💎TEXT💎

دلم می‌خواست این تابستون بریز و بپاش راه بندازم، ولی تنها چیزی که پاشیده شد، روان من بود

شما نمی‌تونی کسی رو که به جای حرفا، الگوهای رفتاری رو آنالیز می‌کنه بازی بدی

‏من فکر میکردم بیشتر رفتار مردم از نفهمیه، نگو از کسکشیه

اگر یادت بره چجوری باهات رفتار کردن، دوباره دردش رو می‌کشی

پاروکستینم داره نمیپاروکستینه

you can't use me, then just up and leave you've got it wrong, you better believe if I walk out that door, it's forever

never ending nightmare, no escape this time from you

انگار دیگه هیچ اومدنی، هیچ رفتنی و هیچ اتفاقی نمیتونه روم تاثیر بذاره، دیگه خیلی راحت همه چیز رو قبول میکنم و ازش میگذرم و میگم زندگی همینه دیگه

در نهایت قلبتم با مغزت هم نظر میشه و بازی تموم میشه دوستِ من

هیچکس متوجه ناراحتیت نمیشه تا زمانی که به خشم تبدیل بشه و بعدش تو میشی آدم بده‌ داستان

کارما کصشرترین توهمیه که آدمیزاد برای آروم کردن خودش ساخته، آدم باید خودش آستین بالا بزنه تا روح طرفو بگاد

شمارو نمیدونم ولی روان من گویا کاملا رفته توو کون خر، یکی حرفم رو نمیشنوه عصبی میشم، یکی دیر میرسه عصبی میشم، یکی دیر جواب پیامم رو میده عصبی میشم یا یکی بیشتر از دوبار صدام میکنه، بازم عصبی میشم

متنفرم از فلش بکای بی‌اختیار ذهنم

می‌گذره و می‌فهمی که چقدر نمی‌ارزید.

‏من عاشق زندگی کردن بودم، هر بار اتفاقی می‌افتاد بعد از مدتی دوباره بلند میشدم و ادامه میدادم، به اهدافم فکر میکردم به آینده‌ای که منتظرمه، این اولین باره تو زندگیم که مدت زیادیه از ته دل غمگینم، هیچ چیزی خوشحالم نمیکنه و مطلقا امیدی به آینده و تلاش و اتفاق مثبتی ندارم.