وقت آزادی

«تفاهم» و راه هموار آزادی خبر «تفاهم» ایران و امریکا جنبه های مختلفی دارد. 🔸 اگر تصور کنیم که این «تفاهم» به «توافق» منجر شود مهم‌ترین نتیجه آن، ممکن است ناامیدی یا دلسردی مخالفان این نظام دیکتاتوری از تغییر حکومت باشد و این ناامیدی، خبر مسرت بخشی برای این نظام دیکتاتوری است. 🔸 در صورت نهایی شدن توافق ،ضرورت دارد مخالفان حکومت به دستاوردهای این جنگ و ضعیف شدن ماشین سرکوب این حکومت متمرکز شوند و راه را هموارتر از هر زمانی برای سقوط این نظام ببینند. 🔸 در بین مخالفان حکومت ایران چه موافق جنگ باشیم یا مخالف جنگ، در هر حالت باید با دنیای واقعی روبرو شد. اگر تغییر را در نبود و حذف علی خامنه ای می دانستیم و امید داشتیم که روزی براثر بیماری یا پیری بمیرد حالا او به همراه دهها فرمانده سرکوبگرش حذف شده است لذا باید برای شرایط امروز ایران چاره اندیشید ‌و برای تغییر حکومت ‌کوشید. 🔸 فریب تبلیغات حکومت و این تجمعات حکومتی را نباید خورد. این نظام صدایش بسیار بلندتر از توانش است و ایجاد ترس و ناامیدی در بین مخالفان و مردم بنیادی ترین و مهم‌ترین استراتژی این حکومت در جنگ تبلیغاتی است. 🔸 اگرچه حکومت با استراتژی رعب و وحشت در بین کسانی که امید به تغییر داشتند توانسته بخشی از مخالفانش را ناامید کند ولی بحران مشروعیت و نداشتن پایگاه مردمی همچنان به قوت خودش و حتی بیشتر از گذشته پابرجا است و کشتار دی ماه فراموش نشدنی است و باید مداوم آن را یادآوری کرد. 🔸 در شرایط امروز اتفاقا حکومت نمی تواند خودش را پشت جنگ مخفی کند و آزادی های مشروع را به بهانه جنگ حذف کند، از امروز و آرام آرام دوباره عریانی این حکومت برجسته می شود. انگار خورشید دوباره از پشت ابر بیرون می اید و با هویت واقعی این نظام سرکوبگر را نشان می دهد. 🔸 تغییر حکومت با کمک خارجی و یا بدون کمک خارجی، در نهایت باید توسط مردم انجام شود و این یک اصل مهم است. حالا اگر به نتایج این جنگ نگاهی دوباره کنیم، دو راه بیشتر ، پیش رو نیست یا به این حکومت فرصت داده شود تا دوباره خودش را بازسازی کند و دوباره به جان مردم بیفتد و یا مقاومت ادامه پیدا کند و اجازه داده نشود که « امید» تبدیل به ناامیدی شود. 🔸 گروه های سیاسی مخالف حکومت، موضوع جنگ را که موجب تفرقه و دسته دسته شدن آنها شده بود، باید پشت سر بگذارند و دوباره به راه ها و شیوه های جدید مبارزه بیندیشند و به اتحاد و یکپارچگی متمرکز شوند. «صدای واحد» می تواند امیدبخش برای کسانی باشد که ناامید از تغییر حکومت هستند. ◦

🔖سرانجام جمهوری اسلامی توافق با آمریکا را پذیرفت. فقط ۱۰۸ روز بعد از کشته شدن دیکتاتور ایران، و همزمان با مراسم جشن تولد ۸۰ سالگی دونالد ترامپ! جمهوری اسلامی بعد از چند دهه مذاکرات بیهوده، تعهدنامه‌ای را امضا کرد که متن کامل آن را از ترس هوادارانش پنهان می‌کند. حکومتی که زبانِ آشنای مردمش را نفهمید سرانجام با تیغِ بیگانه رام شد. به قول حافظ شیراز: به صوتِ بُلبُل و قُمری اگر نَنوشی می، علاج کِی کُنَمَت؟ آخِر الدَوا اَلْکیْ [یعنی تیغ، آخرین داروست!] این تسلیم، دستاوردِ یک چنگِ ناگزیر است و آغاز یک دومینو. برای علاجِ یک نفرینِ ۴۷ ساله، حداقل ۴۷۰ روز باید صبوری کرد نه؟! این توافق حتی اگر باز هم بالا و پایین شود یک واقعیت تغییر نخواهد کرد: «دوران پسادیکتاتور با مختصات جدیدش آغاز شده است». پس بدون توجه به یقه‌درانی‌ها و رجزها و شعارهای بازماندگانِ دیکتاتور و ورشکستگانِ سیاسیِ آویزانش، تمام تمرکزها باید بر استفاده از این فرصت برای بازسازی معیشتِ بر باد رفته و دادخواهیِ جان‌های از دست رفته باشد. ایران باید برای رسیدن به پیروزیِ نهائی‌اش، نفس تازه بگیرد… «آنچه دائمی‌ست زندگی‌ست»! @Akbarein

