𝗎𝗇𝖼𝗁𝖺𝗋𝗍𝖾𝖽.

Fuck the Islamic Republic

چون خیلی وقته طعم زندگی کردن رو فراموش کردیم.

فقط امیدوارم تموم شه زودتر و هممون یک نفس راحت بکشیم. هممون باهم جشن بگیریم. هممون بلاخره زندگی کنیم

هنوزم پول جمع میکنم اما هی گرون تر و گرون تر میشه. دارم کم کم به این فکر میکنم که آرزو ها دست نیافتنی تر از همیشن و همشون دود میشن میرن هوا. نسل ما نسلی پر از آرزوهای خفه شده و دود شده بر باده چون تو این سگدونی داریم فقط تلاش میکنیم زنده بمونیم. هیچ جایی برای دنبال کردن آرزوها نیست.

هوف. هیچ غلطی نمیشه کرد تو این مملکت. هرچی هدفت باشه فقط و فقط ازت دور تر میشه. از بچگی آرزوی یک پیانو و یک گیتار الکتریک داشتم و از همون بچگی هم هرروز براش پول جمع میکردم.

سیستمم که زیر پونصد تومن الان چیزی نمیشه بست با این قیمتا

میای میگی اقا جهنم و ضرر. یه چی باشه سر خودمو گرم کنم برم پلی استیشنی بخرم. سیستمی ببندم. پلی استیشن که دویست تومن😂😂😂

دیگه ادم به کی باید بگه با اوریج حقوق ۱۵ تومن، هیچ غلطی نمیشه کرد جز زنده موندن؟؟ نه جمع کنی خونه میتونی بخری. اصلا تا میای جمع کنی همه چیز ده برابر گرون تر میشه. میگیم اقا خونه جهنم و ضرر. آدم یه ماشین بگیره زیر پاش باشه. پراید هفتصد تومن!!!!! فاکینگ آهن غرازه از این ماشین بهتره

همه چیز انقدر سخت نبود. همه چیز براتون چالش روانی نبود حتی زنده موندن و نفس کشیدن بعد اون اتفاقات تلخ براتون عذاب وجدان نبود. چون اون زمان همچین اتفاق تلخی مثل ۱۸ ام و ۱۹ ام نیوفتاده بود.

جوونای ایرانی این نسل که ما محسوب میشیم از بدبخت ترین و سوخته ترین نسلیم. هرکس هم میگه نه نسل ما سوختست فقط تورم و وضعیت اقتصاد و آرزو هایی که روز به روز دارن ازمون دورتر میشن رو به عنوان مدرک بکوبونید تو صورتشون. نسلتون سوخته بود؟؟؟ آرزوهاتون ازتون فرسنگ ها دور نبودن.

کاش بلد بودم یه جوری روحمو تخلیه کنم بچلونمش هرچی سیاهیه پاک بشه کاش حداقل بلد بودم درست بنویسم ، میتونستم تبدیل به شعری ، داستانی چیزی کنم ولی نمیدونم چجوری باید بیانش کنم فقط میدونم که این بار تنها نیستم زندگیم به قبل از ۱۸ دی و بعد از اون تقسیم شده یک روند نزولی اکید داشت و تا به همین امروز هم ادامه داره و آگاهم به اینکه فردا و پس‌فردا هم تو مسیرش هستم خیلی عجیبه نمیفهمم چجوری اتفاق میفته اینطوریه که انگار یه کوله‌ی سنگین پر از فولاد رو دوشمه و به دست و پاهام زنجیر بسته شده و همزمان موهام از صد جهت محکم داره کشیده میشه ولی دارم زندگی میکنم میخندم ، کار میکنم ، مهمونی میرم ، کافه میرم ، عکس میگیرم و حتی هنوزم به آینده و آرزوهام فکر میکنم و در عین حال سنگینی و وحشت و سیاهی تموم وجودم رو گرفته هیچ تلاشی نه میخوام و نه میتونم واسه فرار ازشون بکنم همزمانی امید و ناامیدی به موازت همدیگه منو میبره اما نه به جلو به عقب و به اضافه تمام بار سنگینی که رو دوشم بود، زور زیادی دارم میزنم که به حرکت رو به عقبش غلبه کنم و بتونم شاید جلو برم که تا الان با شکست مواجه بوده و من در نهایت به عقب سر خوردم الان کجام نمیدونم همه‌چی غریبه و گنگ و ترسناک انقدر غریبه که حتی نمیدونم چه کلمه‌ای برای توصیفش باید به کار برد و آیا من فقط راجع به خودم دارم حرف میزنم ؟ نه کاش فقط خودم بودم من نمیتونم سنگینی اون کوله‌بارم رو باز کنم فقط اینو میدونم که درباره همه‌ی آدم‌هاییه‌که هم‌زبان و هم‌رگ و ریشه‌من هستن از نزدیک ترین ادم زندگیم گرفته تا دورترینش انقدر دور که حتی نمیدونم اسمش چیه ولی تو لیست کوله بار من هست خیلی خستم ولی هنوز به تلاش ادامه میدم نمیدونم ته این مسیر چیه و حقیقتا مقصد اصلا برام مهم نیست فقط کاش این مسیری که به خودی خود سخت بود، انقدر برای هممون سخت ‌تر نمیشد.

Gn

Whatever.

I wanna sit on a rooftop with someone at 3am just looking at the stars.

I wanna sit on a rooftop with someone at 3am just looking at the stars.

کاش این ریواچ تموم نشه

2 more to go

Season 8 : done✅️