پیام شاپرک (مغز و شناخت)

🔥 جایگزین‌های قدرتمند پاورپوینت برای ساخت ارائه‌های حرفه‌ای 🔹 Slidesgo.com هزاران قالب آماده و رایگان برای انواع موضوعات؛ فقط انتخاب کن و ارائه‌ات رو شروع کن. 🔹 Beautiful.ai طراحی اسلایدها رو هوش مصنوعی انجام می‌ده و چیدمان محتوا به‌صورت خودکار مرتب می‌شه. 🔹 Dokie.ai متن یا فایل خودت رو بده تا به‌صورت خودکار به اسلایدهای آماده و خلاصه‌شده تبدیل کنه. 💡 اگر از طراحی اسلایدهای تکراری خسته شدی، این ابزارها می‌تونن در چند دقیقه یک ارائه حرفه‌ای برات بسازن. #معرفی_سایت 🆔 @science_magazine

🧠 - چرا انسان به معنا نیاز دارد؟ فرض کنید فردا صبح از خواب بیدار شوید و با قطعیت مطلق بدانید که هیچ هدف از پیش تعیین‌شده‌ای برای زندگی وجود ندارد؛ نه مأموریتی، نه سرنوشتی و نه معنایی که از بیرون به زندگی تحمیل شده باشد. حالا یک سؤال مطرح می‌شود: اگر معنا وجود نداشته باشد، چرا مغز ما این‌قدر بی‌وقفه به دنبال آن می‌گردد؟ این فقط یک پرسش فلسفی نیست؛ یک پرسش عصب‌شناختی هم هست. مغز، ماشین معنابافی است! مغز انسان برای جمع‌آوری اطلاعات خام ساخته نشده؛ برای ساختن روایت ساخته شده است. شبکه‌هایی در مغز، به‌ویژه «شبکه پیش‌فرض» (DMN)، دائماً در حال کنار هم قرار دادن خاطرات، تجربیات، اهداف و آرزوها هستند تا به زندگی ما نوعی انسجام بدهند. به همین دلیل است که انسان‌ها به سختی می‌توانند با تصادف محض کنار بیایند. ما الگو می‌بینیم، داستان می‌سازیم و برای رنج‌ها و موفقیت‌های خود دنبال توضیح می‌گردیم. اگر معنا وجود نداشته باشد، آیا مغز آن را خلق می‌کند؟ برخی پژوهشگران معتقدند نیاز به معنا، محصول فرعی تکامل است. اجداد ما اگر می‌توانستند میان رویدادهای پراکنده ارتباط برقرار کنند، شانس بیشتری برای بقا داشتند. در نتیجه مغز انسان به دستگاهی تبدیل شد که تقریباً همه‌چیز را در قالب یک روایت بزرگ‌تر تفسیر می‌کند. شاید به همین دلیل باشد که انسان‌ها فقط نمی‌پرسند: «چه اتفاقی افتاد؟» بلکه می‌پرسند: «چرا این اتفاق افتاد؟» زندگی بدون معنا چه می‌شود؟ مطالعات روان‌شناسی نشان می‌دهند افرادی که احساس می‌کنند زندگی‌شان هدف و معنا دارد، معمولاً تاب‌آوری بیشتری در برابر استرس، ناامیدی و بحران‌های زندگی نشان می‌دهند. در مقابل، احساس پوچی می‌تواند با اضطراب، افسردگی و رفتارهای پرخطر همراه شود. نکته جالب اینجاست که مغز تفاوت چندانی میان منابع مختلف معنا قائل نیست. برای یک نفر خانواده معناست، برای دیگری علم، برای دیگری هنر و برای فردی دیگر ایمان. مغز بیش از آنکه به «نوع معنا» اهمیت بدهد، به «وجود معنا» اهمیت می‌دهد. شاید سؤال اصلی این نباشد که معنا از کجا می‌آید. بلکه سؤال مهم‌تر این باشد: اگر نیاز به معنا صرفاً یک توهم تکاملی باشد، چرا مغز انسان بدون آن این‌قدر دشوار زندگی می‌کند؟ شاید معنا چیزی نباشد که آن را کشف می‌کنیم؛ شاید چیزی باشد که آن را می‌سازیم. Source: - Viktor Frankl (1946) – Man’s Search for Meaning - Steger (2009) – Meaning in Life - Baumeister & Vohs (2002) – The Pursuit of Meaningfulness in Life - Buckner et al. (2008) – The Brain’s Default Network «Channel of science is for all»

