" تاکتیک "

در فرهنگ‌عامه‌ی بارسلونایی، آنتونی گائودی بخشی جدایی‌ناپذیر از هویت بصری این شهر است؛ هویتی که خود او بخشی از آن را در سازه‌هایش خلق کرده و تبدیل به پُلی برای مدرنیسم کاتالونیا شده. به گائودی و شاهکارهایش لقب زبان معماری را دادند و در کاتالونیا او را شخصیتی می‌دانند که به بارسلون شکل داده است. در ادبیات اسپانیا، خلق دن کیشوت توسط میگل دِ سروانتس در قرن هفدهم، نقطه‌عطفی در گذار ادبیات اسپانیا از قرون وسطی و رنسانس به ادبیات مدرن است که در آن، ادبیات شوالیه‌ای و ادبیات پیکارسکی که پیش از آن هم در ادبیات اسپانیا وجود داشت، در دن کیشوت با دگرگونی دوباره شکوفا می‌شوند. ضلع سوم این تمثیل‌ها به نام ژاوی هرناندز می‌رسد. تمام هویت و فلسفه فوتبالی بارسلونا در بازی ژاوی هرناندز خلاصه می‌شود و کارهای درون زمینِ او، بهترین تعریف کوتاه برای این فلسفه است. فلسفه‌ای که توسط پپ گواردیولا دوباره زنده شد و اگر ژاوی هرناندزی وجود نداشت، تیکی‌تاکای برگرفته از مکتب بارساژاکس، هرگز آن دوران رؤیایی را تجربه نمی‌کرد. در کنار نام‌های لیونل مسی و پپ گواردیولا، ژاوی هرناندز نیز مهم‌ترین عامل شکل‌گیری موفقیت‌های آن بارسلونای رؤیایی بود و اگر حال بارسلونای امروز، پس از چند سال افول، دوباره خوب است، پایه و بنای شکل‌گیری آن، شجاعت و هوش ژاوی هرناندز در دوران مربی‌گری‌اش بود. به شکل خلاصه می‌توان گفت: ژاوی هرناندز در دو مقطع و در دو نقش، بارسلونا را بارسلونا نگه داشت و با تصمیماتش در دوران مربی‌گری و استفاده از نام‌هایی چون لامین یامال و پائو کوبارسی، هویتی که خود او سال‌ها پیش در شکل‌گیری‌اش نقش داشت را دوباره زنده کرد. اکنون مهم‌ترین فرزند پیوند مکتب بارساژاکس -پس از رینوس میشل، یوهان کرایوف و پپ گواردیولا- به نیمکت تیم ملی هلند رسیده؛ درست‌ترین مکان برای احیای دوباره توانایی‌های ژاوی هرناندز در مربی‌گری. . . #Arian @Tactictel

حوالی امضا؛ دوشان ولاهوویچ به بشیکتاش پیوست. . . #Arian @Tactictel

استون ویلا فصل جدید را در شرایطی آغاز خواهد کرد که علاوه بر سه مهره کلیدی خود، یعنی مورگان راجرز، یوری تیلمانس و لوکاس دینیه، سه عضو مهم کادر فنی نیز از این تیم جدا شده‌اند؛ پاکو آیستاران، دستیار سرمربی، آنتونیو رودریگس ساراویا و مهم‌تر از همه، آستین مک‌فی، مربی اختصاصی ست‌پیس‌ها. مک‌فی یکی از مهم‌ترین عوامل موفقیت‌های استون ویلا در فصول اخیر بود. او در سال ۲۰۲۱ به ویلا پیوست و با فاکتور گرفتن از آرسنال و نیکولاس ژوور، می‌توان استون ویلا را یکی از بهترین تیم‌های پرمیرلیگ در زمینه گلزنی روی ضربات ایستگاهی دانست. ویلا در سه فصل اخیر مجموعاً حدود ۴۷ گل از روی ست‌پیس‌ها به ثمر رسانده است؛ آماری که به‌خوبی اهمیت نقش مک‌فی در ساختار این تیم را نشان می‌دهد. آستین مک‌فی ماه گذشته، پس از پنج سال، ویلاپارک را ترک کرد و به کادر فنی ژابی آلونسو در چلسی پیوست؛ جدایی‌ای که می‌تواند یکی از مهم‌ترین تغییرات استون ویلا پیش از آغاز فصل جدید باشد. تأثیر مربیان تخصصی ست‌پیس‌ها بر فوتبال پرمیرلیگ روزبه‌روز بیشتر می‌شود و در فصل آینده نیز احتمالاً نام‌هایی مانند نیکولاس ژوور در آرسنال، آستین مک‌فی در چلسی، آندریاس یورگسون در تاتنهام، یانیک اورار در برایتون و دیمین دلا سانتا در کریستال پالاس را بیشتر از گذشته خواهیم شنید. . . #Arian @Tactictel

