Tony's World

تازگی‌ها با این فکر کنار اومدم که لازم نیست خودم رو به همه توضیح بدم، عیبی نداره اگه یه عده فکر کنن من آدم بدی‌ام، وقتی خودم مطمعنم کار بدی نکردم، دیگه نیازی به توجیه و توضیح نیست.

زیادی ادا و ویترین و بی‌رحمید، نمیشه دوستتون داشت.

فرایند سیکتیر شدن تو مغز من یهویی اتفاق میوفته؛ یهو احساس میکنم چرا این ادم باید اینجوری حیف کنه منو؟ پس سیکتیر.

‏عضوی پیگیر تر از معده تو بدن داریم؟ به تو چه من کات کردم، قسطامو ندادم، امتحانم عقب افتاده، درس نمیخونم، بی‌پولم، پروژه مهاجرتو هی به تعویق میندازم و تو باتلاق گیر افتادم و بگا رفتم. سرت به کار خودت باشه دیگه حروم‌زاده.

در حقیقت نه تنها اجازه نمیدم از یه سوراخ دوبار گزیده شم بلکه همون اولی رو هم خودم اجازه دادم برا اینکه بهونه دستم باشه برا سرویس کردن دهنت :))

دوستی با من خیلی راحته، همین که زرت و پرت اضافه نکنی دوستیمون ادامه‌دار و طولانی میشه

آدما میتونن کلی تروما بهت بدن، بعد هم انتظار داشته باشن مثل قبل باهاشون رفتار کنی، بدنگذره کصکش.

خیلی جذابه وقتی افراد بابت دیر جواب دادن عذرخواهی میکنن. یا وقتی تو رو در جریان نگه میدارن تا شروع به بیش‌فکری نکنی. مهارت ارتباطی خیلی جذابه. خیلی‌ها ناپدید میشن و تو رو با حدس و گمان تنها میذارن.

از آدمایی که تو بدترین موقعیت‌ها تلاش میکنن آدمو نصیحت کنن متنفرم. کصکش من دارم غرق میشم، شنا بلد نیستم، با خشکی کلی فاصله دارم ولی تو عربده میزنی و از فواید قایق خریدن بهم ‌میگی.

بنده دیگه لاولایف نمیخوام؛ نه سنتی نه صنعتی.

الان در «ولم کنید» ترین حالت زندگیم هستم.

در کل به دنیا اومدن و زندگی کردن به دردسرهاش نمی‌ارزه.