Nova

میپرسن هنوزم یادش میوفتی؟میگم نه چون حتی خاطره هم نمونده ازش،فقط امیدوارم اینقدر خوشبخت بشه که یاد من نیوفته.

متاسفانه حس و علاقه‌ی من به آدما انقضا داره، همیشه و تا ابد نمیتونم دوسشون داشته باشم. چون اونقدر بخشنده و صبور نیستم که از اشتباهات کوچیکشون چشم پوشی کنم. یهو lose interest میشم و میذارمشون کنار. برام هم مهم نیست چندسال این ارتباط بینمون بوده، برای من فقط کیفیت آدما مهمه. خودم همیشه صدمو برای ادمای مهم زندگیم میذارم و اگه اون میزان عشق و توجه رو بهم برنگردونن با کمال احترام درشونو میزارم.

دیگر منتظر من نباش ،تمام شد آن من برایِ تو میگفتم کنارت می ایستم در هر حالی،اما چه کنم که خودت مرا هُل دادی.

من اعتقادی به انتقام ندارم چون آدم‌هایی که دلشون تاریکه، دیر یا زود با دست خودشون زندگیشون رو نابود می‌کنن.

بنظر من غم نه دشمنته نه قهرمانت فقط جزئی از زندگیه

هر وقت بتونین قبول کنین که بعضی ها هنوزم میتونن براتون عزیز باشن ولی تو زندگیتون نباشن یعنی بزرگ‌ شدین و من ای کاش هیچوقت بزرگ نمیشدم.

تقریباً دیگه هیچ چیز توی من حسی ایجاد نمی‌کنه؛ نه خوشحالی، نه ناراحتی، نه حتی خشم. انگار یه جایی بین تمام اتفاق‌هایی که افتاد، احساساتم رو جا گذاشتم و از اون به بعد فقط دارم ادامه میدم، بدون اینکه واقعاً چیزی رو حس کنم. حرف‌ها دیگه ناراحتم نمی‌کنن، رفتارها عصبیم نمی‌کنن، آدم‌ها هم مثل قبل برام اهمیتی ندارن؛ نه از سر بخشیدن، نه از سر بی‌تفاوتیِ واقعی، فقط چون دیگه توانایی احساس کردنشون رو ندارم. حتی چیزهایی که یه زمانی می‌تونستن حالم رو خوب کنن، حالا فقط اتفاق‌هایی معمولی‌ان که از کنارشون رد می‌شم. خوشحالی برام غریبه شده و ناراحتی هم دیگه اون قدرت سابقش رو نداره. بیشتر از اینکه غمگین باشم، خالی‌ام؛ یه خالیِ عمیق که با هیچ چیزی ، هیچ حرفی و هیچ اتفاقی پر نمی‌شه

Shayea – Asabani 2

🤫

من هیچوقت انقدر ساکت، صبور و بی رحم نبودم.

به خودم افتخار می‌کنم که با وجود روزهایی که سخت گذشتن، هنوز اجازه ندادم تلخی‌ها منو تبدیل به آدمی کنن که دوست ندارم باشم. هنوز بلدم دوست داشته باشم، هنوز بلدم احترام بذارم، هنوز برای احساسات آدم‌ها ارزش قائلم. افتخار می‌کنم که با وجود زخم‌هایی که خوردم، انتخاب کردم شبیه چیزهایی که منو شکست دادن نشم. افتخار می‌کنم که برای دیده شدن، برای گرفتن توجه یا ثابت کردن خودم، حاضر نیستم دل کسی رو بشکنم یاد گرفتم خوشبختی بقیه چیزی از من کم نمی‌کنه و موفقیت، عشق یا آرامش آدم‌های دیگه تهدیدی برای من نیست انتخاب کردم خودم بمونم، با همون قلبی که شاید گاهی خسته می‌شه، ولی هنوز قشنگی‌ها رو می‌بینه. شاید همیشه قوی نبودم، شاید بعضی روزها کم آوردم، ولی هر بار دوباره خودمو جمع کردم و ادامه دادم. و همین ادامه دادن، همین تلاش برای بهتر شدن، چیزیه که بهش افتخار می‌کنم. من هنوز دارم یاد می‌گیرم، هنوز دارم رشد می‌کنم، ولی خوشحالم که توی این مسیر خودمو گم نکردم.