حوالی امضا؛ ژائو کانسلو «به شکل دائمی» به بارسلونا پیوست. . . #Arian @Tactictel

حوالی امضا؛ ایوب بوعدی به منچسترسیتی پیوست. . . #Arian @Tactictel

حوالی امضا؛ فران‌ تورس به پاریسن‌ژرمن پیوست. . . #Arian @Tactictel

حوالی امضا؛ زیون سوزوکی به پاریسن‌ژرمن پیوست. . . #Arian @Tactictel

۲ عامل مهم در نزول سطح کیفی رونالد آرائوخو در فصول اخیر مؤثر بودند. عامل اول، فشارهای روحی و جو منفی ایجادشده علیه آرائوخو بود که مقصر اصلی این موضوع، خود شخص آرائوخو بوده است. درواقع، پس از اخراج برابر پاری‌سن‌ژرمن و هجمه‌هایی که توسط رسانه‌ها، هواداران و برخی بازیکنان تیم -ایلکای گوندوغان- به او وارد شد، آرائوخو هرگز به آمادگی ذهنی ایده‌آل گذشته بازنگشت و این، آغاز سلسله‌مراتب اشتباهات او بود که این اشتباهات از دلایل شکست بارسلونا در بازی‌های مهمی برابر اینتر و چلسی بود. عامل دوم اما مربوط به خصوصیات فنی آرائوخو است؛ مدافع اروگوئه‌ای اساساً مدافع مدرنی نیست و بیشتر ویژگی‌های او شبیه مدافعان کلاسیک است و چنین مدافعی که نه از سرعت بالایی برخوردار است و نه هوش بازی‌سازی بالایی دارد، طبعاً در سیستم هانسی فلیک جایی ندارد. برای مثال، بهترین فرمی که از رونالد آرائوخو به یاد داریم مربوط به چه زمانی است؟ نیم‌فصل پس از جام جهانی ۲۰۲۲ که بارسلونای ژاوی درگیر یک تغییر رویکرد اساسی شد و با تکیه بر سافریسموی ژاوی، با پیروزی‌های کم‌گل و ثبت رکورد بهترین خط دفاع تاریخ بارسلونا به قهرمانی لالیگا رسید. عملکرد رونالد آرائوخو در این فصل بهترین شاهد برای دفاع از کیفیت اوست؛ اما نه در سیستم‌های مدرن، بلکه در تیم‌هایی همچون بارسای ژاوی. اینکه رونالد آرائوخو در لیورپول دوباره به مدافعی که پیش از بازی کابوس‌وار برابر پی‌اس‌جی بود، تبدیل خواهد شد یا نه، مشخص نیست؛ اما مشخصاً جدایی موقت آرائوخو از بارسلونا به نفع او خواهد بود و به بازیابی ذهنی او کمک بزرگی خواهد کرد. . . #Arian @Tactictel

حوالی امضا؛ رودریگو هرناندز کاسکانته، برنده توپ طلای ۲۰۲۴ به بارسلونا پیوست. . . #Arian @Tactictel