«فرقه ادا» چه کسانی هستند؟ دیروز تجمع زنان افغان به خون کشیده شد. کاربر فمنیست چپ ایرانی در مواجهه با این کشتار در x نوشته: « زنان افغان شعار دادند: تحصیل کار آزادی. چقدر باشکوهه مقاومت زن بودنگی» اکانتی از افغانستان هم به او جواب داده. جواب او در آخر این متن آمده. فرقه ادا کسی است که او را از روی «مواضعش» نمی‌شود شناخت؛ از روی «زمان‌بندی‌اش» می‌شود شناخت. همیشه وقتی در صحنه حاضر است که خطر تمام شده باشد. مثلا برای زندانیِ آزادشده، اشک می‌ریزد؛ اما برای زندانی‌ای که هنوز زیر بازجویی است، سکوت می‌کند. مخصوصا اگر در خطر اعدام باشد که دیگر أصلا لام تا کام حرف نمی‌زند. عاشق شمع روشن کردن است برای مردگان؛ اما وقتی هنوز می‌شود جلوی کشتار را گرفت، سرگرم «ملاحظات نظری» است. فرقه ادا عاشق مفاهیم است مخصوصا اگر تپل باشد: آزادی، عدالت، برابری، حقوق بشر، فمینیسم، صلح. اما این عشق تا جایی ادامه دارد که این مفاهیم از دور دست‌تکان بدهند و به زندگی خودش دست نزنند. همین که نوبت به هزینه برسد، ناگهان همه‌چیز «پیچیده» می‌شود. یک فرقه‌ادا، درد را دقیقاً در لحظه‌ای کشف می‌کند که «ترند» شده باشد. درد قبل از ترند؟ سکوت. درد بعد از ترند؟ فراموشی. فرقه ادا برای هر فاجعه‌ای پالت رنگی دارد. طیفی از مشکی مینیمال تا خاکستری شاعرانه. در گونه‌ی جانوری بهترین صیاد است: هر قربانی؛ یک فرصت نمایشی. زنان افغانستان خود را معرض گلوله قرار داده و فریاد زدند: «تحصیل، کار، آزادی» فرقه ادا می‌گوید: «چقدر باشکوه. مقاومت زن بودنگی» برای زن افغان، چون در فرمول «دور و بی‌خطرش» می‌گنجد وهزینه‌ای ندارد، اشک می‌ریزد. اما برای زن ایرانی در معرض حکم اعدام، لب تر نمی‌کند. هدف از بازنشر هر صدایی برای یک فرقه ادایی، شنیده‌شدن خودش است. هیچ چیز اندازه‌ی رنج، از نظر او «قاب‌گرفتنی» نیست چون جان می دهد برای عمق بخشیدن به پروفایلش. عاشق دل‌خسته‌ی مصرف‌کردن فاجعه است؛ همان‌طور که مد، موسیقی یا سریال را مصرف می‌کند. سال‌هاست «بخشی از چپ ایرانی» به «پایتخت فرقه ادا» تبدیل شده است؛ جایی که یک فرقه آدایی یاد می‌گیرد چگونه درباره هر رنجی حرف بزند، بی‌آنکه ذره‌ای از آن را زندگی کرده باشد. چگونه برای هر قربانی مرثیه بخواند، البته به جز آن قربانیانی که همین حالا به کمکشان نیاز دارند. چگونه از آزادی دفاع کند، جز وقتی که آزادی هزینه دارد. فرقه ادا با «حقیقت» مشکلی ندارد؛ با «بهای حقیقت» مشکل دارد. با آزادی مشکلی ندارد؛ با هزینه آزادی مشکل دارد. با شجاعت که هیچچچ مشکلی ندارد؛ به شرط آنکه متعلق به دیگران باشد. آن‌ها فقط مصرف‌کننده مفاهیم‌اند. مفاهیم برای آن‌ها، لباس فصل‌اند. آن‌قدر مفاهیم برای او مهم است که حاضر است هزاران زن کشته شود اما مویی از سر مفاهیم فمنیستی کم نشود! یک فرقه ادایی را هرگز در میان قربانیان نمی‌بینید؛ چون او همیشه در ردیف اول تماشاگران نشسته. و تنها چیزی که هرگز حاضر نیست در بازی بگذارد، پوست خودش است برای همین از «نسیم نیکلاس طالب» بدش می‌آید چون نویسنده‌ای ادایی نیست و کتاب بدی نوشته با عنوان:‌ «پوست در بازی» که بدجوری به فرقه ادا تاخته. فرقه ادا نشان داده هر جا تاریخ از آدم‌ها پوست می‌خواهد، ناپدید می‌شود. اما همین که خطر رفع شد، پیدایش می‌شود تا درباره شجاعتِ پوسته‌ای، سخنرانی کند. «فرقه ادا» هرگز در خط مقدم هیچ نبردی نیست؛ اما همیشه در صف اول انواع نمایش‌ها با ساز کوک کرده‌اش حاضر است در حالی که اینقدر کافکا خوانده که از خستگی کنار سازش خوابش برده. حالا خواندن کامنت اکانت ناشناس از افغانستان خیلی می‌چسبد. نوشته: « خواهشا این طرف ما نیایید. ما برخلاف شما نمی‌خواهیم اگر کشور دیگه تصمیم به حذف طالب گرفت، جلوش وایسیم» #زنان_افغانستان #زهرا_عبدی https://t.me/Abdinovelist

