San|Art studio

اگه پارسال یکی بهت میگفت اول تابستون سال دیگه، ضحاک و دار و دستش با ذرت و کاه معاوضه میشه باور میکردی؟! آزادی همينقدر غیر منتظره میاد!

"یادتون باشه" اینطور نمیمونه

بهزاد دانش در توضیح نوشته: "کارمون باز آفرینی ماجراجویانه ایه از ای شرقی غمگین داستان ازین قراره که فروغ فرخزاد، خواهر فریدون (خواننده اصلی آهنگ)، در سال ۱۳۴۱ خورشیدی، مستندی میسازه از جزام خانه ای در تبریز، به نام این خانه سیاه است. در حین ساخت این مستند، فروغ به حسین منصوری کودک ۶ ساله ای که در جزام خانه زندگی میکنه علاقه مند میشه و سرپرستی حسین رو به عهده میگیره. حسین منصوری بعد ها، یه بند شعر به این آهنگ اضافه میکنه که ازین قراره : ای شرقی غمگین، زمستون پیش رومه، با من اگه باشی گل و بارون کدومه. آواز دست ما میپیچه تو زمستون، ترس از زمستون نیست که آفتابش رو بومه… البته این بند اضافه فقط توسط حسین منصوری اجرا شده و وصله ای هست بر شعرِ شاعرِ اصلیِ اثر که ایرج جنتی عطایی باشه. در نسخه ای از این آهنگ که من خلق کردم، ملودی و هارمونی جدیدی به اصل اثر اضافه شده. " راستی صدای دوست داشتني محیا حامدی رو میشنوید @SanArtstudio #با_من_گوش_کن

که از دنیا مرخصی بگیری... نوش جان🫀

📚 نام کتاب: بابا لنگ دراز 📜 نویسنده: #جین_وبستر بخش دهم ✨پایان [The moon]

📚 نام کتاب: بابا لنگ دراز 📜 نویسنده: #جین_وبستر بخش نهم

📚 نام کتاب: بابا لنگ دراز 📜 نویسنده: #جین_وبستر بخش هشتم

📚 نام کتاب: بابا لنگ دراز 📜 نویسنده: #جین_وبستر بخش هفتم

📚 نام کتاب: بابا لنگ دراز 📜 نویسنده: #جین_وبستر بخش ششم

📚 نام کتاب: بابا لنگ دراز 📜 نویسنده: #جین_وبستر بخش پنجم

📚 نام کتاب: بابا لنگ دراز 📜 نویسنده: #جین_وبستر بخش چهارم

📚 نام کتاب: بابا لنگ دراز 📜 نویسنده: #جین_وبستر بخش سوم

📚 نام کتاب: بابا لنگ دراز 📜 نویسنده: #جین_وبستر بخش دوم

📚 نام کتاب: بابا لنگ دراز 📜 نویسنده: #جین_وبستر بخش نخست

و تو نمی‌دانی كه چگونه می‌شود اين‌قدر اميد را در سينه‌ای‌ پر از يأس نگه داشت! - صمد بهرنگی

اتفاقی اینو تو نت دیدم، جالب بود، براتون pdf کردم.

سهراب سپهری یه جایی توی کتاب “هنوز در سفرم” نوشته : دنیا پر از بدی است و من شقایق تماشا می‌کنم… روی زمین، میلیونها گرسنه است. کاش نبود… ولی وجود گرسنگی، شقایق را شدیدتر می‌کند و تماشای من ابعاد تازه‌ای به خود می‌گیرد. یادم هست در بنارس، میان مرده‌ها و بیمارها و گداها، از تماشای یک بنای قدیمی، دچار ستایش ارگانیک شده بودم. پایم در فاجعه بود و سرم در استتیک. وقتی پدرم مرد، نوشتم: پاسبانها همه شاعر بودند. حضور فاجعه، آنی دنیا را تلطیف کرده بود. فاجعه، آن طرف سکه بود، وگرنه من می‌دانستم و می‌دانم که پاسبانها، شاعر نیستند. در تاریکی، آنقدر مانده‌ام که از روشنی حرف بزنم. چیزی در ما نفی نمی‌گردد، دنیا در ما ذخیره می‌شود و نگاه ما به فراخور این ذخیره است و از همه جای آن آب می‌خورد.

این آهنگ رو به خودت تقدیم کن