💎 فوتبال اکسپرس | مجله خبری فوتبال اروپا ⚡️پوشش سریع ، کامل و موثق اخبار، نقل‌وانتقالات، آمار و اتفاقات فوتبال اروپا ✅ تمرکز روی انتشار خبرها به‌موقع و بر پایه منابع معتبر 🔥 با فوتبال اکسپرس ، سریع و دقیق با خبرشوید 👇 @TheFootballExpress

در وهله اول معتقدم که رودری در پایان تابستان همچنان بازیکن منچسترسیتی باقی خواهد ماند و این جو رسانه‌ای که سعی دارد انتقال او به مادرید را تمام‌شده تلقی کند، نمایش فلورنتینو پرز و دوست جدیدش، فابی رومانو است، اتفاقی که مشابه آن در انتقال احتمالی یان دیومانده نیز رخ داد. در واقع پیش از انجام مذاکرات نهایی با باشگاه فروشنده و قطعیت در معامله، بازیکن در فضای مجازی به رئال مادرید پیوسته و همین موضوع آزادی عمل باشگاه فروشنده را در مذاکره با رئال مادرید کمتر می‌کند. اهرم فشار جدید فلورنتینو پرز در نقل‌وانتقالات که نتیجه مثبتی داشته. اما در روزهای اخیر نام بارسلونا نیز وارد این معادله شده؛ در صورتی که رقابت مستقیمی میان بارسلونا و رئال مادرید برای جذب کاپیتان تیم ملی اسپانیا شکل بگیرد، بر کسی پوشیده نیست که تمکن مالی فعلی بلوگرانا توانایی رقابت با مادرید را ندارد و با توجه به اخباری که من باب علاقه خود بازیکن برای حضور در پایتخت به گوش می‌رسد، احتمالاً حضور بارسلونا در این رقابت بیشتر برای افزایش قیمت معامله و تضرر رقیب مستقیم است، موضوعی که مشابه‌اش بارها رخ داده و آخرین نمونه آن، ابتدای تابستان و ماجرای مضحک خولیان آلوارز بود. اما شاید مهم‌ترین بخش این داستان نه مقصد احتمالی رودری، بلکه نفسِ رقابت بارسلونا و رئال مادرید برای جذب کاپیتان تیم ملی اسپانیاست. این رقابت، یادآور پرونده‌هایی است که در طول تاریخ نقل‌وانتقالات فوتبال اسپانیا بارها میان دو غول لالیگا شکل گرفته؛ از مهم‌ترین نمونه تاریخی آن‌ها یعنی آلفردو دی‌استفانو تا نمونه‌های مدرن‌تر که برخی از آن‌ها جدی بودند و برخی نیز تنها در حد شایعه، از نیمار و لوئیز سوارز تا کاکا و آردا توران و البته کیلین امباپه، زمانی که بازیکن موناکو بود. با این حال، جذابیت ماجرا فراتر از رقابت دو باشگاه است. رودری فقط بهترین هافبک دفاعی جهان نیست؛ او کاپیتان تیم ملی اسپانیا و ستون اصلی نسلی محسوب می‌شود که قرار است سال‌های آینده لاروخا را رهبری کند. حضور احتمالی او در هر یک از دو قطب فوتبال اسپانیا، ناگزیر بر فضای تیم ملی نیز اثر خواهد گذاشت. اگر پیراهن سفید رئال را بر تن کند، یا اگر روزی به قلب پروژه جوان بارسلونا تبدیل شود، بخشی از رهبری و هویت تیم ملی نیز به همان باشگاه گره خواهد خورد. در صورت جدی‌تر شدن پروسه جدایی رودری از من‌سیتی و پررنگ‌تر شدن نام بارسلونا در این دوگانه، شاهد یک نمونه تاریخی از رقابت بزرگان فوتبال اسپانیا بر سر کاپیتان و مهم‌ترین بازیکن نسل فعلی فوتبال این کشور خواهیم بود. . . #Arian @Tactictel