شبکه حالت پیش‌فرض

شبکه حالت پیش‌فرض (DMN) یک شبکه مغزی در مقیاس بزرگ و به هم پیوسته است - شامل قشر جلوی پیشانی میانی، قشر سینگولیت خلفی و لوبول آهیانه تحتانی - که در درجه اول در هنگام استراحت در حالت بیداری، درون‌نگری و پرسه زدن ذهن فعال می‌شود. این شبکه که اغلب "ذهن درونی" یا "شبکه پیش‌فرض" نامیده می‌شود، از تفکر خودارجاعی، بازیابی حافظه و برنامه‌ریزی آینده پشتیبانی می‌کند و زمانی که ذهن بر دنیای خارجی متمرکز نیست، فعال می‌شود.

✍ اولریک نیسر (Ulric Neisser)، نقشی اساسی در تقویت رشته روان‌شناسی شناختی ایفا کرد و به همین دلیل به «پدر روان‌شناسی شناختی» شهرت یافته است. 🔸نیسر در ۸ دسامبر ۱۹۲۸ در کیل آلمان زاده شد و در سال ۱۹۳۳ همراه خانواده‌ به آمریکا مهاجرت کرد. تحصیلات خود را در رشته فیزیک در دانشگاه هاروارد آغاز کرد، اما تحت تأثیر جریان‌های نوین مطالعه ذهن به روان‌شناسی گرایش یافت و دکترای خود را سال ۱۹۵۶ از دانشگاه کرنل‌دریافت کرد. وی در دانشگاههای براندیس،اموری و سپس کرنل به تدریس و پژوهش پرداخت. 🔷مهم‌ترین اثر او، «روان‌شناسی شناختی» (۱۹۶۷) است. در این اثر با ترکیب پژوهش‌های مربوط به ادراک، توجه، تشخیص الگو و حافظه، چارچوب نظری روشنی برای این حوزه فراهم کرد و علم «روان‌شناسی شناختی» را تثبیت نمود. او در کتاب «شناخت و واقعیت»(۱۹۷۶) با نقد شرایط مصنوعی پژوهش‌های آزمایشگاهی، رویکرد بوم‌شناختی به مطالعه شناخت را مطرح کرد . ♦️نیسر در ۱۷ فوریه ۲۰۱۲ در ایتاکا، نیویورک درگذشت. آثار و دیدگاه‌های او همچنان از منابع بنیادین در روان‌شناسی شناختی و علوم شناختی به شمار می‌رود. https://t.me/Shaparakpsychcenter

ارگانوئیدهای مغزی یاد می‌گیرند که مسائل را حل کنند ▪️آیا یک قطعه به اندازه نخود از بافت مغز که در آزمایشگاه رشد داده شده است، می‌تواند یک بازی ویدیویی را یاد بگیرد؟ به گفته محققان، پاسخ مثبت است. برای اولین بار، دانشمندان یادگیری هدفمند را در ارگانوئیدهای مغزی - خوشه‌های کوچک و رشد یافته در آزمایشگاه از نورون‌ها - به طور دقیق نشان داده‌اند. با استفاده از یک رابط بیوالکتریکی "حلقه بسته"، این تیم ارگانوئیدها را برای حل مسئله "میله چرخ دستی" "آموزش" داد، یک معیار کلاسیک رباتیک که در آن یک سیستم باید یک میله عمودی را روی یک گاری در حال حرکت متعادل کند. در حالی که این ارگانوئیدها فاقد بدن، دوپامین یا تجربه حسی هستند، تحقیقات ثابت می‌کند که ظرفیت محاسبات تطبیقی ​​​​یک ویژگی ذاتی خود بافت مغز است. 🧠🆔@neurocognitionandlearning https://neurosciencenews.com/brain-organoid-goal-directed-learning-30174/