برای چهار دهه این تصور وجود داشت که جمهوری اسلامی نظامی انقلابی است، مانند اتحاد شوروی یا چین در اوایل و نیمه سده بیستم میلادی، و پس از تثبیت و درگیر شدن در معضلات توسعه، بازیگری جدید در نظم جهانی خواهد شد و همراه با قواعد این نظم. وجود کسانی مانند رفسنجانی و خاتمی و روحانی این باور را تقویت می‌کرد. خامنه‌ای نشان داد که اینگونه نیست؛ جمهوری اسلامی هر چه بیشتر تثبیت و قوی‌ شود مهاجم‌تر خواهد بود و مصمم‌تر برای تحقق آرمان‌های آخرالزمانی‌اش. جمهوری اسلامی یک نظام سیاسی متعارف نیست. اگر اتحاد شوروی و چین بر حزب کمونیست و ایدئولوژی مارکسیستی مبتنی بودند، ایدئولوژی که خود را در تداوم سیر اندیشه سیاسی جهان مدرن و قله آن می‌دید، این نظام جدید بر پیروانی مبتنی است که از انگیزش‌های دینی- فرقوی نیرو می‌گیرند و بهم پیوند می‌خورند و به جای ساختار منضبط حزبی از رهبری فرهمند تبعیت می‌کنند که از جایگاه قدسی برخوردار است. برای حذف این نظام سیاسی «یگانه» راهکارهای متعارف کارساز نیست؛ باید راهکارهایی «یگانه» و مبتنی بر شناخت عمیق ابداع و آزموده شود. این راهی است که اکنون آمریکا طی می‌کند. پیچیدگی‌ها به دلیل پیچیدگی این تقابل است. اگر از افقی فراتر از زمان و مکان به تحولات امروز بنگریم، و در جزئیات روزمره غرق نشویم، تصویری روشن به دست می‌آید. غرق شدن در تحولات جاری، و ندیدن تصویر کلان، مصداق این ضرب‌المثل قدیمی انگلیسی است: Can't see the wood for the trees. چنان درگیر درخت‌هاست که از دیدن جنگل غافل مانده است. @abdollahshahbazi

در رسانه صدا و سیما می‌گوید براساس نظرسنجی ها ۸۷ درصد مردم خواهان ادامه جنگ هستند. آیا این ۸۷ درصد خواهان جنگ برای نابودی امریکا و اسراییل هستند یا نابودی جمهوری اسلامی ایران؟ اکر این نظرسنجی ها درست باشد مردم از جنگ چه می خواهند؟

@iraneazadvaabad

📎جنگ، فاجعه است و جمهوری اسلامی فاجعه‌ای بزرگتر. فاجعه‌ای که کشور را طی چند دهه، با فقر و قتل و ایدئولوژی اداره کرد و ایران‌مان را در کمتر از نیم قرن، هدف سه جنگ قرار داد و اگر بماند هم ره‌آوردی جز توسعه‌ی فقر و قتل و جنگ برای ایران، منطقه و جهان نخواهد داشت. در این میان، دوستانی تشخیص و ترجیح دادند سمت فاجعه‌ی بزرگتر بایستند. ساعاتی پس از اعلام جانشینی مجتبی خامنه‌ای، برخی از روشنفکران دینی و اصلاح‌طلبان، مستقیم یا غیرمستقیم با او بیعت کردند. جناب یوسفی اشکوری بدون بردن نام، خامنه‌ای‌های پدر و پسر را «رهبران کشور من» توصیف کرد و گفت مقصر دانستن آنها «انحراف» است و باید پشت سر آنها ایستاد. جناب عبدالکریم سروش هم در گفتار اخیرش جمهوری اسلامی را «حکومت خودی و دوست مردم» خواند. پاره‌ای از اصلاح‌طلبان هم که تا دیروز [و به درستی] مجتبی را مردِ پشت پرده‌ی سرکوب و کشتار مردم می‌دانستند حالا ناگهان، آشکار و پنهان زمزمه می‌کنند که کمکش کنیم شاید بتواند «بن‌سلمانِ» ایران باشد. با احترام به دوستی‌های قدیم، در گزیده‌ای از این گفت‌وگو لازم دیدم کوتاه توضیح دهم درباره مجتبی و دوستانی که با او بیعت کردند! @Akbarein

