_𝙏𝙖𝙧𝙖𝙣𝙚𝙝.𝙈𝙖𝙘𝙖𝙣𝙞_

پاییز ۹۸، دوران پخش ناخدا پانیذ...

تو همون دفتری که مونس ازشون امضا گرفته بود ازشون امضا گرفتن

حالا ما به درک مطمئنم حتی پانیذ و آیدا و مونس هم ازتون خواهش میکنن این خونه رو زنده نگه دارید

من بازم برای چشمای مغمومت گریه کردم بازم بازم بازم بازم

خدایا باورم نمیشه اینقدری باهام بدی که تو این شرایط هم هی داری امتحانم میکنی

این پایان داستان ما نیست

خلاصه‌ی کلام اینکه اگر چه دوست ندارم هیچ وقت اون روز برسه اما مطمئنم که میدونید خداحافظی ما باید باشکوه باشه، درست مثل تموم خاطراتمون اگر شما ساکتید و در من ِ طرفدار هنوز پر از سواله، پس باور دارم این پایان داستان ما نیست

می‌نویسم چون این تنها راه ارتباطی ماست و باور دارم میخونین. برای خانوادم می‌نویسم. رهام و امیر ِ ماکانم ببینین. هنوز دارم میگم خانواده. نه چون بهش عادت کردم یا بخوام قشنگ حرف بزنم، چون این کلمه رو از صمیم ِ قلبم باور کردم و امید داشتم که شما هم باور کرده باشید من تحت هر شرایطی امید داشتم بهتون، هر شرایطی.. شاید فکر کنین می‌خوام گِله کنم اما نه اتفاقا تقصیر شما نیست. شما اینقدری خوب بودین که من "خودم خواستم" تحت هر شرایطی بهتون امیدوار باشم حتی وقتی هیچ‌جای امیدی نبود پای تک‌تک تصمیماتم تو تمام این‌سال‌ها هم هستم چون هرباری که بینمون دلخوری پیش اومد، من دقیقا همونجا فهمیدم چقدر دوستون دارم ( بماند که نمی‌دونم اینی که الان پیش اومده اسمش دلخوریه یا تیر آخر ) من نمیتونم لیست کنم به خاطر شما حاضر شدم چه کارایی بکنم و تهش بگم دیدی لایق نبودی؟ چون هم گفتنش درست نیست و هم هنوزم باور دارم شما لایق ترین بودین اما اگه به عقب برگردم چی؟ هیچی عزیزای من. سرنوشت نوجوونی و نووجونی من با شما نوشته شده بوده. من نمیتونم اینو عوض کنم. من واسه هیچکدومشون نه پشیمونم و نه شرمنده چون این عشقه. و تو عشق همیشه یه سمت ماجرا باید عاشق تر باشه. اینو خیلی وقته که پذیرفتم اینقدری که تمام عصبانیت و ناراحتی و حرص من تو این سه روز تبدیل شد به سکوت. تبدیل شد به گریه‌های نصفه شبی. به شکستن بغض وسط خیابون وقتی داشتم قدم میزدم. به دعوا با خانوادم به خاطر پرسیدن مکرر اینکه "‌چی شده؟" و جواب ندادن های من. ناراحتی و دلشکستی واقعیم از خودم، حتی نه شما، اینه که هنوزم باور نکردم و معتقدم تا خودتون نیاید مرد و مردونه چیزی نگید به نظرم جای باور کردن قضیه وجود نداره من از خودم ناراحتم. از اینکه هنوزم قلبم بهم میگه هربار سکوتتون هم دلیلی موجه داشته و منتظرم من باور دارم شما بی‌مهر نیستید و همیشه پرمعنا ترین احساس رو ازتون گرفتم چشمای شما تو دوست داشتن ما و موندن کنار ماکان هیچ‌وقت دروغ نگفت

تنها زمانی کوتاه در کنار یکدیگر بودیم ‏و پنداشتیم که عشق ‏هزاران سال می‌پاید اشتباه نکردیم، مگر نه؟ مگر عشق هم تمام می‌شود؟ حتی اگر لحظه‌های ما تمام شوند

جانا بمیرم 🧡

𓍯𝙎𝙩𝙤𝙧𝙮𓂃𓈒 ⊰ استوری امیر

کاش کافی باشیم برای احوال خوب ِ دلت