📃 | بلوکو تسلیم شد؟ از پروژه‌ی رویایی تا واقعیت 📌زوم اسپورت | چلسی چهار سال پیش، با ورود مالکان جدید، وعده ساختن آینده را داد؛ آینده‌ای که قرار بود نه با ستاره‌های آماده، بلکه با استعدادهای جوان شکل بگیرد. سیاست نقل‌وانتقالاتی BlueCo -هولدینگی که از سال ۲۰۲۲ مالک چلسی شد- بر سه اصل استوار بود: خرید بازیکنان کم‌سن‌وسال، عقد قراردادهای بلندمدت و سرمایه‌گذاری روی بازیکنانی که هم در زمین و هم در بازار نقل‌وانتقالات ارزش بیشتری پیدا کنند. از زمان خرید باشگاه، تقریباً تمام خریدهای بزرگ چلسی بازیکنانی زیر ۲۴ سال بوده‌اند و این باشگاه در همین مدت نزدیک به دو میلیارد پوند برای جذب حدود ۵۰ بازیکن هزینه کرده است. در واقع، آخرین باری که چلسی برای جذب بازیکنی بالای ۲۶ سال مبلغ انتقال پرداخت کرد، به تابستان ۲۰۲۲ و خرید پیر امریک اوبامیانگ بازمی‌گردد. 🖍 آرین اختری 🖇 لینک مشاهده مطلب در وبسایت زوم اسپورت 🔸 Website: www.zoomsportfa.ir 🔸 🔸 Telegram: @zoomsport_ir 🔸

چهره محبوب جام جهانی ۲۰۲۶ برای من، لئوناردو پاردس بود. مجموعه رفتارها و اَکت‌های ورزشی و غیرورزشی پاردس ترجمه‌ی نه خط‌به‌خط اما نسبتاً مفصل صفت ماکیاولیستی در فوتبال بود. همان‌گونه که ماکیاولی معتقد بود مادامی که شرایط بر علیه تو باشد، پایبندی خشک به فضایل اخلاقی ممکن است به شکست بینجامد. به لحاظ حذاقت فوتبالی پاردس هیچ‌گونه برتری قابل‌توجهی در برابر خط میانی چندصد میلیون یورویی انگلیسی‌ها نداشت اما در نهایت پیروز جنگ‌های میانه میدان بازی آتلانتا، جنگجوی آرژانتینی بود. -اتفاقی که مشابه‌اش ۴ سال قبل در قطر نیز رُخ داد و اگر اخراج انزو فرناندز پیش از پایان زمان قانونی فینال نبود، در بازی آخر هم ادامه‌دار می‌شد- این تمثیلِ همان جمله‌ی معروف ماکیاولی در زمین فوتبال است؛ «شهریار باید بیاموزد که چگونه همیشه نیک نباشد.» فلسفهٔ ماکیاولی بر مفهوم ضرورت بنا شده، زیرا عموماً در دنیای واقعی شرایطی وجود ندارد که بتوان با ایده‌آل‌ترین و اخلاقی‌ترین انتخاب ممکن، بهترین نتیجه را گرفت و در چنین شرایطی بقا به هر قیمتی در جایگاه ضرورت و هدف، قرار می‌گیرد. پس پایبندی به اصول اخلاقی و مفهوم مضحکی به نام جوانمردی در فوتبال، چیزی بیش از یک ژست سانتی‌مانتال و عامه‌پسند نیست. وجود لئوناردو پاردس‌ها همان نیاز فوتبال مدرن در برابر فرسایش پوست‌پیازی خودش است، عاملی که فوتبال را همچنان به مثابه یک جنگ تن‌به‌تن زنده نگه می‌دارد. نه یک کالای تجاری که بازیکنان برای محبوبیت بیشتر در شبکه‌های اجتماعی دست به هر نوع رفتار غیرواقعی و احترام‌های کاذب می‌زنند. نسل جدید فوتبال، پارتیزان کم دارد. امثال وینیسیوس جونیور و گاوی در برابر نام‌هایی از نسل گذشته که آن‌ها را پارتیزان خطاب می‌کنیم، بیشتر از اینکه شوخی باشد، واقعیتی تلخ برای بیان نزول این فرهنگ، در فوتبال است. . . #Arian @Tactictel