دولت مجتبی مستدام نخواهد بود اگر با مرگ علی خامنه ای عده ای هرچند اندک برای کشته شدن او تردید داشتند انتخاب پسرش، تاییدی بر درست بودن اصل از میان برداشتن علی خامنه ای است. چرخ این نظام و حکومت روی همین اصول می چرخد و از بین بردن و نابودی آن چاره ای باقی نگذاشته است. مجتبی دولتی نخواهد داشت که مستدام باشد.

اعلام خبر کشته شدن دیکتاتور مطلقه جمهوری اسلامی ایران

♦️یادتان است ۱۶ سال پیش در کنج انفرادی‌ها چه می‌گفتید؟ حسن اسدی زیدآبادی در شبکه ایکس با انتشار این فیلم نوشت: برای من این راهپیمایی چیزی از شکوه راهپیمایی ۳میلیونی ۲۵خرداد کم ندارد، که عظمتی فراتر دارد. ‏۱۶سال پیش یادتان است درکنج انفرادی‌ها می‌گفتید شما خبر ندارید مردم در روستاها و شهرهای کوچک طرفدار ما هستند؟ ‏حالا این بزرگی را تحویل بگیرید؛ اینها ملتند. مردمانی فهیم درفلات بلند ⁧#ایران⁩

خامنه ای در عزای خودش امروز خامنه ای دیکتاتور خود شیفته و حاکم تبهکار از مخفیگاهش بیرون آمد و در سخنانی مدعی شد که برای جان باختگان وطن «عزادار» است. قاتل فرمان قتل می دهد و خودش را صاحب عزا اعلام می کند، ظریفی پرسید اگر او انسان با شرف و صادقی بود چرا برای هزاران نفری که کشته شدند حتی یک روز عزای عمومی اعلام نکرد؟ در زمانی که برای فوت یک اخوند سه روز عزای عمومی اعلام می شود جان این مردم ارزش یک روز عزای عمومی نداشت؟ هماهنگ با خامنه ای حالا از پزشکیان گرفته تا روزنامه های زنجیره ای حکومت اعلام کرده اند عزا دارند اما مردم عزا دارند حتی اجازه عزاداری ندارند و به مجلس ختم شان تیراندازی می شود.

