رضا ظرفیان

در وصل هم زعشق تو ایگل در آتشم عاشق نمیشوی که ببینی چه میکشم با عقل آب عشق به یک جو نمیرود بیچاره من که ساخته از آب و آتشم

گفتم چشمم گفت براهش میدار گفتم جگرم گفت پر آهش میدار گفتم که دلم گفت چه داری در دل گفتم غم تو گفت نگاهش میدار @ReZarfian

من مست می عشقم هشیار نخواهم شد وز خواب خوش مستی بیدار نخواهم شد امروز چنان مستم از باده دوشینه تا روز قیامت هم هشیار نخواهم شد @ReZarfian

پیش چشمت داشتی شیشهٔ کبود زان سبب عالم کبودت می‌نمود گر نه کوری این کبودی دان ز خویش خویش را بد گو مگو کس را تو بیش @ReZarfian

آخر همه باید به علی رو بزنند هم زنده و هم مرده دم از او بزنند در قبر چنان شعر بخوانم ز علی تا هر دو ملک زشوق هُو هُو بزنند @ReZarfian

روزگاری شد کسی مرد ره عشق ندید حالیا چشم جهانی نگران من و توست اینهمه قصه فردوس و تمنای بهشت گفتگویی و خیالی زجهان من و توست @ReZarfian

چه میگفتند یارب غنچه و باد صبا باهم ره صحرا یکی بگرفت پیش آن یک پریشان شد @ReZarfian

تو مرا یاد کنی یا نکنی باورت گر بشود یا نشود حرفی نیست نفسم میگیرد در هوایی که نفسهای تو نیست @ReZarfian

بِهوش بودم از اول که دل به کس نسپارم‌ شَمایِل تو بدیدم نه صبر ماند و نه هوشم حکایتی ز دهانت به گوشِ جان من آمد دگر نصیحتِ مردم حکایت است بگوشم @ReZarfian

موی بشکافی به عیب دیگران ور بپرسم عیب تو کوری ازآن @ReZarfian

گلبن عیش میدمد ساقی گلعذار کو باد بهار میوزد باده خوشگوار گو @ReZarfian

وان یکاد...🌹

وان یکاد...🌹 @ReZarfian

وان یکاد...🌹 @ReZarfian

میرفت تیر او دل من بانگ زد ز پی کاین خانه جای توست کجا میروی بیا @ReZarfian

سیاه نامه تر از خود کسی نمیبینم چگونه چون قلمم دود دل بسر نرود @ReZarfian