یکی از مهم‌ترین دلایل موفقیت تیم ملی اسپانیا در این تورنمنت، سرعت و کیفیت فوق‌العاده آن‌ها در بازپس‌گیری توپ بلافاصله پس از از دست دادن آن بود. تمرکز تمام بازیکنان در تمام دقایق بازی، چه در لحظات حمله و چه در آنی که مالکیت توپ را از دست می‌دادند، باعث می‌شد تیم هرگز فضای خالی برای واکنش حریف باقی نگذارد. این سطح از هوشیاری ذهنی، در کنار آمادگی فوق‌العاده جسمانی بازیکنان اسپانیا نسبت به سایر تیم‌های حاضر در تورنمنت، به آن‌ها اجازه می‌داد تا در دقایق پایانی بازی‌ها نیز با همان شدت ابتدایی به دنبال توپ بدوند؛ ویژگی‌ای که بسیاری از رقبا به دلیل افت انرژی از آن محروم بودند. فراتر از آمادگی فردی، آنچه این پرسینگ را واقعاً کارآمد می‌کرد، هماهنگی جمعی و تعادل تاکتیکی میان خطوط تیم بود. بازیکنان اسپانیا درک بسیار دقیقی از فضای زمین و وظایف خود در هر موقعیت داشتند؛ هر بازیکن می‌دانست چه زمانی باید فشار بگذارد، چه زمانی باید پوشش دهد و چه زمانی باید خط دفاعی را جمع کند. این هماهنگی حاصل بازی‌خوانی هوشمندانه تک‌تک بازیکنان بود؛ آن‌ها پیش از وقوع موقعیت، حرکت بعدی حریف را پیش‌بینی می‌کردند و همین امر به آن‌ها اجازه می‌داد توپ را در همان ثانیه‌های اولِ از دست دادن، دوباره به دست بیاورند، بدون آن‌که ساختار تیمی‌شان به هم بریزد. در پسِ این عملکرد جمعی، نقش لوئیس دلافوئنته، سرمربی تیم، تعیین‌کننده بود. او با کنار گذاشتن نگاه ستاره‌محور در چیدمان و فلسفه بازی تیم، فرهنگی ساخت که در آن هیچ بازیکنی، فارغ از نام و اعتبارش، از وظایف دفاعی و پرسینگ معاف نبود. این رویکرد، تعهد بالای تمام اعضای تیم به یکدیگر را تقویت کرد و اسپانیا را به مجموعه‌ای تبدیل کرد که موفقیتش را مدیون هویت جمعی خود بود، نه درخشش فردی چند بازیکن خاص. همین ترکیب از انضباط تاکتیکی، آمادگی بدنی و تعهد گروهی بود که در نهایت اسپانیا را به قهرمانی این تورنمنت رساند. . . #SaintJ @Tactictel