🔴فراخوان شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران «برای نیمکت‌های خالی، برای رویاهای ناتمام» موضوع: اعلام عزای عمومی و تعطیلی مدارس ( اعتصاب ) در روز چهارشنبه ۲۹ بهمن بیش از دویست و سی کودک و نوجوان؛ بیش از دویست و سی رویای ناتمام؛ بیش از دویست و سی نیمکت خالی. هر نیمکت خالی، زخمی عمیق است بر وجدان جامعه. جای دستی که باید بالا می‌رفت برای پاسخ دادن، جای خنده‌ای که باید زنگ تفریح را پر می‌کرد، و جای دفتری که باید پر از تمرین و آرزو می‌شد، اکنون سرد و خالی است. در کنار این نیمکت‌ها، جای خالی معلمانی است که تنها جرمشان «فریاد زدنِ دردِ دانش‌آموز» بود. کلاس‌هایی که اکنون نه دانش‌آموز دارد و نه معلم؛ تنها سکوتی مرگبار که فریاد می‌زند: «عدالت کجاست؟» این‌ها عدد نبودند. نام داشتند، خانواده داشتند، آینده داشتند… وقتی کودکی کشته می‌شود، جامعه فقط سوگوار نمی‌شود؛ آینده‌اش تیرباران می‌شود. ما سال‌هاست شاهد تعطیلی مدارس به بهانه‌های گوناگون هستیم: برای آلودگی هوا، برای کمبود گاز، برای بحران‌های مختلف. اما سوال ما از وجدان‌های بیدار این است: آیا «جانِ کودکان»، کم‌اهمیت‌تر از آلودگی هواست؟ آیا دفاع از امنیت و کرامت دانش‌آموزان، فوری‌ترین ضرورتِ امروز ما نیست؟ مدرسه باید امن‌ترین پناهگاه این سرزمین باشد. اگر دانش‌آموز در خیابان امنیت ندارد و اگر مدرسه به جای محلِ درس، به محلِ بازداشت تبدیل شده است، سکوت ما تنها بر عمق این فاجعه می‌افزاید. ما، معلمان ایران، نمی‌توانیم عادی‌سازی کنیم. نباید اجازه دهیم نام‌ها به عدد تبدیل شوند و عددها به فراموشی سپرده شوند. دفاع از مدرسه، دفاع از آینده است. حق زندگی، مقدم بر هر مصلحتی است. شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران، ضمن پاسداشت یاد جان‌باختگان اعتراضات دی‌ماه، ازجمله  صدها دانش‌آموز و معلمی که خون‌شان مظلومانه بر زمین ریخت، اعلام می‌دارد: ۱. از تمامی همکاران فرهنگی دعوت می‌شود روز چهارشنبه ۲۹ بهمن‌ماه، به نشانه سوگ و اعتراض، با اعتصاب، از حضور در کلاس‌های درس (مدرسه و اداره) خودداری کنند. ۲. از والدین محترم و آگاه دانش‌آموزان درخواست داریم تا برای حفظ امنیت فرزندان‌شان و به نشانه همبستگی با خانواده‌های داغدار، در این روز از فرستادن فرزندان خود به مدرسه خودداری نمایند. ۳. همچنین از عموم فرهنگیان و مردم شریف دعوت می‌شود تا در صورت امکان، در مراسم چهلم این عزیزان و کودکان جان‌باخته شرکت کرده و مرهمی بر داغ خانواده‌ها باشند. نیمکت‌های خالی را عادی نمی‌کنیم. فراموشی را نمی‌پذیریم. مدرسه را به میدان مطالبه‌گری برای حق زندگی تبدیل می‌کنیم. شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران ۲۷بهمن ماه ۱۴۰۴ 🔹🔹🔹 شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران 🔹نشانی کانال تلگرامی شورا: 🆔 @kashowra 📍اخبار، نظرات و انتقادات صنفی و آموزشی: 🆔 @kashowranews

🔴 ۲۸ و ۲۹ بهمن | اعتصاب سراسری و مراسم بزرگداشت کشته‌شدگان در همبستگی با خانواده‌های دادخواه! بیانیه مشترک و فراخوان دانشجویان سراسر کشور یک ماه از بزرگ‌ترین و فاجعه‌بارترین جنایت حکومت اسلامی گذشته است؛ جنایتی که در آن ده‌ها هزار انسان را به قتل رساندند تا بر مسند قدرت بمانند. در تمام روزهای پس از ۱۸ و ۱۹ دی، ساعت‌به‌ساعتی که به اندازه‌ی چند هفته و چند ماه گذشت، ما دانشجویان در همراهی با خانواده‌های کشته‌شدگان، دانشجویان و کادر درمان زندانی،و میلیون‌ها تن از مردم داغ‌دیده‌ی کشورمان، تجمع کردیم و فریاد اعتراض سر دادیم. هم در اعتراضات‌مان و هم در ده‌ها بیانیه‌ی منتشرشده، صریحاً اعلام کردیم: نمی‌توانید عزیزان‌مان را بکشید و از ما بازماندگان، رعیت‌هایی فرمانبردار بسازید که مطابق فرمان شما «زندگی» کنند! تعطیل کردن دانشگاه‌ها برای منفعل کردن صدای بلند ما دانشجویان نیز خیال باطل شماست! ما حق «زندگی» داریم... آنچه پیامِ واضح دی‌ماه خونین ۱۴۰۴ شد، کلمه‌ی «زندگی» است؛ پیامی در امتداد فریاد «زن» و با مقصد «آزادی». ما «کرامت انسانی» را حق خود می‌دانیم و آن را در آزادیِ بی‌قید و شرط سیاسی، رفاه همگانی و برابری در برابر قوانین انسان‌گرا معنا می‌کنیم. ما با مبارزات پیگیرمان، این «زندگی» انسانی را به دست می‌آوریم. 1️⃣ ما دانشجویان سراسر کشور از همه‌ی مردم آزادی‌خواه می‌خواهیم در روزهای سه‌شنبه ۲۸ و چهارشنبه ۲۹ بهمن، هم‌زمان با چهلمین روز قتل عزیزان‌مان، با اعتصاب سراسری و تعطیلی محل‌های کار و تحصیل، همبستگی خود را با خانواده‌های دادخواه به‌طور عملی نشان دهند. 2️⃣ ما دانشجویان، با برگزاری مراسم‌های بزرگداشت برای دانشجویان و مردم کشته‌شده در دی‌ماه ۱۴۰۴ در دانشگاه‌ها و دیگر فضاهای عمومی، یاد عزیزان‌مان را زنده نگاه می‌داریم و در کنار خانواده‌های دادخواه می‌ایستیم. این سر، برابر هیچ دیکتاتوری خم نشده و نخواهد شد. جمهوری اسلامی نابود باید گردد #زن_زندگی_آزادی #فراخوان۲۸۲۹ ۱۹ دی ۱۴۰۴ امضاءکنندگان: تشکل دانشجویان پیشرو کمیته سراسری دانشجویان کوردستان تشکل داد – دانشجویان دانشگاه تهران انجمن آزادی‌خواهان دانشگاه بهشتی جمعی از دانشجویان: دانشگاه صنعتی شریف دانشگاه علامه طباطبایی دانشگاه تهران دانشگاه امیرکبیر دانشگاه علم و صنعت دانشگاه بهشتی دانشگاه سوره دانشگاه گیلان دانشگاه علوم پزشکی ساوه دانشگاه آزاد شهرکرد دانشگاه آزاد بابل دانشگاه آزاد کرج دانشگاه کردستان دانشگاه آزاد سنندج دانشگاه علوم پزشکی کردستان دانشگاه آزاد تهران شمال دانشگاه اصفهان دانشگاه علوم پزشکی اصفهان دانشگاه الزهرا دانشگاه صنعتی اصفهان دانشگاه آزاد اصفهان (خوراسگان) دانشگاه خوارزمی کرج دانشگاه علوم پزشکی ارومیه دانشگاه یزد 🫂 هماهنگ با هم (دانشگاه و خیابان): https://t.me/isf_uni_admin #زن_زندگی_آزادی X | Instagram

