« ᴠᴀʀɪᴅ »

معلومه که من انتظار معجزه ازت‌و دارم بابارضا! مگه کم معجزه دیدم ازت؟ مگه کم محبت پدرانه‌تو چشیدم؟ مگه کم دیدم ازت که کم بخوام؟ مگه کم دست محبت کشیدی به سرم؟ مگه کم نگاه کردی به زندگیم؟ هیچکس نبود شما بودی، هیچکسم نباشه شما هستی؛ آقای انیس النفوس، آقای شمس الشموس، امام رئوف، عزیزِجونم، بابارضای مهربونم.

بی‌رودروایسی این حرف‌و بگم: نذار از در خونتون برم.

در آغوشت بپوشان شبی این دلتنگِ دل‌گیر را، آقای امام‌رضا’ع.

منم همینطور دختر کوچولو، منم همینطور :)

‏ولی من به ازایِ هر بار پذیرفتنش، یه تیکه‌ از وجودم رو کُشتم.

- بعد از مدتها با خانومي/🤍’

ولی هیچکس، هیج‌جا، هیج‌جوره اندازه ﮼تو به من حس ناکافی بودن نداد.