- پدیده خمیازه مسری از فعال‌سازی سیستم نورون‌های آینه‌ای در قشر پیش‌پیشانی نشأت می‌گیرد. این نورون‌ها با مشاهده عمل خمیازه در دیگری، الگوی حرکتی مشابه را در مغز مشاهده‌گر تقلید می‌کنند. فرآیند همذات‌پنداری اجتماعی، این تقلید را به عنوان انتقال سیگنال خستگی یا تنظیم هوشیاری گروهی تقویت می‌نماید. چنین واکنشی به همگام‌سازی عصبیو رفتاری و ارتقای پیوندهای عاطفی درون‌گروهی یاری می‌رساند. شواهد نوروایمیجینگ درگیری مدارهای نظریه ذهن و همدلی را در بروز این پاسخ زنجیره‌ای تأیید می‌کنند. در مجموع، این مکانیسم تکاملی، هماهنگی اجتماعی و انسجام گونه‌ای را تسهیل می‌نماید. «Channel of science is for all»

🧠 How the Brain changes over time ؟ 🧠 مغز در گذر زمان چگونه تغییر میکند ؟ @BrainWorld_Official 🧠🌍

یکی از دیجیتالی‌ترین سیستم‌های آموزشی جهان ترمز کرده و دوباره به کاغذ بازگشته است. سوئد در حال برگرداندن کتاب‌های فیزیکی، دست‌نویسی و یادگیری متکی به کاغذ در مدارس است. پس از سال‌ها، تجهیز مدارس به ابزارهای دیجیتال، وزارت آموزش سوئد مسیرش را تغییر داده و به سرمایه‌گذاری روی کتاب‌های درسی چاپی روی آورده است. مطابق پژوهش‌ها، وابستگی بیش‌ازحد به تکنولوژی دیجیتال موجب افت در درک مطلب و دامنه توجه، مشکل در خواندن عمیق و تضعیف مهارت‌های حرکتی پایه می‌شود. اما، نوشتن با دست و خواندن روی کاغذ مسیرهای عصبی متفاوتی را درگیر و به تقویت حافظه و درک عمیق‌تر می‌انجامد. این سیاست که در سوئد سال ۲۰۲۳ تدوین شد، اکنون در سال ۲۰۲۶ به یک بازسازی گسترده آموزشی تبدیل شده است. هدف حذف تکنولوژی نیست؛ قرار است ابزارهای دیجیتال در خدمت رشد شناختیِ پایه باشند، نه جایگزین آن. سوئد اکنون به عنوان نمونه‌ای عملی، از یک سیستم آموزشی با رویکرد متعادل‌تر به تکنولوژی است. در جهانی که به‌طور فزاینده‌ای در حال دیجیتالی شدن است، توانایی خواندن عمیق، نوشتن درست وحفظ تمرکز یک ایده نوستالژیک نیست؛ بلکه یک امتیاز رقابتی است. @eduneuro

✅ فضانوردی می‌تواند جای مغز را تغییر دهد؟ یافته‌ای عجیب از بدن انسان در فضا 🧠🚀 یک گزارش علمی که ScienceAlert به آن پرداخته می‌گوید سفر فضایی (به‌خصوص مأموریت‌های طولانی) می‌تواند باعث تغییرات قابل‌مشاهده در موقعیت و شکل مغز شود. دلیل اصلی، شرایط بی‌وزنی است که توزیع مایعات بدن را به‌هم می‌زند و می‌تواند روی مایع مغزی‌نخاعی (CSF) و فشار/فضای داخل جمجمه اثر بگذارد. خلاصه‌ی ساده و کاربردی: - در بی‌وزنی، مایعات بدن بیشتر به سمت سر جابه‌جا می‌شوند. این موضوع می‌تواند باعث شود مغز کمی به سمت بالا جابه‌جا شود و ساختارهایی مثل بطن‌ها (فضاهای پر از مایع در مغز) تغییر اندازه بدهند.  - این تغییرات در برخی تحقیقات، در مأموریت‌های طولانی‌تر پررنگ‌تر دیده شده و می‌تواند با مشکلاتی که در بعضی فضانوردان گزارش می‌شود (مثل تغییرات بینایی مرتبط با فضا) بی‌ارتباط نباشد. 👁️  https://www.sciencealert.com/spaceflight-can-alter-the-position-of-the-human-brain-study-finds 🆔️ @science_magazine