از کمپ لساما و ولگردی به‌عنوان یک سرمربی اخراج شده تا مت‌لایف و فتح جهان، مسیرِ کامرواییِ دلافوئنته خالی از هرگونه برجستگی ویژه‌ای بود. موفقیتِ او بیش از آن‌که تجسمِ شخصیت‌های پیشانی‌نشان و قهرمان‌هایِ مادرزاد باشد، شبیه به خودِ زندگی بود. در زندگیِ واقعی نیز «موفقیت» در انتهایِ مسیری قرار گرفته که سرشار است از سکوت، ملال و استیصال. مسیری که برخلاف سانتی‌مانتالیسم انگیزشی، نه زیباست و نه شکوهمند؛ و تنها زمانی می‌توان آن را لذت‌بخش دانست که با رسیدن به جایگاهی درخشان خاتمه یافته باشد... سرمربیِ اسپانیایی برای عبور از این مسیر تنها به یک بلیط نیاز داشت؛ تماسی از فدراسیون فوتبال اسپانیا. تماسی که پس از ماه‌ها سرگردانی، به سرخوردگی‌هایش خاتمه داد و با اضافه کردن‌اش به هسته‌ی مرکزی فوتبال این کشور، همزمان با پرورش نسلی جدید، بنایِ آینده‌ای را گذاشت که دیگران قادر به دیدن‌اش نبودند؛ به همین دلیل هم بود که انتصاب‌اش به‌عنوان سرمربی بزرگسالان، برای تصمیم‌گیران فوتبال اسپانیا انتخاب سختی نبود چراکه او پیش‌تر نیز با همین بازیکنان، هرآنچه که می‌شد را فتح کرده بود. موضوعی که دلافوئنته را از یک مربی معمولی به یکی از برترین مربیان عرصه‌ی ملی تبدیل می‌کند این است که او صرفاً میراث‌دارِ فوتبالِ اسپانیایی -موسوم به تیکی‌تاکا- نبوده بلکه آن را بازتعریف کرده؛ اویی که ساختار فکری‌اش به اصول گذشته پایبند است اما نه به‌اندازه‌ای که بابت‌اش آینده را نبیند. او برخلاف دیگر مربیان، غرق در دگماتیکِ «فوتبالی مبتنی‌بر پاس‌کاری» نشد و دو فاکتور مهم را به تیم‌اش اضافه کرد؛ «دفاع با توپ» و «پرس». فاکتورهایی که رهایی‌بخشِ اسپانیا از نفرینِ «مالکیت» شدند. اسپانیا در تمام تورنومنت‌هایی که پس از غروبِ نسل طلایی‌اش شرکت کرد (مشخصاً یورو ۲۰۱۶، جام جهانی ۲۰۱۸، یورو ۲۰۲۰ و جام جهانی ۲۰۲۲) درحالی حذف شد که از لحاظ کنترل مالکیت تیم برتر میدان بود اما نمی‌توانست از این مالکیت [چه در امور دفاعی چه در مورد هجومی] نفعی ببرد. نسخه‌هایِ قبلی اسپانیا صرفاً توپ را داشتند اما اسپانیایِ دلافوئنته این توانایی را دارد تا با استفاده از توپ، بازی را کنترل کند. موردِ «پرسینگ» برای اسپانیا احتمالاً عبارت غریبی باشد اما یکی از مهم‌ترین تأثیراتِ این تاکتیسین، ارتقا کیفیت اسپانیا در فازِ خارج از مالکیت است؛ نسخه‌هایِ دیگر اسپانیا، در بُعد بدون توپ تیم‌هایی معصوم بودند اما اسپانیایِ دلافوئنته، با تبحری که در «پرس» دارد، می‌تواند با هر جریانی از بازیِ خو بگیرد و اگر لازم باشد، فوتبالِ مستقیمی ارائه کند. دومین ستاره‌ را نه نسلی اساطیری، بلکه تیمی بر سینه‌ی لاروخا دوخت که خودِ دلافوئنته ساخته بود؛ سیمون، کوکوریا، رودری، روییز و... بازیکنانی هستند که از سنین پایه، توسط او پرورش یافتند تا تصویری را عینیت ببخشند که او سال‌ها قبل، قبل از آن‌که دیگران حتی توانِ تصورش را داشته باشند، ترسیم کرده بود... . . #Reza @Tactictel