♦️سخنان تکان‌دهنده پدر صدرا سلطانی بر مزار او؛ صدرا از حمله اسراییل جان به دربرد اما در خیابان کشته شد

پیام از مخفیگاه علی خامنه ای که عاشق دیدار نمایشی در ۱۹ بهمن ماه با همافران است و می خواهد هر سال یک عکس یادگاری با آنها داشته باشد امسال به دلیل نگرانی از جانش در این مراسم شرکت نکرد و امروز از مخفیگاه به مردم پیام داد که در راهپیمایی حکومتی ۲۲ بهمن شرکت کنند. خامنه ای، مردم را زینت المجالس و برای تایید خوش می خواهد و بس. از مردم مایه می گذارد اما شهامت حضور در بین مردم را ندارد

♦️آمریکا هم‌زمان با مذاکرات عمان، سناریوی گذار در ایران را بررسی می‌کند ایرانی‌ـآمریکایی‌های سرشناس درباره آنچه ممکن است در ادامه رخ دهد، نظر می‌دهند ✍️توماس واتکینز در حالی که ایالات متحده خود را برای گفت‌وگوهای دیپلماتیک با ایران آماده می‌کند، کاخ سفید به‌طور هم‌زمان در حال رایزنی با چهره‌های برجسته ایرانی‌ـآمریکایی است تا در صورت کنار رفتن رهبر جمهوری اسلامی، آیت‌الله علی خامنه‌ای، بتوانند در هرگونه فرآیند گذار نقش ایفا کنند. یک منبع نزدیک به تلاش‌های آمریکا برای یافتن جایگزینی برای نظام کنونی ایران به روزنامه «نشنال» گفته است که جرد کوشنر، داماد رئیس‌جمهور آمریکا دونالد ترامپ، به‌طور نزدیک در این روند دخیل است. به گفته این منبع، کوشنر در حال کمک به شکل‌دادن گروهی از رهبران تجاری ایرانی‌ـآمریکایی است تا درباره تشکیل نوعی نهاد انتقالی که در صورت فروپاشی نظام بتواند به اداره ایران کمک کند، مشاوره بدهند. متن کامل این گزارش را اینجا بخوانید