✅ پژوهشگران تفاوت‌های ساختاری را در مغز افراد روان‌آزار شناسایی کرده‌اند. 🔸 پژوهشگران دریافته‌اند افرادی که در آزمون‌های روان‌آزاری (Psychopathy) امتیاز بالایی کسب می‌کنند، دچار تغییرات ساختاری در مغز هستند. در این افراد، حجم نواحی مغزی که با تنظیم احساسات و کنترل تکانه‌ها ارتباط دارند، کمتر از حد معمول است. این یافته‌ها درک ما از ویژگی‌های شخصیتی و رفتارهای مرتبط با روان‌آزاری را گسترش می‌دهد و می‌تواند به ابداع درمان‌های جدید منجر شود. 🔸 برخلاف باور عمومی، «روان‌آزار» یک تشخیص رسمی در راهنمای اختلالات روانی نیست؛ بلکه به مجموعه‌ای از ویژگی‌های شخصیتی و رفتاری مانند فقدان احساسات، تمایل به دست‌کاری دیگران، تکانشگری و جذابیت سطحی اشاره دارد. اگرچه روان‌آزاری شدید مترادف با «شرارت» نیست، اما امتیاز بالا در این ویژگی‌ها می‌تواند نشانه‌ای از رفتارهای خشونت‌آمیز مداوم باشد و این افراد بیشتر در معرض ارتکاب جرم و تکرار آن قرار دارند. در مطالعه‌ای جدید در آمریکا و آلمان، محققان با استفاده از تصویربرداری پیشرفته مغزی، ساختار مغز ۳۹ مرد با ویژگی‌های شدید روان‌آزارانه را بررسی کردند. این افراد با استفاده از «چک‌لیست بازبینی‌شده روان‌آزاری» یا PCL-R انتخاب شدند که آن‌ها را بر اساس دو عامل گسستگی عاطفی و رفتارهای ضداجتماعی ارزیابی می‌کند. سپس مغز آن‌ها با گروه کنترل مقایسه شد. 🔸 نتایج نشان داد که ارتباط معناداری میان رفتارهای ضداجتماعی (عامل دوم) و کاهش حجم در برخی نواحی مغزی وجود دارد. این کاهش حجم در مناطقی مانند گانگلیون‌های پایه (مرتبط با کنترل حرکات و احساسات)، تالاموس (ایستگاه انتقال اطلاعات حسی) و قشر جزیره‌ای (مرتبط با پردازش هیجانی) مشاهده شد. در مجموع، افراد دارای ویژگی‌های روان‌آزاری شدید، به‌طور میانگین ۱.۴۵ درصد حجم کلی مغز کمتری داشتند. 🔸 با وجود این یافته‌های ارزشمند، مطالعه با محدودیت‌هایی مانند حجم نمونه کوچک روبه‌رو است. نویسندگان مقاله تأکید می‌کنند که تحقیقات آینده باید مشخص کند این تفاوت‌های ساختاری تا چه اندازه منشأ ژنتیکی دارند یا تحت تأثیر عوامل محیطی شکل گرفته‌اند.

