودانه‌ست.»

«مسئولیت‌پذیری از زمان آغاز می‌شود. کسی که به وقت پایبند نیست، به تعهد هم پایبند نخواهد بود. نظم در زمان، پایه‌ی شخصیت است؛ نه استعداد، نه شانس، بلکه عادت.»

برای دخترا و پسرام که هرروز دارن دست‌وپا می‌زنن.

«تو از من انسانی ترسو ساختی. نه با فریاد، بلکه با حضورت. من یاد گرفتم پیش از آن‌که حرف بزنم، خودم را محکوم کنم. هر فکر تازه‌ای در ذهنم، پیش از تولد، با این پرسش خفه می‌شد: آیا پدر آن را مسخره خواهد کرد؟ من در برابر تو کوچک نبودم؛ تو مرا کوچک می‌دیدی. و این نگاه، سال‌ها درون من ماند. اما حقیقتی هست که باید گفته شود: آن ترس، حقیقت من نبود. من آن ترس را آموختم، همان‌طور که می‌توان ناآموختش. امروز می‌دانم که ایستادن در برابر تو بی‌احترامی نبود؛ تلاشی بود برای نجات خودم. انسانی که همیشه سر خم می‌کند، نه فروتن است، نه اخلاقی‌‌ست فقط شکسته است. من حق داشتم صدا داشته باشم. حق داشتم اشتباه کنم. حق داشتم متفاوت باشم. و اگر این حقوق، تو را می‌ترساند، این تقصیر من نبود.»