♦️رقص به‌مثابه ى زبانِ ذهنِ آشفته ✍نوشين نيكفرد ١١بهمن ١٤٠٤ در تمدن‌های کهن، زبان واحدی که «همه‌چیز را بگوید» وجود نداشت؛ هر زبان بخشی از بار را می‌کشید: یکی برای دین، یکی برای علم، یکی برای قدرت. این چندزبانه گى نه نقص، بلکه پاسخ به پیچیده گى بوده است. دقیقاً مثل جامعه‌ای که در وضعیت سوگ، فشار و انسداد قرار دارد،ذهن جمعی‌اش دیگر با زبان رسمی، عقلانی و خطی نمی‌تواند حرف بزند. پس بدن وارد می‌شود. از این زاویه، رقص امروز ِ عزاداری مردم ایران ،نه شادی است و نه آیین نمایشی؛بلکه "زبانِ جایگزين "است، درست مثل زبان سومری در کنار ایلامی، یا هر زبان حاشیه‌ای که وقتی زبان رسمی ناتوان می‌شود، بار معنا را به دوش می‌کشد. اگر تمدن محصول هم‌زمانِ زبان، بدن، آیین، معماری، اقتصاد و قدرت است، پس "رقص "هم می‌تواند یکی از همان مؤلفه‌های تمدنی باشد.نه زبان تمدن،بلکه زبان لحظه‌ای که تمدن دچار آشفته گى شده است. در این خوانش، رقص همان کاری را می‌کند که زبان‌های غیررسمی در تاریخ تمدن‌ها کرده‌اند: حفظ امکان بقا، وقتی نظم مسلط دیگر قادر به معنا دادن نیست.و شاید همین‌جاست که رقص دیگر فقط زبانِ بقا نیست،بلکه اعتراضِ تن است به نظمی که اصرار دارد درد را ترجمه‌پذیر نکند. وقتی سوگ مجوز نمی‌گیرد، وقتی خشم باید مؤدب باشد، وقتی زبان رسمی از گفتنِ حقیقت می‌گریزد، بدن بی‌اجازه وارد می‌شود. این رقص، نه برای دیده‌شدن، بلکه برای ناپدید نشدن است؛ اعتراضِ خاموشِ مردمی که هنوز ایستاده‌اند، حتی اگر واژه‌هاشان فرو ریخته باشد... 🖤🖤🖤🖤🖤🖤🖤🖤🖤🖤🖤 #سوگ #رقص

⚫️ بیانیه میرحسین موسوی از حصر: بازی به پایان رسید! تفنگ‌تان را زمین بگذارید و از قدرت کناره بگیرید بسم‌الله الرحمن الرحیم ▫️برگی سیاه بر تاریخ طولانی ملت ما افزوده شده است که ایران شبیه آن را به یاد ندارد. هرچه روزها می‌گذرند، ابعاد هول‌انگیز واقعه بیشتر نمایان می‌شود. خیانت و جنایتی بزرگ در حق مردم روی داده است. خانه‌ها عزادارند. کوچه‌ها عزادارند؛ شهرها و قصبه‌ها عزادارند. پس از سال‌ها تصاعدِ شدتِ سرکوب، این فاجعه‌ای است که تا دهه‌ها، بلکه سده‌ها، از آن یاد خواهد شد. و رودخانه‌ای از خونِ گرمِ محرومان که در دی‌ماه سرد بر زمین به جریان افتاد، تا مسیر تاریخ را تغییر ندهد، از جوشش باز نخواهد ایستاد. ▫️مردم به چه زبانی بگویند که این نظام را نمی‌خواهند و دروغ‌های‌تان را باور نمی‌کنند. دیگر بس است. بازی به پایان رسید. ستم‌ها دامن‌تان را گرفت و درختان زقومی که می‌کاشتید میوه آورد. آن زمان که علیه ملت خویش لباس رزم می‌پوشیدید، داشتید تیشه به ریشهٔ خویش می‌زدید. آن زمان که دلسوزان مردم را سر می‌کوبیدید و اجازهٔ کمترین سخنِ حقی در دفاع از حقوق انسان‌ها نمی‌دادید، داشتید برای مداخلهٔ خارجی فرش قرمز می‌انداختید. آن زمان که برای نشنیدن نصایح دلسوزان انگشت در گوش می‌گذاشتید، داشتید با جهالت، گران‌بهاترین فرصت‌های‌تان را از دست می‌دادید. نوبت شما هم آمد. از شما نیز جز داستانی باقی نماند؛ داستانی پر از خون و خشونت. دیگر بس است. نه شما راه‌حلی برای هیچ‌یک از بحران‌های کشور دارید و نه ملت چاره‌ای جز اعتراض مجدد تا رسیدن به نتیجه. و نخواهید توانست فاجعهٔ هجدهم و نوزدهم دی را تکرار کنید. این باری است که قوای نظامی و انتظامی دیر یا زود، و احتمالاً زود، از برداشتنش سر باز خواهند زد. تفنگ‌تان را زمین بگذارید و از قدرت کناره بگیرید تا ملت، خود این سرزمین را به آزادی و آبادی برساند. ▫️مسیری که این همراهِ کوچکِ مردم برای این منظور پیشنهاد می‌کند، برگزاری رفراندوم قانون اساسی با تشکیل جبهه‌ای فراگیر، متشکل از همهٔ سلایق ملی، بر اساس سه اصلِ عدمِ مداخلهٔ خارجی، نفیِ استبدادِ داخلی و گذارِ دموکراتیکِ مسالمت‌آمیز است؛ زیرا استقرار صلح و امنیت پایدار و نجات کشور از شرِ استبدادِ حاکم، بر مبنای خواست و ارادهٔ ملت، تنها به دست مردم و بدون مداخلهٔ خارجی امکان دارد. ▫️خداوندا، فریادی را که بندگانِ مظلومت از صمیمِ ضمیر به درگاهت می‌آورند، بشنو و دعای‌شان را برای ایرانی آزاد و آباد اجابت کن. این تنها تسلیتی است که جان‌های داغدارِ مردم ما را آرام می‌کند. و آن زمان که زندانیان آزاد می‌شوند، اولین‌شان دینِ تو خواهد بود که از پسِ اسارتی طولانی در چنگِ دین‌فروشان، از نو لبخندِ محمدیِ خورشید را می‌بیند. برای ایران و به‌ویژه نسلِ نوخاستهٔ آن، سربلندی و بهروزی آرزو می‌کنم. میرحسین موسوی ۹ بهمن ۱۴۰۴ @kaleme