✅ آیا مغز انسان می‌تواند از حافظه‌اش پر شود؟ برخلاف حافظه‌ی دستگاه‌هایی مانند تلفن همراه یا رایانه که ظرفیت مشخص و محدودی دارند، حافظه‌ی مغز انسان از نظر ظرفیت به شکل عملی نامحدود است. بر اساس دیدگاه متخصصان علوم اعصاب، حافظه‌ی ما برای آرشیو کردن دقیق وقایع طراحی نشده، بلکه هدف آن کمک به سازگاری با شرایط و پیش‌بینی آینده است. ساختار و عملکرد حافظه در مغز بر اساس پژوهش‌های الیزابت کنسینجر، استاد روان‌شناسی و علوم اعصاب در کالج بوستون، مغز انسان اطلاعات را در قالب شبکه‌هایی از نورون‌ها ذخیره می‌کند. هر خاطره به‌جای آن‌که در یک نقطه‌ی مشخص ثبت شود، در مجموعه‌ای از نورون‌های مرتبط که به آن‌ها «انگرام» گفته می‌شود توزیع می‌گردد. این الگو که «بازنمایی توزیع‌شده» نام دارد، به هر نورون اجازه می‌دهد در تشکیل خاطرات مختلف نقش داشته باشد. برای مثال، خاطره‌ی یک جشن تولد شامل رنگ بادکنک‌ها، مزه‌ی کیک، صدای مهمان‌ها و احساسات مرتبط است که همگی در مناطق متفاوتی از مغز ثبت می‌شوند. هنگام بازخوانی خاطره، همین الگوی گسترده‌ی عصبی مجدداً فعال می‌شود. چرا با وجود ظرفیت بالا، بسیاری از چیزها را فراموش می‌کنیم؟ پاول ریبر، استاد علوم اعصاب در دانشگاه نورث‌وسترن، توضیح می‌دهد که مغز، اگرچه ظرفیت زیادی دارد، اما توانایی پردازش و ذخیره‌ی اطلاعات به‌صورت هم‌زمان بسیار محدود است. او عملکرد حافظه را به دوربینی تشبیه می‌کند که فقط می‌تواند ۱۰٪ از آنچه می‌بیند را ضبط کند. بیشتر اطلاعات دریافتی حذف می‌شوند یا هرگز وارد حافظه‌ی بلندمدت نمی‌گردند. این محدودیت ناشی از سرعت پایین تحکیم حافظه است، نه محدودیت در فضای ذخیره‌سازی. فرآیند «تحکیم» زمان‌بر است و تنها اطلاعات معنادار یا تکرارشونده را در مغز ماندگار می‌کند. مغز چگونه تصمیم می‌گیرد چه چیزی را نگه دارد؟ لیلاداواچی، استاد دانشگاه کلمبیا، می‌گوید سیستم حافظه‌ی انسان نه برای ثبت دقیق وقایع، بلکه برای بقا تکامل یافته است. مغز، آنچه برای بقا و تصمیم‌گیری ضروری است را نگه می‌دارد و سایر موارد را کنار می‌گذارد. همچنین، مغز در مواجهه با اطلاعات تکراری، جزئیات را کنار گذاشته و فقط ساختار کلی یا «طرح‌واره»‌ها (schema) را حفظ می‌کند. برای مثال، از رفت‌وآمدهای روزانه فقط تجربه‌ی کلی در ذهن باقی می‌ماند، مگر آن‌که اتفاقی خاص مانند تصادف یا سیل در مسیر رخ داده باشد. مغز انسان ظرفیت حافظه‌ای بسیار گسترده دارد، اما این ظرفیت نامحدود به معنای به‌خاطر سپردن همه‌چیز نیست. مغز به گونه‌ای عمل می‌کند که تنها اطلاعات مفید و ضروری را نگه دارد، الگوها را استخراج کند و از آن‌ها برای سازگاری، پیش‌بینی و یادگیری بهره ببرد. بنابراین، اگر جای فنجان قهوه‌ات را فراموش کردی، به این معنا نیست که حافظه‌ات پر شده؛ بلکه مغزت تشخیص داده چیزهای مهم‌تری برای به خاطر سپردن وجود دارند. 🔗 Livescience