نخست | واقعیت این است که جایگاه عادل فردوسی‌پور و تیم او، همیشه آن‌قدر استوار و محکم بوده که با هیچ‌یک از مهملات دیگران این منزلت ذره‌ای متزلزل نخواهد شد. جایگاهی که با کار درست و شریف به دست آمده و هرگز صندلیِ دیگری را غصب نکرده است. هیچ فردی غیرقابل نقد نیست، اما نمی‌توان انکار کرد که او طی بیش از دو دهه فعالیت رسانه‌ای، یکی از معدود چهره‌هایی بود که تلاش کرد فوتبال ایران را در برابر افکار عمومی پاسخگو نگه دارد. او درباره فساد پرسید، درباره رانت پرسید، درباره مدیریت ناکارآمد پرسید و درباره تصمیماتی که میلیون‌ها هوادار را تحت تأثیر قرار می‌داد، مطالبه‌گری کرد. هرقدر کار عادل فردوسی‌پور و تیم او را سخت‌تر کنند، تغییری در اساس ماجرا رخ نمی‌دهد. او سال‌هاست که عادل‌ترین راوی فوتبال مملکت بوده و عادل نیز خواهد ماند؛ استادی که رسانه ورزشی و اساساً جرئت نقد کردن در آن، به قبل و بعد از دوران او تقسیم می‌شود. اگر امروزه چندین رسانه ورزشی مستقل و غیرمستقل با صدها نیروی شریف و ناشریف در حال فعالیت هستند، نباید تأثیر مهم عادل فردوسی‌پور در علاقه‌مند کردن چند نسل به این حرفه را نادیده گرفت. مردی که بی‌شک یدک‌کش لقب مهم‌ترین چهرهٔ تاریخ ژورنالیسم ورزشی این مملکت است. دوم | قلعه‌نویی و سپر رسانه‌ای او را جدی نگیرید؛ اراذلی که به قول مسعود فراستی، اساساً ماقبل نقد هستند. فقط یک موضوع؛ تیمی منفور که آن را شمایل وطن خطاب می‌کنید، هیچ‌گونه شباهتی به وطن ما ندارد. تیمی متشکل از انسان‌هایی که تعاریف جدیدی برای واژه‌های دورو، چرک، مدعیان توخالی و البته رانتی به وجود آوردند. سوم | عادل فردوسی‌پور به نمادی از روزنامه‌نگاری مطالبه‌گر در ورزش ایران تبدیل شده است. حمله به او، در واقع حمله به این ایده است که رسانه حق دارد سؤال بپرسد و مسئولان موظف‌اند پاسخ بدهند. جامعه رسانه‌ای ایران باید نسبت به این روند حساس باشد. سکوت در برابر تخریب چهره‌های مستقل رسانه‌ای، فقط به تضعیف یک فرد منجر نمی‌شود؛ بلکه مرزهای آزادی نقد را محدودتر می‌کند. جامعه رسانه‌ای نیز نباید در برابر این رفتارها سکوت کند. مسئله امروز فقط عادل فردوسی‌پور نیست؛ دفاع از حق نقد است. از مدار خارج کردن سایت و اپلیکیشن فوتبال ۳۶۰، لگدمال کردن اساس روزنامه‌نگاری ورزشی است. . . #Arian @Tactictel

بهترین هافبکِ نسلِ ما، فوتبال را تکمیل کرد؛ قهرمانی در جام جهانی به‌همراه جایزه‌ی گلدن بال، در کلکسیون رودریگو هرناندز کاسکانته، مَردی که چیزی برای برنده شدن باقی نگذاشته است. . . #Sepehriev @Tactictel

جوان، پرتلاش و سزاوار کاملا بالعکس تیم بازنده. . . #MmdReza @Tactictel

ایراد آرژانتین در هافبک معمولاً به هافبک‌هایی برمی‌گرده که نقش هافبک کناری بهشون داده می‌شه. برای مثال، مک‌آلیستر با انتقادات قابل‌توجهی روبه‌رو شده که شاید اگر با آرامش بیشتری در میانه زمین بازی کنه، ضریب اشتباهاتش پایین بیاد. نقطه قوت این تیم در خط هافبک…

نقاط قوت و ضعف آرژانتین تیم لیونل اسکالونی که گاهاً با زجر دادن هواداران می‌تونست صعود کنه، در نیمه‌نهایی یک کارت جدید از خودش رو کرد که به‌شدت جذاب بود و مهر تأییدی بود بر کیفیت فنی خودش و کادر مربی‌گریش. اون‌ها با دید وسیع، بازی رو نظاره می‌کنن و در صورت…