𝐓𝐢𝐬𝐀𝐲𝐚.

"ما درحال سوختن می‌درخشیم."

همین.

من زندگی رو با تموم کم و کاستی‌هاش دوست داشتم. هربار یه اتفاقی می‌افتاد، توی کوتاه‌ترین مدت، خودم رو جمع و جور می‌کردم و به زندگی برمی‌گشتم، برای اهدافم تلاش می‌کردم، برای آینده برنامه‌ریزی می‌کردم. الان اما مدت زیادیه که غمگینم و نمی‌تونم خودم رو جمع و جور کنم؛ حس می‌کنم همه‌چیز ازم دور شده، حتی خودم‌. اما با این حال، یه لحظه هم نور امید توی قلبم خاموش نمی‌شه. ناامید شدن ما همون چیزیه که اونا می‌خوان.

دانشگاه علم و فرهنگ تهران بیرون دانشگاه مأمور ایستاده و درارو به روی دانشجوها بستن که کسی بیرون نره لطفاً اطلاع رسانی کنید.

به یاد جاویدنام #مانی_صفرپور

ناامید؟ تمام چنل‌های مربوط به مهاجرت رو پاک کردم، معارف برنداشتم و تمام تلاشم رو کردم زنده بمونم! حتی اگر غمِ نبودِ هموطنام رو داشته باشم ناامید نیستم، اینو مطمئن باش!

“دلم پیش کساییه که تو تاریکی زندان نشستن و نمی‌دونن فردا عاقبتشون چی می‌شه.”

تو مگه چند وجب از این وطن رو دیدی، که اینطور براش جون دادی.

این بروشور توسط وزارت دفاع سوئد برای شهروندان این کشور درست شده که توضیح داده در شرایط جنگی چه کاری باید انجام داد. این نسخه به زبان فارسی برای ایرانیان ساکن سوئد نوشته شده. پیشنهاد می‌کنم بخونید و سیو کنید؛ پونزده دقیقه هم زمان نمی‌گیره.

ویکتور فرانکل، در کتاب انسان در جستجوی معنا که روایت تجربه‌‌ی دووم آوردنش در اردوگاه‌ کار اجباری نازی‌هاست، نوشته «در این ایام دشوار و ساعات سخت، قطعا دوستی، همسری، فرد زنده یا مُرده‌ای و شاید هم خداوند، چشم به ما دوخته‌‌اند و انتظار ناامید بودن ما را ندارند.»

منم زندگیو خیلی دوست دارم رها. من و تو اگر باهم دوست بودیم، شاید می‌تونستیم راجع‌به زندگی، ابر‌ها، درختان، باد و تموم چیزهای کوچکی که از چشمِ ما بسیاره حرف بزنیم. من دوستی شبیه به تورو تو زندگیم کم داشتم. کاش تو زندگی بعدی با تو دوست‌باشم. کاش تو زندگی بعدیت دنیا باهات مهربون‌تر باشه.

تو جنگ دوازده روزه بعضی‌ها نمی‌تونستن حیوانات خونگی‌شون رو با خودشون ببرن و بعضی‌ها که تصمیم گرفته بودن تهران باشن مسئولیت حیواناتشون رو به‌عهده گرفتن. اَزتون می‌خوام تو جنگِ جدید همین‌طوری حواستون به‌هم باشه. خیلی‌ها مجردی و تنها زندگی می‌کنن یا خیلی‌ها سالمند هستن و توانایی فرار و تصمیم‌گیری درست ندارند؛ تو اون لحظه کمک‌های کوچیک می‌تونه مهم باشه. وقتی می‌خواستید از شهرهای بزرگ خارج بشید اگر اندازه یک نفر جا داشتید و دیدید کسی می‌خواد از شهر خارج بشه حتماً کمکش کنید. انتظاری نیست کمک مالی کنید به‌هم ولی اگر در توانتون بود حتماً این کار رو انجام بدید. اگر تو شهرستان‌ها هستید سعی کنید حواستون به آدم‌هایی که از بقیه شهرها و اُستان می‌آن باشه؛ خیلی‌هاشون درکی از زندگی تو شهرستان ندارن. اگر مغازه‌دار یا کاسب هستید از استرس و اضطراب مردم استفاده نکنید و همه‌چیزو دو برابر نکنید. جنگ‌های قومیتی همه‌اش زیر‌ سر آخوند بوده. یادمه تو جنگ دوازده چون پروازهای داخلی انجام نمی‌شد خیلی‌ها تو قشم و کیش گیر کرده بودن و می‌گفتن با این‌که هتل‌دارها مشتری جدید نداشتن ‌قیمت هتل‌هاشون رو چند برابر کردن؛ نکنید. واقعاً این کارهارو نکنید. آخوند می‌ره و ما می‌مونیم‌. اگر جنگ شد به‌هم نپرید و این و اون رو مقصر نکنید؛ مقصر مشخصه. اگر نکته‌ای به ذهنم رسید حتماً می‌نویسم و اگر دوست داشتید چیزهایی که گفتم رو به گوش بقیه هم برسونید.

سابقا خیال می‌کردم اگر روزی وطنم را ترک کنم، خوشبخت خواهم بود. امروز دیگر خوشبختی دور از وطن برایم معنا ندارد. بسیار دیدم کسانی را که از وطن رفتند اما وطن از آن‌ها نرفت. ایران، ریشه است و ریشه‌ها، هرگز فراموش نمی‌شوند.

‏بدان‌ که دنیا به دستِ اوباش است، و نیکان به گناهِ لیاقت می‌میرند. " بهرام بیضایی

هرچه مرهم میگذارم بند می‌آید مگر؟ ای وطن خون تو از اروند می‌آید مگر؟

۵۵۴ - ‏⁧ #نریمان_سراج ۳۱ ساله و بازداشت‌شدهٔ ۱۶ دی، بنا بر گزارش‌ها تحت شکنجهٔ شدید قرار گرفته و هم‌زمان با روندی فاقد استانداردهای دادرسی عادلانه با دادگاهی نمایشی روبه‌روست. گفته می‌شود وضعیت روحی او به‌شدت بحرانی است و پرونده‌اش نیازمند توجه و پیگیری فوری نهادهای مسئول و افکار عمومی است، صدای نریمان سراجی باشیم. @NameshunraSedaBezan