✅ - چرا بعد از رد شدن از یک نفر، بیشتر به او فکر می‌کنیم؟ «نگاهی علمی به پدیده‌ی رمانتیزه‌کردن فقدان» پدیده‌ی «افزایش میل و وابستگی پس از طرد شدن» یکی از پرتکرارترین تجارب هیجانی در روابط انسانی است. این مقاله با تکیه بر یافته‌های روان‌شناسی شناختی، نظریه‌های دلبستگی، و علوم اعصاب اجتماعی تلاش می‌کند توضیح دهد که چرا طرد شدن نه تنها باعث کاهش علاقه نمی‌شود، بلکه در بسیاری از افراد تمایل، اشتیاق و حتی دلبستگی را تشدید می‌کند. - شاید بارها برایمان پیش آمده که نسبت به کسی بی‌تفاوت یا سرد بوده‌ایم، اما به محض این‌که احساس کنیم او ما را نمی‌خواهد یا رد می‌کند، به شکل وسواس‌گونه‌ای درگیرش می‌شویم. این واکنش از نگاه اول غیرمنطقی به نظر می‌رسد، اما پایه‌های عمیق شناختی، تکاملی و روان‌زیستی دارد. ⮐ ۱. اصل کم‌یابی و اثر روان‌شناختی آن یکی از مهم‌ترین سازوکارهای شناختی دخیل در این پدیده، اصل کم‌یابی (scarcity principle) است. طبق این اصل که توسط رابرت چالدینی (Cialdini, 2007) مطرح شده، انسان‌ها به چیزهایی که دسترسی به آن‌ها محدود شده یا از دست رفته‌اند، ارزش و جذابیت بیشتری نسبت می‌دهند. مغز انسان به طور پیش‌فرض محرومیت را با ارزشمندی معادل می‌گیرد. وقتی کسی ما را طرد می‌کند، مغزمان گویی این پیام را دریافت می‌کند که «چیزی ارزشمند را از دست داده‌ایم» حتی اگر قبلاً چنین احساسی نداشتیم. ⮐ ۲. نظریه تقویت متناوب (Intermittent Reinforcement) مطالعات رفتاری نشان داده‌اند که پاداش‌های غیرقابل پیش‌بینی، اعتیادآورتر از پاداش‌های منظم‌اند (Skinner, 1953). در روابط، رد شدن یا بی‌پاسخ‌ماندن می‌تواند همان نقش تقویت متناوب را ایفا کند: گاه‌به‌گاه پاسخ گرفتن، و اغلب طرد شدن، باعث می‌شود انگیختگی روانی فرد افزایش یابد، و ذهن ناخودآگاهانه برای «پاداش بعدی» بماند. ⮐ ۳. سیستم پاداش مغز و دوپامین در سطح عصبی، زمانی که از چیزی منع می‌شویم، فعالیت سیستم دوپامین مغز (به‌ویژه در nucleus accumbens) افزایش می‌یابد. این سیستم بیشتر از آن‌که به خودِ پاداش واکنش نشان دهد، به پیش‌بینی پاداش حساس است. طرد شدن ممکن است این پیش‌بینی را تضعیف کند، اما همین تضعیف موجب فعال شدن سیستم جستجوگر مغز می‌شود (Panksepp, 1998)، که در واقع میل را افزایش می‌دهد. ⮐ ۴. نقش سبک دلبستگی (Attachment Style) افرادی با سبک دلبستگی اضطرابی بیشتر مستعد درگیر شدن ذهنی پس از طرد شدن هستند. این افراد معمولاً طرد شدن را به عنوان تهدیدی برای بقا و هویت درونی خود تجربه می‌کنند و تلاش وسواس‌گونه‌ای برای «بازگرداندن منبع دلبستگی» آغاز می‌کنند (Mikulincer & Shaver, 2007). ⮐ ۵. تصویرسازی ذهنی و ایده‌آل‌سازی پس از طرد پدیده‌ای به نام romanticizing the unavailable یا «رمانتیزه‌کردن دست‌نیافتنی‌ها» وجود دارد. مغز انسان تمایل دارد خلا‌های اطلاعاتی را با فانتزی و تصویرهای ذهنی پر کند. در نبود دسترسی واقعی به فرد، مغز تمایل دارد او را در ذهن زیباتر، مهربان‌تر و مطلوب‌تر بازسازی کند. ⸻⸻ «نتیجه‌گیری» افزایش علاقه یا دلبستگی پس از طرد شدن نه تنها پدیده‌ای رایج، بلکه کاملاً قابل توضیح بر اساس روان‌شناسی شناختی، نوروبیولوژی، و نظریه دلبستگی است. این پدیده ممکن است نشانه‌ای از یک الگوی ناسالم نیز باشد، و در برخی موارد نیاز به آگاهی درمانی و مداخلات رفتاری دارد. آشنایی با سازوکارهای این فرآیند می‌تواند به افراد کمک کند تا تجربه طرد را بهتر درک کرده و از دام تکرار رنج اجتناب کنند. ⸻⸻ • Cialdini, R. B. (2007). Influence: The Psychology of Persuasion. Harper Business. • Skinner, B. F. (1953). Science and Human Behavior. Macmillan. • Panksepp, J. (1998). Affective Neuroscience: The Foundations of Human and Animal Emotions. Oxford University Press. • Mikulincer, M., & Shaver, P. R. (2007). Attachment in Adulthood: Structure, Dynamics, and Change. Guilford Press. • Fisher, H. (2004). Why We Love: The Nature and Chemistry of Romantic Love. Henry Holt and Company. « Channel of science is for life »

