️𝑺𝒆𝒍𝒆𝒏𝒐𝒚𝒂𝒏✨🌶

لاک‌پشت های نینجا پرسن

اسکوبی دو پرسن هم هستم

یه سوال خیلی جدی پیش اومد برام. شما پونی کوچولو پرسن هستید یا توت فرنگی کوچولو پرسن؟

یه سوال خیلی جدی پیش اومد برام. شما پونی کوچولو پرسن هستید یا توت فرنگی کوچولو پرسن؟

تابستون کوتاهه🌿🌴

نجات‌دهنده چایی نبات زعفرونیه.

نجات‌دهنده چایی نبات زعفرونیه.

چه برند باحالیه🥸✨ من تا حالا اسمشو نشنیده بودم خیلی خوشگله طراحی ها و استایل هاش ✨🤌

Challenge ✨ این پیام رو فور کنید با توجه به رنگ بندی و وایب چنلتون ببینیم کدوم یک از برند های مد و فشن میتونید باشید. Private: https://t.me/Silvivitanbot چک کنید https://t.me/challangesele

من هر بدی ای داشته باشم تو یه چیز تکم؛ هیچوقت قرار نیست وقتی بهت چیزیو میگم به راست و دروغش زیاد فکر کنی، حرف محبت آمیز الکی رو به هرکسی نمیزنم و راحت میشه تشخیص داد با کیا صمیمی ترم با کیا کمتر حال میکنم. هیچوقت هیچوقت نتونستم تو زندگیم راجع به حسم به ادما نقاب بزنم.

چه کنیم دیگه انسانیم و همین ویژگیه که مارو انسان نگه میداره. تو از سوگ از دست دادن عزیزت عبور میکنی. از فقر عبور میکنی. درد رو تحمل میکنی تا عصرانه بعدی که توی سکوت چای و شیرینی بخوری تا برنامه تلوزیونی مورد علاقه ات پخش بشه. زندگی میکنیم برای قهوه های تازه دم اول صبح، برای عطر چایی که کل خونه رو میگیره، برای مسیری که هر روز پیاده میری و میتونی توی راه اهنگ گوش بدی، برای گریه های یواشکی اخر شب.

میدونی خیلی غم انگیزه ها اینکه ما همچنان ادامه میدیم. مثل سیزیف که مدام سنگ رو بالا میبرد ولی باز قل میخورد میومد پایین کوه باز همون چرخه تکرار میشه. سنگ رو میبریم بالا با هزارتا زور و زحمت بعد باز قل میخوره میاد پایین و همینجوری تا اخر زندگیمون ادامه میدیم .

یه چیزی که خیلی بهش افتخار میکنم اینه که زندگیم توی مزخرف ترین حالت ممکنه در حال حاضر ولی انگار هیچوقت رگه های امید توی وجودم خشک نمیشه شاید باریک بشه ولی انگار بازم یه درخشش کم جون از امید و زندگی باقی میمونه هر چقدرم زندگیم مزخرف باشه همه چی تیره و تاریک باشه من بازم میتونم رد پای زندگی رو دنبال کنم. انگار میتونم بوی خوشحالی و عشق رو توی چیزای کوچیک پیدا کنم. توی غذایی که امروز میپزم، کتابی که تازگیا خوندم، کتابی که خیلی وقته فراموشش کردم و برگه هاش بوی جالب کتابخونه م رو گرفته، پوسترهام که هر چند وقت یه بار عوضشون میکنم، قلمه پتوسی که تازه جوونه زده، کلیپسم که یه دندونه اش شکسته و هربار باید منتظر باشم که کدوم دندونه قراره صدای ترق بده و بشکنه. راستش زندگی همینه. اصلا انسان همینه انسانی ترین حالتی که میتونیم تجربه کنیم همینه. جنگ بیماری تاریکی ناامیدی فقر درد نابرابری همه اینا میاد یه مشتی حواله صورت و روح های بی جونمون میکنن و میرن اما انگار ذات انسان همینه که گریه میکنه اشکاشو پاک میکنه خاک لباس هاشو میتکونه و دوباره راه میوفته در حالی که داره به زمین و زمان فحش میده ولی بازم داره میره جلو

★★★