‍ ♦️مسئول اصلی این روزگار هولناک شخص علی خامنه‌ای و ساختار فاسد نظام حاکم است بیانیه سوم ۱۷ تن مردم شریف، شجاع و داغدار ایران، کشتارِ ‌گسترده و جمعیِ جان‌به‌لب‌رسیدگانِ حق‌طلبی که شجاعانه راهی خیابان شدند تا به این نظام نامشروع پایان دهند، یک جنایت سازمان‌یافته حکومتی علیه بشریت بود. شلیک مستقیم گلوله‌های جنگی به مردم، ستاندنِ ده‌هاهزار جان، تعقیب و بازداشت چندده‌هزار تن، تعرض به زخمی‌ها، جلوگیری از درمان و حتی کشتن‌ آنان، نامی جز اقدام علیه امنیت ملت ایران و خیانت به وطن ندارد. مسئول اصلی این روزگار هولناک شخص رهبر جمهوری اسلامی و ساختار سرکوبگر نظام حاکم است؛ ساختار خودکامه‌ای که برای بقا از کشته پشته ساخت. بی‌اعتنا به اینکه خواست شهروندان حتی برای تغییر نظام سیاسی، از حقوق اساسی و بدیهی ملت است و حاکمیت حق ندارد با انگ‌های رسوایی چون «فتنه‌گر» «اغتشاش‌گر و تخریب‌گر» و یا «تروریست و وابسته به دشمن» حق بنیادین تعیین سرنوشت را از مردم سلب کند. تکرار تلخ تجارب چند دهه اخیر نشان داده است، که مانع اصلی نجات ایران از مهلکه‌ی حاضر شخص علی خامنه‌ای و نظام استبداد دینی است، که هر روز بقای آن، گرد مرگ و نابودی بیشتر می‌پاشد، فروپاشی جامعه را گسترده‌تر می‌کند و سقوط میهن را در ورطهٔ ویرانی عمیق‌تر. چنانچه دهه‌ها ایران را در میان بحران‌های ناشی از سیاست‌های ستیزه‌جویانه نگه داشت و اکنون احتمال جنگ در نتیجه‌ی تداوم این حاکمیت، بیش‌ از همیشه بر کشور سایه انداخته است. در این بزنگاه تاریخی که آتیه میهن تاریک‌تر از هر زمان دیگر شده است، وظیفه خود‌ میدانیم بر لزوم دادخواهی کشته‌شدگان و آزادی همه زندانیان سیاسی تاکید کنیم. ما با آنکه آگاهیم قدرت کور هرگز به تغییر تن‌ نخواهد داد، اما تنها راه نجات ایران را در محاکمه تمامی آمران و عاملان دستگاه سرکوب و پایان‌بخشی به نظام ناجمهوری و غیر انسانی حاکم می‌دانیم. تا با تشکیل جبهه فراگیر ملی برای برگزاری رفراندوم و تشکیل مجلس مؤسسان، همه مردم ایران از تمام سلایق سیاسی بتوانند در فرآیندی دموکراتیک و آگاهانه برای آینده سیاسی خود تصمیم بگیرند. هشدار که جز این، کشور دچار چرخه خشونت خانمان سوز خواهد شد. باشد که آفتاب آزادی بر مردم و میهن ما طلوع کند. ۸ بهمن ۱۴۰۴ قربان بهزادیان‌نژاد، جعفر پناهی، امیرسالار داودی، ویدا ربانی، محمد رسول‌اف، حسین رزاق، نسرین ستوده، ابوالفضل قدیانی، حاتم قادری، عباس صادقی، منظر ضرابی، بنیاد نرگس، مهدی محمودیان، سعید مدنی، عبدالله مومنی، محمد نجفی، صدیقه وسمقی @tahkimmelat 📱تحکیم ملت را در واتزاپ دنبال کنید.