✅ زندگی سخت است، ولی غیرممکن نیست! https://t.me/Shaparakpsychcenter

✅ آیا آگاهی ما یک ریتم پنهان دارد؟! 🧠 محققان دانشگاه توبینگن در سال 2025 موفق به کشف نوعی موج فوق‌آهسته در مغز شدند، به نام ultraslow brain waves، که فقط با فرکانس ۰.۰۱ هرتز نوسان می‌کنن (یعنی هر نوسانش حدود ۱۰۰ ثانیه طول می‌کشه!) 💡 جالب اینجاست که وقتی این ریتم فوق‌آهسته مختل می‌شه، آگاهی انسان قطع می‌شه—even اگه بقیه‌ی فعالیت‌های مغز سالم باشه! این یعنی: > «برای اینکه ما احساس حضور و آگاهی داشته باشیم، مغز باید یک ضرب‌آهنگ مخفی رو حفظ کنه!» 📌 این موج‌ها در مناطقی مثل قشر پیش‌پیشانی، تالاموس و هیپوکامپ دیده می‌شن، دقیقاً همون بخش‌هایی که مسئول حافظه، تصمیم‌گیری و حس حضور در لحظه هستن. 🔮 نکته‌ی هیجان‌انگیز اینه که این ریتم در مدیتیشن‌های عمیق و تجربه‌های نزدیک به مرگ (NDE) هم دیده شده... شاید آگاهی ما، فقط حاصل یک نوسان موزون باشه؟ 📎 دنبال مطالب علمی و جذاب‌تری درباره مغز و هوش مصنوعی هستی؟ حتماً به کانال ما سر بزن: ✍Artificial_intelligence_Brain

پارکینسون با مغز چه می‌کند؟ ◽️بیماری پارکینسون یک اختلال عصبی پیشرونده است که در آن بخش‌هایی از مغز به مرور زمان آسیب می‌بینند. این بیماری بیشتر سلول‌های تولیدکننده دوپامین در ناحیه‌ای خاص از مغز به نام جسم سیاه را تحت تاثیر قرار می‌دهد. ◽️محققان امیدوارند با درک بهتر تاثیر داروی لوودوپا بر سیگنال‌های مغزی افراد مبتلا به پارکینسون، نحوه تجویز داروهای درمانی بهبود یابد. روش جدید تصویربرداری مغز نه تنها برای مطالعه بیماری پارکینسون کاربرد دارد، بلکه برای بررسی اثرات هر دارویی که بر سیگنال‌دهی مغز تاثیر می‌گذارد نیز قابل استفاده است. #سلامت #پزشکی https://t.me/Shaparakpsychcenter